Fraaie terugblik op zege tegen Duitsland (1988)

Op de avond van de 21ste juni 1988 speelden zich op de Nederlandse straten taferelen af die elke beschrijving tartten en die in één klap een einde maakten aan het imago van Nederlanders als een nuchter volkje....

Bert Wagendorp

Aan de vooravond van de nieuwe Europese campagne van Oranje zenden NOVA en NOS Studio Sport vanavond een documentaire uit van Marcel Goedhart, Het Volkspark is van Oranje, waarin wordt teruggekeken op die inmiddels legendarische wedstrijd. Spelers (Gullit, Van Breukelen, Vanenburg, Koeman & Koeman, Van Aerle, de Duitse keeper Immel en spits Klinsmann), trainers (Michels en De Ruiter), scheidsrechter Igna en supporters praten over wat door bijna alle betrokkenen als een hoogtepunt in hun leven wordt beschouwd.

Dat levert, bijna twaalf jaar na dato, leuke teksten op. Van Rinus Michels, die zijn spelers op scherp zette door de keuze van het hotel, midden in het drukke centrum van Hamburg, uit te leggen als een 'hondentruc' van de Duitse organisatie. Van Nol de Ruiter, die vertelt hoe 'de generaal' bij zijn wedstrijdbespreking in een louche eettent een oude kalender gebruikte om de tactiek op uit te tekenen.

De spelers kijken terug aan de hand van wedstrijdbeelden, zodat we te weten komen wat Van Breukelen zei tegen de op de grond liggende Matthäus ('in een soort Engels-Duitse verbastering dat-ie ter plaatse dood kon blijven liggen'), dat Ronald Koeman zich al in de spelerstunnel hevig ergerde aan de Duitse arrogantie en dat Eike Immel pure 'haat' proefde in het gedrag van de Nederlandse spelers.

Thema van de film is natuurlijk de wraak voor de moeder aller nederlagen, in de WK-finale van 1974. En hoewel de meeste spelers in dat droeve jaar nog geen twaalf waren, sloeg het gevoel dat de stand moest worden rechtgetrokken op de groep over. 'In de kleedkamer kwamen na afloop de emoties van 1974 weer boven', zegt Gullit. Waarna de polonaise werd ingezet en Ronald Koeman zijn achterste afveegde met een Duits shirt.

Het genre van de sportdocumentaire wordt in Nederland veel te weinig beoefend, in tegenstelling tot een land als Groot-Brittannië . Hier moet Goedhart zijn fraaie terugblik in een schamele veertig minuten persen en wordt zijn documentaire ook nog eens in tweeën gesneden. Maar dat is Nederland-sporttelevisie-land. Wel Servette-Nederland integraal uitzenden, maar voor een wat minder gemakkelijk product drie kwartier al te lang vinden. Jammer, want Het Volksparkstadion is van Oranje is een mooie documentaire, die minstens een uur had verdiend.

Meer over