columnsam planting

Het vele balverlies van Memphis Depay betekent vooral dat hij zijn werk doet

null Beeld

Even leek de stemming rondom Memphis Depay omgeslagen. Na een zware knieblessure kwam hij sensationeel terug bij Lyon, waar hij afgelopen seizoen de Franse competitie leidde in assists (12), schoten (110) en gecreëerde kansen voor ploeggenoten (94).

Geholpen door een mooie biografie van Simon Zwartkruis, Heart of a Lion, een zachtaardiger houding in interviews en een hoofdrol bij Oranje werd Memphis door meer voetbalfans omarmd. ‘Van rare hoed naar ronduit goed’, was de strekking van feelgood-items over de aanvaller in aanloop naar het EK.

Maar al snel werd hij weer als polariserend ervaren. Oranje deed dan wel wat het moest doen in de eerste twee EK-duels – overtuigend winnen – Memphis stelde volgens vele analisten teleur.

De voornaamste klacht: te veel balverlies. Op het eerste oog geven de harde cijfers de criticasters hier gelijk. Memphis leed in de eerste twee EK-duels liefst 42 keer balverlies, slechts drie spelers op het gehele toernooi verloren nog vaker de bal in de eerste twee speelrondes.

Ook tegen Noord-Macedonië nam Memphis weer de nodige risico’s aan de bal, en ging er heus wel eens iets mis: maandagavond leed hij 15 keer balverlies in 66 speelminuten, bijna een derde van zijn 48 balcontacten.

Maar ‘te veel balverlies’ is een minder sterk kritiekpunt dan je zou denken. Want zoom wat in op de lijstjes met spelers die het vaakst de bal verliezen, en al snel merk je: deze lijst van spilzuchtigen bevat vooral goede voetballers. Zo ook op het EK: Memphis ziet zich omringd door creatieve toppers als Insigne (Italië), Pogba (Frankrijk) en Bale (Wales).

Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, klinkt het oude gezegde over schoonheid. Creatieve voetballers lijken eenzelfde soort tol te moeten betalen. Wie daadwerkelijk iets wil creëren op het veld, moet bereid zijn risico’s te nemen. En die risico’s zijn dusdanig groot dat veelvuldig balverlies, en dus de hoon van de natie, het gevolg kan zijn.

De discussie over balverlies is niet nieuw. In de afgelopen jaren laaide dezelfde discussie vrijwel maandelijks op rondom het spel van Hakim Ziyech. Pas toen Ajax buitenaards ging presteren in Europese wedstrijden, was Ziyech (tijdelijk) verlost van het gezeur over balverlies die zijn speelstijl nu eenmaal met zich meebracht.

Laten we leren van deze denkfout. Laten we afspreken dat Memphis Depay niet het EK hoeft te winnen, om op enige waardering voor zijn spel te hoeven rekenen. Want de cijfers die uitdrukken waarvoor Memphis op het veld staat, namelijk het creëren van doelgevaar, zijn nog vele malen duidelijker dan de cijfers van zijn balverlies.

Op het EK is het aandeel van Memphis in het aanvalsspel wederom groot. Nederland kwam in de groepsfase tot 41 doelpogingen in de 238 speelminuten met Memphis op het veld. Met 11 doelpogingen en 5 gecreëerde kansen voor ploeggenoten is Memphis dit toernooi bij 39 procent van de kansenproductie van Oranje betrokken.

Niets nieuws, deze grote rol: onder bondscoaches Koeman en De Boer is Memphis (20 goals, 16 assists) bij 48 procent van alle Oranje-goals betrokken; een aandeel waartoe zelfs Messi bij Barcelona en Lewandowski bij Bayern niet kwamen afgelopen seizoen.

Een sterrenaandeel, ondanks – of misschien wel dankzij – het vele balverlies.

Meer over