Columnpaul onkenhout

Het volgende plan om het voetbal uit te wonen ligt alweer klaar

null Beeld

De zin die mij deze week het meeste trof ging niet over het nieuwe Grote Kwaad, de Super League, en evenmin over Willy van der Kuijlen, maar stond in een stuk over ADO Den Haag. Daar hebben ze hun eigen luchtballonnen. Het zijn er heel veel.

In de reconstructie ‘Hoe ADO Den Haag een prooi werd voor koopjesjagers en cowboys’ schetste verslaggever Stef de Bont in Voetbal International een ontluisterend beeld van de club én de bedrijfstak. Er staan heerlijke zinnen in, zoals ‘Voor grofweg tien miljoen euro heb je dus een eigen voetbalclub pal aan de A12’.

Ook ‘Allereerst zou Hui Wang in scheiding liggen met de zus van Yihui Wang’ mag er zijn. Hui Wang is de topman van United Vansen, de Chinese eigenaar.

Er werd altijd gedacht dat hij de touwtjes bij het bedrijf in handen had, maar nu blijkt zijn zwager het voor het zeggen te hebben, Yihui Wang. Vroeger had dit niet gekund, maar tegenwoordig kijkt niemand er nog vreemd van op dat een Nederlandse voetbalclub de dupe kan worden van de huwelijksproblemen van een Chinees die banden heeft met de top van de communistische partij.

Een van de potentiële kopers van ADO was een bedrijf met een huiveringwekkende naam, Cosinus Group Capital Partners, een investeringsmaatschappij die is gevestigd in Zwitserland. Eigenlijk weet je dan al genoeg. Fout volk.

VI-man De Bont krijgt de ‘stakeholder’ van Cosinus te spreken, ‘voormalig hockeyer’ (dit is flauw Stef) Anthony Rothengatter. Deze man legt even uit dat in het voetbal héél ouderwets wordt gedacht. Het wordt nog erger, namelijk als Rothengatter dit zegt: ‘Wij willen een innovatie- en technologie-hub beginnen met voetbal als visitekaartje’. Voetbal als visitekaartje - daar ga je dan.

Het plunderen is al veel eerder begonnen. Om dat te weten hadden we de plannen voor een Super League niet nodig. De ziel is allang verkocht.

Het framen van de Super League als de grootste bedreiging die het voetbal kan treffen, een nekslag voor een volkssport met zijn eeuw oude gewoonten en rituelen, miste zijn uitwerking niet, maar intussen klotste de hypocrisie over de zijlijnen. In Engeland waren de protesten het hevigst, zelfs een rasopportunist als Boris Johnson bemoeide zich er tegenaan, maar uitgerekend daar is de verkoop van de ziel van het voetbal begonnen, járen geleden al.

Dichterbij huis hebben we Chris Woerts, marketeer. De media raadplegen hem veelvuldig om nieuws van deze orde te duiden, hem worden om onduidelijke redenen voorspellende gaven toegedicht. Woerts vond het een topidee, die Super League, ze mochten er wat hem betreft morgen mee beginnen.

Toen de protesten aanzwollen en bleek dat de plannen van de twaalf clubs nog wat nadere uitwerking behoefden, haastte hij zich snel naar het kamp van de oppositie. In de periferie van het voetbal wemelt het van dit soort lui; stakeholders en anderen die alweer bezig zijn met het volgende plan om de sport uit te wonen. Het gejuich dat opsteeg na het overhaaste vertrek van de gehate vijand was oorverdovend, maar wat is er nou precies gered?

Deze week overleed Willy van der Kuijlen, man van het volk en de beste voetballer die nooit een Europese ster werd. In de herdenkingen werden zijn kwaliteiten geprezen. Overal ging het ook over zijn bescheidenheid, een eigenschap die hem als voetballer dwars zat, maar waar hij uiteindelijk baat bij had. Het kwam zijn populariteit zeer ten goede.

Misschien was dat nog wel de akeligste gevolg van de aankondiging van een Europese Super League; dat het dáár de hele week over ging, en veel te weinig over dit visitekaartje uit betere tijden.

Meer over