Helaas voor Gosschalk is basketbal niet alleen maar kunst

Sierlijk danst Jinga Gosschalk over het speelveld, de bal als een jojo aan de hand meevoerend. Maar basketbal is helaas niet alleen kunst....

Als Gosschalk aanlegt voor een schot is de dreiging van jagende tegenstanders zo groot dat ze steeds vaker haar doel mist en uiteindelijk ten prooi valt aan je reinste wanhoop.

Ze stampvoet, slaakt een gilletje en kijkt hulpeloos rond – de onmiskenbare kenmerken van een vedette bij wie het een keer niet voor de wind gaat.

Gosschalk belandde bij Amazone Utrecht, dat onverwacht en onvoorbereid tot de eredivisie werd toegelaten en het nu zo goed doet dat de club mag deelnemen aan de Final Four, een krachtmeting halverwege het seizoen tussen de sterkste vier vrouwenteams van het land.

‘Zo’n hoge positie op de ranglijst lijkt heel wat maar dat valt wel mee’, tempert coach Humphrey van Haver al te optimistische verwachtingen. ‘Den Helder, Landsmeer en Binnenland steken boven de rest uit. Dan volgt een grote middenmoot waarvan wij op dit moment de beste zijn.’

Ray Laatst, de grote man achter de sprong naar de eredivisie, is druk in de weer een bolwerk te bouwen van en voor Utrechtse basketbalsters. ‘Over drie jaar willen we structureel bij de topvier behoren’, roept hij opgewekt. Na de degradatie van Shooters en terugtrekking van Lieshout en Leiderdorp kwam er plotseling een plek vrij op het hoogste competitieniveau.

Laatst aarzelde niet, haalde sponsor Autocad binnen, wist basketbal op de gemeentelijke lijst van kernsporten te krijgen en formeerde een team met regionale talenten van rond achttien jaar, twee Amerikanen en Jinga Gosschalk. ‘Zij is het ideale type om leiding te geven aan jonge meiden.’

Zo kwam voorlopig een einde aan het rusteloze bestaan van Gosschalk, Amsterdamse van geboorte, dochter van een Surinaamse vader en een joodse moeder. In haar leven draait veel, zo niet alles, om basketbal. ‘De emotie op het veld is het fijnste gevoel dat ik me kan voorstellen.’

Ze leerde het spelletje op straat. Dat is ook te zien. Ze kan alles met een bal. Vier jaar speelde ze in Amerika, twee in Israël. Bijna was ze naar Rusland vertrokken, waar ze voor 5000 dollar per maand kon spelen. ‘Maar het was ergens in de middle of nowhere. Niemand sprak Engels en er was niet eens een internetverbinding. Dat vond ik te lastig.’

Nu vindt ze het leuk weer thuis te zijn en in de Nederlandse competitie uit te komen. Ze heeft zelfs twee studies opgepakt, fitnessdocent en sportmassage. Voor de nationale ploeg heeft ze bedankt. Ze kan niet tegen de manier waarop bondscoach Meindert van Veen haar benadert. ‘Zo fel en zo negatief.’

Bij Amazone heeft Gosschalk het uitstekend naar haar zin. Met haar 26 jaar is ze de oudste en meest ervaren speelster van het team. ‘Meiden komen naar me toe voor advies. Ik probeer hen te stimuleren en te motiveren en fungeer als link naar onze Amerikanen. Het is leuk zo mijn rol te spelen en de meiden te zien groeien. Als je bekijkt wat we in huis hebben zijn we toch ver gekomen. De Final Four, dat had toch niemand verwacht?’

In het Indoor Centrum in Landsmeer wordt Amazone met 86-68 uitgeschakeld door Den Helder dat in de eindstrijd met 73-63 onderuit zal gaan tegen Landsmeer. Coach Meindert van Veen van de landskampioen voert weer een merkwaardige vertoning op. Schreeuwend en op stuitende wijze brandt hij zijn speelsters na elk foutje tot op het bot toe af. Geen wonder dat het spelplezier bij zijn ploeg ver te zoeken is.

De Amerikaanse speelsters van Utrecht, Shannon Matthews en Tiwanna Inmon, zijn moe. Na hun kerstverlof zijn ze ’s morgens op Schiphol teruggekeerd. De reis zit nog in hun benen.

Voor coach Van Haver is de nederlaag dan ook geen verrassing. ‘Als we nu tien wedstrijden tegen Den Helder spelen verliezen we er negen. Over een half jaar misschien zeven. Dan doen we het goed. Een jonge ploeg als de onze bouw je niet in een paar maanden op.’

Jinga Gosschalk is ontevreden over haar eigen prestatie. Haar score bedraagt slechts dertien punten. Ze miste veel te veel mogelijkheden. ‘De pressing van Den Helder was erg goed. We kregen de bal niet naar onze aanval. Ik gaf niet op, maar raakte er wel door gefrustreerd.’

Waar ze volgend jaar speelt, weet Gosschalk nu nog niet. Al moet er rekening mee worden gehouden dat de avonturierzin haar opnieuw naar buitenlandse oorden zal voeren. ‘Maar als ik de man van mijn leven vind en hij met me wil trouwen, blijf ik misschien wel lekker in Nederland.’

Meer over