Het legioen laat Van Hooijdonk keihard vallen

Van een bloeiende driehoeksrelatie tussen Feyenoord, Pierre van Hooijdonk en het legioen kan geen sprake meer zijn. De held van vorig jaar kan geen goed meer doen bij Feyenoord...

Van Hooijdonk besliste de moeizame confrontatie tegen NAC Breda (2-1) gisteren met zijn veertiende doelpunt van het seizoen, maar van een liefdevolle omhelzing tussen speler en publiek was geen sprake. Daarvoor had dubieus gezang van de Feyenoord-fans het humeur van de aanvaller te zeer verpest. Na afloop was hij snel vertrokken en dat had niets te maken met het carnaval in zijn woonplaats.

Hoe om te gaan met de voetballer, die je vorig seizoen met een groot aantal geniale vrije trappen de UEFA Cup heeft bezorgd?

Doodknuffelen? Standbeeld? Metersbrede spandoeken? Nee, die speler wordt uitgefloten na een gemiste kans in een wedstrijd tegen NAC en moet vervolgens aanhoren hoe het veelgeroemde Feyenoord-legioen smachtend zingt over Elmander, Jozsef (Kiprich) en Bombarda.

De neutrale toeschouwer vraagt zich nog eens af of hij het wel goed heeft verstaan. En ook Van Hooijdonk zal in het veld hetzelfde hebben gedaan. Een miskoop (Elmander), een cultheld (Kiprich) en een reserve (Bombarda) worden toegezongen; de succesvolste Feyenoord-spits van de laatste jaren ontmoet hoon in de wedstrijd tegen zijn voormalige liefde. Dat is pijnlijk, onbegrijpelijk ook.

Als Van Hooijdonk in de 86ste minuut fortuinlijk - zijn schot wordt van richting veranderd door NAC-verdediger Penders - 2-1 scoort, komt zijn woede tot uiting in een even opmerkelijk als beheerst gebaar. Hij legt zijn wijsvinger op zijn mond en maakt de buitenwereld daarmee deelgenoot van zijn gevoelens. En die liegen er niet om.

Zijn trots is gekrenkt en wellicht dat hij daarom, geheel tegen zijn gewoonte in, na afloop de pers mijdt. Hij kan maar beter niets zeggen en zichzelf in bescherming nemen. Geen kritiek leveren, geen (club)mensen tegen zich in het harnas jagen, geen onrust stoken.

Dus verlaat de matchwinnaar De Kuip niet met opgeheven hoofd door de hoofdingang, maar stilletjes door een zijdeur.

Zo lijken de verhoudingen volledig zoek in de moeizame driehoeksrelatie tussen Feyenoord, Van Hooijdonk en de supporters. Club en speler hebben nog geen overeenstemming bereikt over een nieuw contract - als beide partijen al de intentie hebben met elkaar door te gaan - en praten al een maand niet meer met elkaar.

Het publiek keert zich tegen de spits en heft nog net geen lied aan voor Dirk Kuijt, de nieuw te presenteren aanwinst voor de voorhoede.

Het is bizar. Maar tegelijkertijd past het gezang van de Feyenoord-supporters ook prima in deze wedstrijd, die nog wel meer bizarre incidenten kent. Het blijkt lastig een winnaar aan te wijzen uit een scala aan wonderlijke momenten.

Zo was er de misser van Van Persie voor open doel, na drie minuten. Het legioen vermaakte zich bijzonder goed met de botsing tussen Emerton en scheidsrechter Temmink, waarna de arbiter zich geblesseerd moest laten vervangen.

Zijn vervanger, Van Dongen, zag een handsbal van De Nooijer in het strafschopgebied over het hoofd, waardoor NAC voor de tweede opeenvolgende wedstrijd een penalty werd onthouden.

Dit ontlokte trainer Ten Cate, opnieuw meesterlijk op dreef als theatermaker langs de lijn, de uitspraak dat het natuurlijk pas hands is als de bewuste speler de bal klemvast pakt. Hiermee verwees hij omstandig naar de handsbal van PSV-speler Lucius in de vorige wedstrijd. Ook toen werd de Bredanaar geen penalty toegekend.

In de laatste drie minuten miste Kalou vier opgelegde kansen. Hierin zag Van Marwijk aanleiding de Ivoriaan maar meteen te bombarderen tot 'man van de wedstrijd'. Zo geniaal pingelen en dan zo onbegrijpelijk missen. Tsja, dat verdient op z'n minst een nominatie, meende de trainer.

Uiteraard was er slechts één kandidaat voor die titel. Maar de gegadigde zal geen enkele aanvechting hebben gehad zich te laten fêteren. Pierre van Hooijdonk verliet de Kuip geruisloos en zei daarmee meer dan hij in een goed uiteengezet betoog had kunnen doen.

Meer over