‘Het is gewoon plezant om hoog te springen’

Hoogspringster Tia Hellebaut werd omringd door uitgelaten Belgische journalisten, toen ze in de verte ineens haar rivale Blanka Vlasic zag huilen....

Van onze verslaggever Mark van Driel

Het stoort Hellebaut dat ze anderen met haar overwinningen bezeert. Twee jaar geleden, nadat ze in Göteborg Europees kampioen hoogspringen werd, bood ze de verliezende thuisfavoriet Kajsa Bergqvist zelfs haar excuses aan. Zover ging de 30-jarige atlete in Peking niet, al moet de klap bij Vlasic minstens zo hard zijn aangekomen. De Kroatische is wereldkampioene en gold als de uitgesproken favoriete.

Vlasic heeft het hoogspringen gedomineerd en verloor meer dan een jaar geleden voor het laatst een wedstrijd. Zij leek eerder in staat het wereldrecord (2.09) van de Bulgaarse Stefka Kostadinova uit 1987 te verbeteren, dan het goud te verliezen. Ze was 38 wedstrijden ongeslagen.

Maar Hellebaut is een ongewone springster. Ze heeft rondom lat en mat een genadeloosheid die ze erbuiten mist. Onder hoogspanning is ze in staat tot haar beste prestaties. Tijdens de trainingen heeft de voormalige zevenkampster, die pas in 2005 van harte voor het hoogspringen koos, al moeite met 1.90 meter. In wedstrijden komt ze gemakkelijk tien centimeter hoger. Of meer. ‘Ik heb veel stress en adrenaline nodig om hoog te springen.’

Zaterdagavond keerde de wedstrijd met één sprong. Vlasic ging fier aan de leiding na zeven foutloze sprongen. Hellebaut had op 1.99, 2.01 en 2.03 eerst een fout gemaakt. Maar op 2.05 maakte ze geen enkele fout. Ze wist de snelheid van haar aanloop feilloos om te zetten in een opwaartse beweging.

Met de evenaring van haar persoonlijke indoorrecord, legde ze de druk bij Vlasic. Die moest opnieuw haar eerste sprong benutten om aan de leiding te blijven. Ze faalde en benutte pas haar tweede beurt. Ze kon alleen nog olympisch kampioen worden als ze haar persoonlijk record zou evenaren: 2.07 meter.

Hellebaut waagde een mislukte sprong en stopte toen. Dat leek een tactische meesterzet, om de druk op Vlasic te vergroten. Maar haar coach en vriend Wim Vandeven bekende na afloop dat ze kramp in haar kuit had. Ze was nauwelijks in staat te springen. Het was een voorzorgsmaatregel die uitpakte als tactische zet.

De Kroatische probeerde het, tevergeefs. Ze kwam niet meer los van de grond, ook al staat haar leven sinds haar vroege jeugd in het teken van hoogspringen. Haar vader, een oud-tienkamper, heeft al zijn kinderen geprobeerd op te voeden tot topsporters. Hij heeft daarvoor een oude fabrieksetage omgebouwd tot een particuliere trainingshal.

Vlasic miste driemaal op rij, waarvan tweemaal met een plompverloren sprong tegen de lat. Ze was twee centimeter verwijderd van goud, maar moet nu weer vier jaar wachten op een nieuwe kans.

Hellebaut kon het nauwelijks geloven. Haar medaille is de enige gouden plak voor België tijdens deze Spelen en pas het derde atletiekgoud in de historie. In 1964 won Hellebauts landgenoot Gaston Roelants als laatste, op de 3000 meter steeplechase.

Ze bedankte beduusd haar trainer, die altijd een hoogspringster in haar heeft gezien. Hij wist haar over te halen de meerkamp terzijde te schuiven. Pas in 2005 geloofde ze werkelijk dat ze tot meer dan 1.90 meter in staat was. Het jaar daarop werd ze Europees kampioene. ‘Wim zei dat ik het kon. Hij heeft gelijk, zoals altijd’, zei ze.

Met de olympische titel zal haar roem in België tot grote hoogten stijgen. Uitwijken naar Nederland is er niet meer bij. Eerder dit jaar heeft Vandeven gesprekken gevoerd met de Atletiekunie over een functie als coach. Zij zou meekomen naar Nederland.

Tegen de roem ziet Hellebaut meer op dan tegen de spanning van de wedstrijd. Bij Vlasic is het precies andersom. Misschien kan zij, of haar ambitieuze vader, iets opsteken van de sportieve filosofie van de olympisch kampioene. ‘Het is plezant om hoog te springen. Ik doe het niet omdat ik het moet doen, maar omdat ik het leuk vind.’

Meer over