columnwillem vissers

Het fabelachtige doelpunt van Pavlidis is een ode aan leven en werken van zijn trainer Zeljko Petrovic

Willem Vissers columnist artikel Beeld -
Willem Vissers columnist artikelBeeld -

Op 25 november, tijdens een training van Feyenoord voor een Europese wedstrijd in Moskou, zegt verdediger Marco Senesi tegen Zeljko Petrovic, dan nog assistent van Dick Advocaat: ‘God is dood.’ Senesi, Argentijn, hoeft geen verdere uitleg te geven. God is Maradona.

Petrovic voetbalde een tijdje met Maradona bij Sevilla. Hij kan geweldig vertellen over zijn rijke loopbaan als voetballer, waarin hij ook in een subliem PSV voetbalde, en bij RKC, en in de nationale ploeg van Joegoslavië. Petrovic is kleur, emotie, variatie en zelfkennis. Hij wist als voetballer wanneer hij leider was en wanneer hij dienstbaar hoorde te zijn.

Zeljko houdt van Nederland. Hij is een grappige vertolker van de taal. Toen hij in 1992 naar Nederland verhuisde, was hij veel te goed voor FC Den Bosch, maar hij wilde in de buurt wonen van zijn vader, gastarbeider in Heusden. Hij weet wat werken is. De laatste weken sprak hij geregeld met Mike Trésor, het talent met de fluwelen aanraking en de loerende gemakzucht: ‘Als je niet blijft werken, red je het niet.’

Hij hunkert naar erkenning. De leiding van Willem II kreeg kritiek te verduren na het ontslag van de beschaafde, een seizoen eerder geweldig presterende Adrie Koster en de aanstelling van Petrovic, om degradatie af te wenden. Critici vinden hem een opportunist, een typische assistent-trainer.

‘Denk jij dat ik Jan Pipo de Clown ben?’, zei hij eens tegen een journalist, toen de vragen hem niet bevielen. Het is al jaren geleden en voor hem hoeft het niet, de herinnering aan die opmerking die prominent op internet staat. Alleen al dat hij Pipo de Clown kent, zegt iets over hoeveel hij houdt van Nederland. Vroeger keek hij ademloos naar toespraken van Jan Marijnissen van de SP, voorman van de arbeiders.

Onlangs is hij geopereerd aan een hernia. Plat liggen was het advies, maar dat was geen optie. Hij moest Willem II redden. Vol pijnstillers vuurt hij zijn stoere kerels aan zondag, in de beslissende wedstrijd tegen Fortuna. Hij glijdt onderuit na de 2-1 van Holmen, ‘omdat hij zijn been niet voelde’ en toch wil juichen. Voor de camera’s van ESPN zegt hij als festiviteit bacardi te gaan drinken met een paar clubmensen.

Willem II is opgestaan, met 21 punten uit de laatste 15 duels. Petrovic herhaalt het een paar keer: 21 uit 15. Hoe het nu verder moet met zijn loopbaan, ziet hij morgen wel. Ervaring genoeg. En hij voetbalde met Maradona. Kom op zeg.

Hij prijst Pavlidis. Het doelpunt waarmee Vangelis Pavlidis zondag de score opent, het doelpunt van het jaar, is te mooi voor degradatievoetbal. Het fraaist is het laatste deel van het ballet in slalom, als de Griek de arme Roel Janssen uitkapt met links en de bal meteen doorspeelt met rechts, precies hard genoeg om met een stift te scoren.

Petrovic voorspelt dat Pavlidis de top haalt. Dat weet hij gewoon, want de top kent geen geheimen voor hem. Het doelpunt van Pavlidis is ook een ode aan leven en werken van Zeljko Petrovic. Prachtig doelpunt. Prachtige man.

.

Meer over