Federer is kampioen van heden en toekomst

Verzadiging. Ouderdom. Vaderschap. Roger Federer kent de argumenten waarmee het einde van zijn tijdperk wordt voorspeld. Hij spot er mee.

Federer laat anderen rustig speculeren over zijn aanstaande ondergang. Hij voelt niet de behoefte om ze te overtuigen van zijn beroepsernst. Hij houdt van tennis en hij houdt van winnen. Dus gaat hij door. Nog jaren. Want papa’s kunnen volgens hem wel kampioen zijn. Zo oud is 28 jaar helemaal niet. En zestien Grand Slamtitels is beter dan vijftien. (Zeventien: nog beter.)

Dromen van records

Wie zal het tegendeel beweren na de Australian Open? Een jaar na zijn smadelijke nederlaag tegen Rafael Nadal, en de stortvloed aan tranen die daarop volgde, is Federer opnieuw de kampioen van het heden en de toekomst. Hij laat kenners weer dromen van records.

Oud-tennisser Mats Wilander ging gisteren het verst. Na de Roger Slam is dit jaar een echte Grand Slam wellicht mogelijk, voorspelde hij. De titels van Melbourne, Parijs, Londen en New York op rij.

[VIDEO]

Tranen

Ook Andy Murray, de gedoodverfde opvolger van Rafael Nadal als aartsrivaal van Federer, toonde veel respect voor de meester na zijn nederlaag in drie sets: 6-3, 6-4, 7-6 (11). Terwijl hij vocht tegen de tranen, net als Federer vorig jaar, zei hij: ‘Ik kan huilen als Roger. Het is alleen spijtig dat ik niet kan tennissen zoals hij.’

Federer en Murray speelden allebei weergaloos in het duel waarvan de Zwitser vooraf al een rake schets gaf. Hij zou agressief aanvallen, Murray zou counteren, hij zou naar het net komen, Murray zou proberen te passeren, hij zou volleren, Murray zou lobben, hij zou naar achteren sprinten. ‘En dan sla ik de bal tussen mijn benen door.’

Extreme creativiteit

Hoewel deze slagenwisseling niet tot stand kwam, dwongen de twee balvirtuozen elkaar tot extreme creativiteit. De lange, intense rally’s waren soms als omhelzingen, die overgingen in verwurgingen, totdat een van de twee tennissers zich los wist te wringen.

Federer vertrouwde op zijn instinctieve drang om aan te vallen, al ging hij behoedzaam te werk nadat hij vroeg in de eerste set een paar keer aan het net was gepasseerd. Hij probeerde de afwachtende Murray steeds vanuit het achterveld op het verkeerde been te zetten en moest daarbij vaak vertrouwen op zijn backhand. De Brit bleef die slag steeds weer opzoeken.

Nadal heeft met die strategie tegen Federer veel succes gehad, vooral doordat zijn zware forehand topspinballen hoog opstuiten. De Zwitser wist beter raad met die van Murray. Hij vertraagde en versnelde met zijn slice- en topspinballen, diagonaal of rechtuit geslagen.

Strakke uithaal

Steeds weer probeerde hij de Brit met zijn fraaie, vloeiende combinaties op het verkeerde been te zetten, of te dwingen tot een iets te korte bal, zodat hij de rally met een strakke uithaal of volley kon afmaken.

Dat lukte voortreffelijk in de eerste twee sets. In de derde set besefte de 22-jarige nummer 5 van de wereld dat hij meer initiatief moest nemen als hij de eerste Britse Grand Slamwinnaar sinds 1936 wilde worden. Tegelijkertijd leek Federer zijn concentratie wat te verliezen. De intensiteit van de partij was hoog.

Een slappe zesde servicegame gaf Murray een break voorsprong. Die leek hij in setwinst te kunnen omzetten, maar juist bij de stand 5-4 leefde Federer op. De Zwitser brak terug. Een tiebreak moest even later de beslissing in de derde set brengen.

Vijf setpoints

In de slaap van Murray zal die tiebreak nog weleens opduiken. Hij weet dat hij doorgaans beter wordt als de partijen lang duren. Hij kreeg maar liefst vijfmaal een setpoint, maar wist zelfs een eenvoudig kans op 6-5 niet te benutten. In plaats van de bal in een open veld weg te spelen, sloeg hij hem in het net.

Ook Federer werd de spanning haast te veel. Op zijn tweede matchpoint koos hij voor een drop shot. Hij vervloekte zijn eigen hoogmoed, toen Murray de bal haalde en langs hem speelde. ‘Mijn God, hij heeft de trofee zojuist uit mijn handen gegrist’, dacht Federer toen. Hij veroordeelde zijn tactische keuze scherp. ‘Je moet gek zijn om zoiets op matchpoint te doen.’

Tactische blunder

Ondanks die zeldzame tactische blunder veroverde Federer even later toch zijn vierde titel in Australië. Het is een tussenstand, voorspelde hij, geen eindstand. In 22 grandslamfinales heeft hij 12 verschillende tegenstanders gehad. Slechts twee mannen (Nadal en Del Potro) hebben hem verslagen.

Daarnaast is hij ervan overtuigd dat hij nu een veel betere speler is dan zeven jaar geleden, toen hij op Wimbledon zijn eerste titel won. Jonge spelers, zoals Murray maken hem beter, zei hij. Hij zal ze dankbaar zijn als ze dat blijven doen tot hij een verzadigde, flink wat oudere en doorgewinterde vader is.

Federer wint Australian Open 2010 (EPA) Beeld EPA
Federer wint Australian Open 2010 (EPA)Beeld EPA
Meer over