BadmintonSelena Piek

Het chagrijn van Piek verdampt: toch kampioen met Duinwijck

De badmintonploeg van Duinwijck heeft ten koste van Almere de landstitel gepakt. Bij de nieuwe kampioen gold mondiale topper Selena Piek als een bijzondere verschijning. ‘Dit is bijzaak.’

Erik van Lakerveld
Selena Piek in actie tijdens de finale van de play-offs in Den Haag. Beeld Ronald Hoogendoorn
Selena Piek in actie tijdens de finale van de play-offs in Den Haag.Beeld Ronald Hoogendoorn

Elke keer als Ties van der Lecq of Brian Wassink een punt scoort, roffelt Selena Piek op een trommel die ze aan haar voeten heeft gezet. De 30-jarige badmintonster, die al jaren tot de wereldtop behoort, moedigt haar clubgenoten van het Noord-Hollandse Duinwijck aan, terwijl ze in de finale van de eredivisie op weg zijn naar hun 27ste landstitel .

Even ervoor stond Piek nog met een chagrijnige uitdrukking op het gezicht en een glaasje fris in de hand te balen in de Haagse Sportcampus Zuiderpark. Ze verloor ondanks haar reputatie de gemengd dubbelpartij, die ze samen met Wassink speelde in twee games (21-19 en 21-11) van Adam Hall en Estelle van Leeuwen van Almere.

‘Dat liep voor geen meter’, vertelt Piek, nadat ze haar glas in één teug heeft leeggedronken. ‘Een stukje stress en zenuwen bij Brian, denk ik. Misschien voelde hij de druk om met mij te moeten spelen.’

Die zenuwen om naast Piek te spelen zijn voorstelbaar. Wassink is pas 21 en heeft in vergelijking met haar maar weinig ervaring. Zij behoort tot de wereldtop. Ze nam deel aan EK’s en WK’s en is tweevoudig olympiër. Met Robin Tabeling staat ze 20ste op de wereldranglijst voor gemengd dubbelaars. De Nederlandse eredivisie is normaal niet haar jachtterrein.

Nodig voor kampioenschap

Piek werd voor dit badmintonseizoen gevraagd door haar oude dubbelpartner Jacco Arends, coach van Duinwijck. Of ze nog wat wilde doen voor de club waar ze als tiener voor speelde en de landstitel mee behaalde. ‘Hij zei: we moeten kampioen worden, we hebben je nodig.’

Ze krijgt er een klein bedrag voor, maar de competitie die voor haar het meeste telt is die in Denemarken, waar ze uitkomt voor Højbjerg. ‘Daar verdien ik driemaal zoveel. Daarom is dat mijn eerste club en is dit bijzaak.’ Over drie weken gaat het in Denemarken om de landstitel.

Maar het allerbelangrijkst zijn de Olympische Spelen. Ze was er met Arends bij in Rio de Janeiro (2016), waar ze met Eefje Muskens ook het vrouwendubbeltoernooi speelde. En ze deed mee in Tokio afgelopen zomer. Met Tabeling speelde ze sterk in het gemengd dubbel, maar bleef steken in de groepsfase. Verder kwam ze met Cheryl Seinen: tot in de kwartfinale bij de vrouwen.

Voor de Spelen in Japan besloot Piek al dat ze de volgende olympische cyclus niet meer het gemengd dubbel zou combineren met het vrouwendubbel. Die laatste discipline laat ze vallen. Haar lichaam begint te protesteren tegen zoveel arbeid nu ze 30 jaar is. ‘Ik ben al oud. Eefje Muskens stopte toen ze 28 was’, zegt ze.

Zij stopt niet, maar neemt wel gas terug. ‘Vergis je niet. Ik ben op mijn 15de al naar Papendal verhuisd en train al vijftien jaar lang twee keer per dag, vijf dagen per week. Dat is een lange topsportcarrière.’ Ze merkt het steeds vaker bij het opstaan dat ze vermoeid is, ze kampte na Tokio met een slijmbeursontsteking in haar schouder.

De Spelen van 2024 worden de eindstreep van haar carrière, die ze niet met Seinen zal proberen te halen, maar met Tabeling in het gemengd dubbel. In die samenwerking zit meer rek, heeft ze het gevoel. ‘Robin en ik hebben internationaal een hoger niveau.’ Daar deed de uitslag in Tokio niets aan af. Met hem trof ze zware tegenstanders: twee van ’s werelds vijf beste koppels.

Coronabesmetting

In de finale van de eredivisie wilde Piek het eigenlijk opnemen tegen haar oude maatje Seinen, die voor Almere speelt. Maar die was er niet, een coronabesmetting hield haar thuis.

Ook al liggen haar prioriteiten elders, toch wilde Piek haar status voor het Haarlemse Duinwijck wel degelijk laten gelden bij de ontknoping van de Nederlandse competitie in Den Haag. ‘Ik wil hier no way verliezen.’

En toch dreigt na het verlies van het gemengd dubbel ook verlies in de strijd om de landstitel. Na acht wedstrijden - een mannendubbel, vrouwendubbel, twee enkelspelen voor mannen en twee voor vrouwen en twee partijen gemengd dubbel - is de stand tussen Almere en Duinwijck 4-4. Een zogenaamde ‘golden game’ moet uitkomst bieden: één game gespeeld door de mannendubbelteams van beide clubs.

Voor Almere komen Alex Vlaar en Adam Hall op het veld, voor Duinwijck zijn dat Van der Lecq en Wassink. Als het op aanmoedigingen vanuit het publiek aankomt, dan zou de titel naar Almere gegaan. Het sportstadion zit zaterdagmiddag niet vol, maar de Almeerse fans vullen het met een heleboel kabaal.

Elke halve minuut klinkt van de tribune: ‘Let’s go Almere, let’s go!’ Dat is de hele middag al zo, telkens afgesloten met een paar flinke rammen op trommels van een forser formaat dan die van Piek. Zij kan met haar geroffel hun kabaal niet overstemmen. Maar het gaat niet om de trommelslagen, maar om de smash waarmee Van der Lecq voor Duinwijck de landstitel zeker stelt: 15-21. Het chagrijn van Piek is meteen verdampt.

Meer over