Het gaat 'zeker heel wel goed' met Dewulf in Parijs

PARIJS: open Franse kampioenschappen, mannen, kwartfinales: Dewulf (Bel) - Norman (Zwe) 6-2, 6-7, 6-4, 6-3, Kuerten (Bra) - Kafelnikov (Rus/3) 6-2, 5-7, 2-6, 6-0, 6-4....

Van onze verslaggever

Wybren de Boer

PARIJS

Gewapend met een stijvolle forehand en een geest vrij van twijfels is Filip Dewulf op 25-jarige leeftijd toch nog begonnen zijn tennistalent te verzilveren. Waar kort geleden een studie psychologie hem nog de zinvolste invulling van zijn tijd leek, heeft de Vlaming op Roland Garros ontdekt dat met bal en racket een even plezierig bestaan valt op te bouwen.

Dankzij een vier setszege op de Zweed Magnus Norman (6-2, 6-7, 6-4, 6-3) drong Dewulf dinsdag als qualifier door tot de halve finales bij de Open Franse titelstrijd, een stunt die in het verleden slechts twee spelers hem voordeden. Twintig jaar geleden beleefde Bob Giltinan een eenmalig hoogtepunt in zijn carrière door de laatste vier van de Australian Open te bereiken. De qualifier John McEnroe die in 1977 in de halve finale van Wimbledon aantrad, liet nadien nog wel regelmatig van zich horen.

Dewulf speelde tegen Norman zijn achtste partij op rij, waarvan de eerste drie in het kwalificatietoernooi. En per wedstrijd lijkt het spel van de Belg aan scherpte te winnen. Volgens Norman verkeert zijn overwinnaar in de vorm om in Parijs de hoofdprijs op te eisen. 'Juist op de momenten dat ik dacht dat ik het initiatief kon nemen, kwam Dewulf met ongelooflijke slagen. Hij kan het toernooi winnen.'

Zelf volstaat Dewulf voorlopig liever met de constatering dat hij 'zeker heel wel goed' staat te tennissen. 'Norman heeft Sampras verslagen en ik versla Norman, dan moet je wel in vorm zijn.' Maar de gedachte dat hij na zondag zijn naam in de coupe Jean Borortra mag laten graveren wil bij Dewulf nog niet postvatten. 'Ik mag toch niet geloven dat ik hier ga winnen.'

De onvoorspelbaarheid van zijn acties is in Parijs zijn kracht, met de Spaanse kopman Alexander Corretja, achtste geplaatst, in de vierde ronde als voornaamste slachtoffer. In zijn partij tegen Norman baarde Dewulf andermaal opzien door enkele malen geheel in strijd met de tactische wetten van het spel te werk te gaan, waarbij zijn stijlvolle klassieke forehand veelal zorgt voor een zuivere afronding.

Om een Grand Slam te winnen is evenwel meer vereist dan een fraaie techniek. Een sterke geest met name en in dat opzicht, zo moest Dewulf erkennen, is hij tot op heden in zijn loopbaan nog nauwelijks beproefd. 'Op center courts spelen is nieuw voor mij, ik begin nu de stress een beetje te voelen.'

Maandagmorgen stonden acht cameraploegen rond de baan waar Dewulf zijn training afwerkte en op zijn hotelkamer is de stekker van de telefoon inmiddels uit de contactdoos getrokken. 'Ik werd 's morgens om zeven uur al gebeld.' Bij het betreden van de arena gistermiddag werd hij de onmiskenbare effecten van alle randverschijnselen ineens gewaar. 'Op het moment dat ik de baan opliep voelde ik me eigenlijk heel moe.'

Zeker nadat Norman de tweede set had gewonnen en de strijd in balans had gebracht, bekroop Dewulf het gevoel dat het einde van zijn Franse avontuur in zicht was. 'Toen ik in de derde set met 3-1 achter kwam, zei ik tegen mezelf: Filip, ook al verlies je hier in vier sets, je hebt een fantastisch toernooi achter de rug. Probeer nog een paar mooie ballen te slaan en een paar games te pakken.' Die relativerende woorden maakten zijn geest weer vrij en de arm los, waarna Norman alsnog door de knieën moest.

De glamour van Roland Garros heeft Filip Dewulf definitief voor het tennis gewonnen, nadat de Belg jarenlang had gedubt over de zin van een bestaan als professional. 'Ontelbare keren heb ik op het punt gestaan te stoppen.' Uitgerekend de enige toernooizege in zijn carrière, in oktober 1995 in Wenen na een overwinning op Muster, zorgde voor de grootste mentale crisis uit zijn loopbaan.

Mede door die overwinning rukte Dewulf op naar de 44ste plaats op de wereldranglijst, maar paradoxaal genoeg bracht de gestage opmars naar de mondiale top hem meer en meer aan het twijfelen. 'Ik had gedacht dat zodra je bij de beste vijftig ter wereld hoort het tenniscircuit aangenamer, minder saai, zou worden. Maar al die luxe hotels en verwennerij deed me niets. Liever drink ik een pintje in het supporterslokaal van mijn favoriete voetbalclub Beringen.'

Uitsluitend dankzij de opbeurende teksten van Benny van Houdt, de tennisleraar die hem in Leopoldsburg de beginselen van het spel bijbracht, bleef Dewulf het racket trouw. Als achttienjarige stelde Van Houdt zijn pupil voor het geluk te zoeken op de tennisschool van Henk van Hulst in Valkenswaard, maar afgeschrikt door de aldaar heersende discipline keerde Dewulf terug bij zijn eerste leermeester. 'En nog altijd kom ik bij hem terug om mijn spel te verbeteren.'

Aangezien Van Houdt in het dagelijks leven de kost verdient als docent germaanse talen laat Dewulf zich op zijn rondgang door het tenniscircuit van tactische adviezen voorzien door de Argentijn Gabriel Gonzales, oud Davis Cup-coach van België. Diens aandeel in het huidige succes mag volgens Dewulf evenmin onderschat worden. 'Gonzales kan als geen ander het spel van een tegenstander ontleden en een strijdplan opstellen.'

Wat dat aangaat wacht Gonzales met het oog op de halve finale een lastige klus, aangezien daarin de ontketende Gustavo Kuerten wacht. Naar het voorbeeld van Dewulf spot de Braziliaan op Roland Garros met reputaties, zoals gisteren titelverdediger Kafelnikov ondervond: 6-2, 5-7, 2-6, 6-0, 6-4. Om de verwarring in Parijs compleet te maken tipte Kafelnikov zijn bedwinger als toekomstig toernooiwinnaar.

Meer over