Nieuws

Hein Otterspeer is het gelukkigst na ‘thriller’ op de 1.000 meter, Nuis de pineut

Kjeld Nuis kan zijn olympische titel op de 1.000 meter niet verdedigen. Thomas Krol en Kai Verbij gaan naar de Spelen, Hein Otterspeer eindelijk ook.

Erik van Lakerveld
Hein Otterspeer mag na twee mislukte pogingen om de Winterspelen te halen dan eindelijk naar Beijing. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Hein Otterspeer mag na twee mislukte pogingen om de Winterspelen te halen dan eindelijk naar Beijing.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Ze zitten naast elkaar uit te hijgen aan de binnenkant van de ijsbaan, schaatspakken open geritst, de veters van hun schaatsschoenen los. Hein Otterspeer is al zeker van een ticket voor Beijing op de 1.000 meter. Regerend olympisch Kjeld Nuis ziet het startbewijs uit zijn handen glippen als Kai Verbij in de slotrit over de finish komt. Otterspeer: ‘Winst en verlies zaten even letterlijk naast elkaar.’

Het scheelde allemaal niets op de spannendste afstand van het olympisch kwalificatietoernooi. Thomas Krol won de kilometer in 1.07,24, Verbij volgde op slechts 0,24 seconden met 1.07,48. Vlak daarachter eindigde Otterspeer op 1.07,52, die in een direct duel Nuis versloeg. Zo was de kampioen van Pyeongchang de pineut met 1.07,64.

De vier hoofdrolspelers wisten dat het hier op uit zou draaien. Niet dat de olympisch kampioen uitgeschakeld zou worden, maar wel dat het akelig dicht bij elkaar zou zitten. En dat een kanshebber voor goud op de Spelen het niet zou halen. Bij de eerste drie wereldbekerwedstrijden was het podium steeds volledig Nederlands. Krol, Nuis, Otterspeer en Verbij reikten allemaal tot de internationale top-3. ‘Het zou een thriller worden en dat werd het’, constateerde Krol.

De uren tot de start aftellen

De uren tussen wakker worden op woensdagmorgen en het opstellen voor de start van de 1.000 meter waren afzien, voor allemaal. Het was aftellen tot kwart over zeven. ‘Martelen’ volgens Krol (29) en Verbij (27) voelde zich ‘doodongelukkig’.

Misschien wel het meest onzeker was Otterspeer. Met zijn 33 jaar behoort hij al een decennium tot de nationale sprinttop. Hij werd in 2013 derde op het WK sprint en in 2015 zelfs tweede. Maar de Olympische Spelen haalde hij nooit. Dit jaar kende hij een uitstekend voorseizoen, maar nu kampte hij plots met een sluimerende blessure.

Negen dagen voor het OKT schoot de pijn tijdens een training in zijn rechterlies, het gebied tussen bovenbeen en onderbuik. Daar komt tijdens de schaatsstart veel kracht op te staan. Het is een bekende kwetsuur, vooral bij de explosieve sprinters. ‘Ik kon twee dagen niet lopen.’

Jongensdroom voor oude man

Met veel behandelingen was Otterspeer toch nog op tijd fit voor het OKT, maar bij de tweede 500 meter van maandag ging het weer mis. Weer schoot de fysiotherapeut te hulp. ‘Ik heb de afgelopen 48 uur vooral op de behandeltafel gelegen. En met heel veel pijnstilling is het gelukt’, zei hij. ‘Een jongensdroom voor een oude man.’

Hij was niet de enige met fysieke tegenslag. Verbij had bij de 500 meter zijn rug verrekt toen hij bij zijn tweede start een halve pirouette maakte. Hij reed de 1.000 meter met een ingetapete torso. En Krol kreeg tijdens de Kerst een loopneus en hoofdpijn. Hij vreesde een coronabesmetting. Het bleek een onschuldige verkoudheid, die hem tijdens zijn race nauwelijks meer hinderde. ‘Het zat puur in mijn neus en niet in de benen.’

Krol kent de teleurstelling die het OKT kan veroorzaken. Vier jaar geleden verloor hij zijn plekje in de olympische equipe aan Verbij, die voor de 1.000 meter werd aangewezen. Toen stond zijn naam onder aan de selectievolgorde, nu als winnaar van de 1.000 meter prijkt die bovenaan. ‘Ik heb van tevoren niet veel aan vier jaar geleden gedacht, maar toen ik me geplaatst had wel. Verdomme, ik zit erbij.’

De bui zien hangen

Tijdens de rit van Verbij zag Nuis, die in 2010 en 2014 de Spelen misliep, de bui al hangen. ‘Ik ga het niet halen’, verzuchtte hij. ‘Maat, je weet het niet’, probeerde Otterspeer zijn ploeggenoot en vriend nog op te beuren. Verbij reed nagenoeg hetzelfde schema en het zou op de laatste meters aankomen. ‘Wie weet dat het lukt.’

Toen Nuis zijn sombere vermoeden bevestigd zag worden, schaatste hij ontgoocheld weg. Weg van zijn ploeggenoot, die op zijn beurt zijn emoties niet meer kon bedwingen. Zeker niet toen hij even later via een videoverbinding zijn zoontje sprak. ‘Goed gedaan, pap. Als je dat hoort kun je nog zo’n grote vent zijn, maar dan breek je.’

De 32-jarige Nuis maakte zich ondertussen zo snel mogelijk uit de voeten van het middenterrein van Thialf. Geen praatje voor de camera van de NOS, geen toelichting bij de andere media. Hij liet zich niet meer zien. Otterspeer begreep het wel. ‘Ik voel die pijn van hem. In zijn plaats was de grond ook onder mijn voeten weggezakt.’

Nog een kans

Op de 1.000 meter zal Nuis zijn titel niet kunnen verdedigen, maar hij heeft donderdag nog een kans om zich te plaatsen voor de 1.500 meter, die hij vier jaar geleden in Pyeongchang ook won.

Otterspeer duimt voor de man die hij versloeg. ‘Ik wil me bijna verontschuldigen bij hem’, zei hij. ‘En ik hoop voor duizend procent dat hij goed genoeg is op de 1.500 meter.’

Meer over