columnWillem Vissers

Gerd Müller had moeite met het zwarte gat na zijn loopbaan. Wat is mooier en zinvoller dan eindeloos scoren?

null Beeld

Het is een van de beroemdste zinnen in de geschiedenis van de Nederlandse commentatoren, qua sport. ‘Zijn we er toch ingetuind.’ Uitgesproken door Herman Kuiphof op 7 juli 1974, tijdens de WK-finale West-Duitsland - Nederland. De ‘tuinman’ is Gerd Müller, een van de beste spitsen in de historie, maker van de fatale 2-1 in München. Müller, der Bomber, is zondag overleden. De ziekte van Alzheimer hield hem al jaren aan bed gekluisterd.

De Oranje Machine overrompelt in 1974 de wereld met totaalvoetbal en staat in de finale al na één minuut op voorsprong. Eerst valt de 1-1, ook uit een strafschop. Dan, nog voor rust, maakt Müller het doelpunt van zijn leven. Bonhof fladdert te gemakkelijk langs Haan en zet laag voor vanaf rechts. Müller neemt de bal een beetje apart aan, want die springt wat terug. Dan draait hij zijn lichaam, zijn kont vooral. Functionele draaikonterij. Aus der Drehung, zoals de Duitsers zeggen. Krol is te laat, doelman Jongbloed blijft gewoon staan.

‘Zijn we er toch ingetuind’, zegt Kuiphof nog een keer. Müller rent weg, met rugnummer 13, en juicht zoals Cruijff dat soms deed, met een jongensachtige sprong en een zwaaiende arm. Der Bomber: alleen al 365 doelpunten in 427 duels met Bayern München in de Bundesliga. Ook jongeren kennen hem, sinds Lewandowski vorig seizoen zijn stokoude doelpuntenrecord in één jaar brak.

Müller is ook nostalgie, weemoed. We zitten thuis in Limburg op de bank, met oom Leo, op die finaledag in 1974. Oom Leo is de enige die van voetbal houdt. Bij mij is het virus ontluikende. Hij wipt op zijn stoel, roept telkens iets over moffen en zegt vaak verdikkeme. Tante Ans wijst hem dan terecht. Later blijkt dat hij een hartaanval heeft gekregen, die middag. Wekenlang ligt oom Leo in het ziekenhuis.

Müller heeft later moeite met het zwarte gat na zijn loopbaan. Wat is mooier en zinvoller dan eindeloos scoren? Zijn vrouw Uschi gaf vorig jaar een interview aan het Duitse tijdschrift Sportbild. Haar Gerd was lang alcoholist, maar zwoer de drank af. Bij Bayern betrokken oud-ploeggenoten hem bij de club om hem een ander doel te geven in het leven. Gerd wás Bayern. Hij was ook een wat mysterieuze man, zelfs voor Uschi, met wie hij bijna 55 jaar getrouwd was. In al die jaren huwelijk was ze eigenlijk nooit tot diep in zijn ziel doorgedrongen. Ze vertelde dat hij hele dialogen van westernheld John Wayne kon nadoen. In het Duits, dat wel.

Wij, als Nederlands voetbalvolk, hebben best geleden onder dat doelpunt van Müller. Het wakkerde de in de oorlog ontsproten haat tegen Duitsers weer aan, die pas de laatste decennia is verdwenen. Maar dat wij erin tuinden, daar kon Müller niks aan doen. De laatste jaren lag hij vrijwel voortdurend in bed, gesloopt door ziekte, wachtend op het onvermijdelijke einde. Elke dag bezocht Uschi haar Gerd. Ze sprak langzaam, in de hoop dat hij zou begrijpen wat zij vertelde. Ze masseerde zijn handen. Zachtjes streelde ze de eens zo machtige Bomber.

Meer over