Handbal is weer een ‘leuk spelletje’ geworden

Op de parkeerplaats voor de sporthal draait de voormalige tophandbalster zich om en zegt ze zich te bescheuren om alle ‘onzinverhalen’ in de media....

Vijftien jaar lang draaide het leven van Elly-An de Boer om handbal. Ze was al vroeg voorbestemd ‘een grote’ te worden. Via onder meer E & O uit Emmen, de grootmacht uit haar geboortestreek, werd ze een van de speelsters die onder leiding van bondscoach Bouwer volwassen handbalsters probeerden te worden. Het leverde De Boer, een van de Meiden met een Missie een contract op in Duitsland en in de Deense topcompetitie bij GOG Gudme en Odense.

Lange tijd werd ze geleefd door haar passie, al zegt ze geen moment met tegenzin topsporter te zijn geweest. Aan alle grote toernooien nam ze deel, behalve de Olympische Spelen. Ze leerde andere talen spreken, zag de hele wereld. ‘Ik heb me wel vermaakt’, zegt ze over het leven dat ze tot haar 33ste dacht te gaan leiden.

Maar toen ze het eenmaal ‘in haar kop kreeg’, was haar afscheid snel bedacht. Door twijfels was haar besluit niet omgeven. Het had niet gepast in het karakter van de nu 28-jarige De Boer. ‘Als ik stop, is het voorgoed voorbij’, nam ze zich voor, toen ze anderhalf jaar geleden haar vertrek aankondigde bij het Deense FCK Handbold.

Haar terugkeer in Nederland markeerde het begin van wat ze zelf haar tweede leven noemt. Ze rondde haar opleiding bedrijfskunde af, genoot van het studentenleven ‘in al zijn opzichten’ en bereidde zich voor op een carrière in de maatschappij. Haar sportleven was gereduceerd tot af en toe een beetje hockeyen. ‘Ik had het nodig’, zegt ze over die periode.

Totdat coach Rolf Schulte en teammanager Ton Langelaar haar toch zover wisten te krijgen om nog één keer een greep in de harspot te doen. Ze stemde in om mee te trainen bij VOC. ‘Gewoon om te kijken of het zou bevallen. Ik had ook zo weer kunnen stoppen.’

Het gebeurde niet. De Boer bleek, tot haar eigen verbazing, het spelletje te hebben gemist. Let wel: het spelletje zelf. ‘Dat gebeuren eromheen niet.’ Met permissie slaat ze dan ook trainingen over die haar beduidend jongere teamgenotes juist afwerken om misschien wel uit te groeien tot wat De Boer in haar beste jaren was.

Op Nyenrode is ze intussen aan een nieuwe studie begonnen. De bondscoach kan zich dan ook een telefoontje besparen om haar te polsen voor een terugkeer in het nationale team. Op die ‘shit’ zit De Boer niet meer te wachten, besloot ze na de wonderbaarlijke WK-kwalificatieduels tegen Spanje in 2005. ‘Je moet geen dingen doen die je niet leuk vindt, en alles is een keer klaar. Ik zou ook niet zes jaar zo kunnen studeren en leven als ik de afgelopen tijd heb gedaan.’

Voor De Boer is het handbal weer een ‘leuk en mooi spelletje’ geworden. Maar zonder ambities zegt ze niet te zijn teruggekeerd in de eredivisie, waarin ze nu al meer wedstrijden achter haar naam heeft staan dan in de tijd voor haar vlucht naar het buitenland. Bij E & O speelde ze alleen in het tweede, onder bondscoach Bouwer trok ze zich met het Nederlandse team uit de competitie terug.

‘En nu kan ik niet meer weglopen’, zegt ze over VOC, nog altijd stug De Volewijckers genoemd in de volksmond, waarmee ze haar eerste eredivisiekampioenschap hoopt te kunnen vieren. De voortekenen wijzen er op dat dat mogelijk is voor de Amsterdamse ploeg.

Na acht speelronden gaat de ploeg ongeslagen aan de leiding in de eredivisie, samen met Quintus. De confrontatie met de kampioen uit Kwintsheul volgt op 17 november, een week na de dubbele ontmoeting met het Kosovaarse Pristina in de Challenge Cup, wat betreft niveau de derde Europese clubcompetitie.

Hoe groot haar inbreng kan zijn, blijkt wanneer De Boer zaterdagavond invalt in de Aalsmeerse sporthal De Bloemhof. Haar steekpassjes en nietsontziende manier van verdedigen aan de rand van de cirkel helpen VOC bij het ombuigen van de achterstand van 8-2 in een voorsprong van 9-8.

Soms rukt ze op zevenmijlslaarzen op naar voren, als Jaap Stam in zijn beste dagen. Ze giechelt als ze de bal op eigen helft naar achteren speelt, hetgeen niet is toegestaan.

Ook verbaal weet ze haar ploeggenotes te inspireren, totdat een ongelukkige beweging bij een sprongschot haar wedstrijd voortijdig beëindigt. Achter de wisselbank wordt ze behandeld aan haar onderrug, waar ze een dag eerder om een onbenullige reden op was gevallen. De tien minuten speeltijd die een van de laatste nog actieve Meiden met een Missie is gegund, blijkt desondanks genoeg voor de zege.

Meer over