Het EK krijgt van mij een kleine voldoende. Ik miste de grote individuen, types als Messi

null Beeld

Geen enkele sporter heeft me de laatste vijftien jaar zoveel vreugde verschaft als Lionel Messi. Hij is een garantie voor voorpret, en dan moet het spel nog beginnen.

We waren erbij, in 2007, tijdens de Copa América in Venezuela, toen Messi een jongen was van net 20. Hij viel in tijdens een groepswedstrijd tegen Paraguay. Een jongen met een smal snoetje, bandje in het haar, zonder tatoeages. Hij was de zoveelste nieuwe Maradona.

Voortdurend frommelde hij aan zijn kapsel. Duizenden mensen in het stadion droegen een Messi-shirt en huilden van emotie tijdens de hoogmis. Binnen een paar minuten was het credo gepreveld en de wedstrijd beslist na een swingende solo van het mannetje. Argentijnse journalisten stelden dat hij nooit zo goed kon worden als Maradona, al was het maar door de immense druk. Zij van de media waren op aarde om ieder supertalent langs de Maradona-meetlat te leggen.

Messi deed gewoon zijn ding. Hij vergeleek zichzelf nooit met wie dan ook. Al die vorige nieuwe Maradona’s waren geen Maradona gebleken. Hij is zelfs beter, in mijn ogen althans, al was het veel belangrijker te genieten van zijn soms onvoorstelbare voetbal. Messi won ontzaglijk veel, maar met zijn land wilde het niet lukken. Chilenen trachtten hem twee finales kapot te schoppen, want de Copa América is andere koek dan het concours voor brave jongens dat EK heet, en in de WK-finale scoorde Götze in de verlenging voor de Duitsers.

Bij voetbal wint het beste team. Louis van Gaal, bijna weer bondscoach, zegt het telkens en dat is ook zo. Dit stukje is vanwege de deadline geschreven vóór de EK-finale, als bondscoach Gareth Southgate al heilig is verklaard in Engeland. Maar de ploeg van Engeland doet me qua voetbal weinig. Ja, het team zit goed in elkaar en sommige spelers zijn prachtige persoonlijkheden, al is het maar om wat ze allemaal doen voor de samenleving.

Ik hoop dat ze me hevig verrassen met een galavoorstelling, in hun dans met Italië, zodat we nog jaren praten over de finale van dit EK dat wat mij betreft een 6,5 krijgt, qua amusement. Een kleine voldoende dus, omdat ik de grote individuen miste. Types als Messi.

Messi speelde matig in de finale in Rio, al hield hij drie, vier man bezig. De wedstrijd tegen Brazilië sloeg nergens op, als wild-west zonder pistolen. Argentinië was nochtans een team, soldaten in dienst van genie Messi en, in de finale, Di Maria. Nos unieron estos colores, stond op het kampioenshirt. Deze kleuren verenigen ons.

Messi haalde alle bekers op: topscorer, beste speler toernooi. Hij huilde, liet zich jonassen, omhelsde de Braziliaanse verliezer Neymar en tilde de twaalf centimeter grotere bondscoach Scaloni een paar tellen op, uit dankbaarheid.

Hij zat op het veld, videobelde met familie en liet zijn medaille zien aan het thuisfront. Alleen aan de rimpels bij zijn ooghoeken zag je dat de weg van de missie van Messi zwaar is geweest, dat hij geen jongen meer is. Nooit oogde hij zo gelukkig.