Voetbal

Elf jaar na zijn dood krijgt Coen Moulijn de Kuip nog altijd stil

Dinsdag om 11.00 uur herdenkt Feyenoord Coen Moulijn. Elf jaar na zijn dood is de linksbuiten nog niet vergeten. De weduwe, fans en bestuurders leggen bloemen bij zijn standbeeld. ‘Coen was gewoon… heel speciaal en toch aanraakbaar.’

Bart Vlietstra
7 september 1963. Coen Moulijn in duel met George Liptak van DOS. Feyenoord zal het duel winnen met 4-2.  Beeld Nationaal Archief
7 september 1963. Coen Moulijn in duel met George Liptak van DOS. Feyenoord zal het duel winnen met 4-2.Beeld Nationaal Archief

Zes jongens van tussen de 18 en 20 jaar dragen zwarte petjes en mutsen met daarop ‘Feyenoord’ in gotische letters, een sigaret in hun mondhoek. Coen Moulijn (1937-2011) kennen ze van de verhalen van hun opa’s en van YouTube. ‘Een enorm technische speler’, weet Tufan Groenewold zodoende.

Hij is op deze druilerige dinsdagmiddag met zijn vrienden naar Feyenoordstadion de Kuip gekomen om even stil te staan voor het standbeeld van Coenraadt Moulijn, die precies elf jaar geleden overleed. Op zijn sterfdag wordt de voor tegenstanders ongrijpbare linksbuiten jaarlijks herdacht inclusief minuut stilte en kranslegging. Dat is uniek voor een Nederlandse voetballer. Johan Cruijff bijvoorbeeld wordt op zijn sterfdag meestal louter online herdacht met statements, filmpjes en foto’s.

De elfde herdenking begint om klokslag 11.00 uur. Aanwezig zijn enkele bestuursleden van de club en van de supportersvereniging FSV De Feijenoorder en Adrie Moulijn, weduwe van Coen. Ze raakt het beeld aan en veegt na de minuut stilte een traan van haar wang. Voor het hek steken tien supporters groene fakkels aan, op het oude staal van de Kuip klettert de regen.

Twee foto’s van Moulijn staan naast het standbeeld, naarmate de dag vordert liggen er steeds meer bloemen aan zijn voeten. Vanwege coronamaatregelen worden supporters pas vanaf twaalf uur toegelaten. Het zestal jonge fans is een van de eerste. Ze gaan met het standbeeld op de foto, een Feyenoordvlag voor hun borst.

‘Mister Feyenoord’, weet de 20-jarige Tufan Groenewold. ‘Daar moet je respect voor hebben.’

Christian Gyan

Hij en zijn vrienden, allen seizoenkaarthouder, spreken ook over een andere oud-Feyenoordspeler. Christian Gyan overleed een week eerder op 43-jarige leeftijd. De Ghanese verdediger, die juist types als Moulijn diende af te stoppen, hebben ze nog wel met eigen ogen zien voetballen. ‘Deed zijn ding, nooit geblesseerd, altijd een lach op zijn gezicht, altijd hard werken, nooit veel verdiend, veel weggegeven. Hij moest na zijn loopbaan nog werken in de haven. Deed-ie ook met een lach’, zegt Groenewold. Ze vinden: voor hem moet Feyenoord óók iets doen.

Dat gebeurt al. Door de club en de supportersvereniging wordt geld ingezameld voor de nabestaanden. Na een paar dagen stond de teller al op ruim 135 duizend euro, en op 21 januari kunnen fans afscheid nemen. ‘Typisch Feyenoord. Club van het volk. Keiharde humor, klein hartje. Als er iets is staan ze voor je klaar’, zegt Theo van Duivenbode die in de jaren zestig en zeventig voor Ajax en Feyenoord voetbalde door de telefoon.

Van Duivenbode speelde samen met Moulijn. ‘Hij was het symbool van de club. Frêle, maar hij zocht zijn tegenstanders voortdurend op met kleine pasjes, schoot er dan voorbij en gaf perfecte voorzetten. Enorm bescheiden, fantastisch mens.’

Er was een imitator die bij wedstrijden van Feyenoord in de rust Moulijns bewegingen nadeed. ‘Dat zegt veel over hoe groot hij was. En ook dat hij nu nog steeds herdacht wordt. Voor wie gebeurt dat nou?,’ zegt de Feyenoordaanvoerder van toen, Rinus Israël.

De herdenking Coen Moulijn dinsdag bij  de Kuip. Beeld ANP / Ginopress
De herdenking Coen Moulijn dinsdag bij de Kuip.Beeld ANP / Ginopress

Rijendik en allemaal voor Coen

Volgens het cliché houden Feyenoord-supporters vooral van potige voetballers die keihard werken. Israël door de telefoon: ‘Nou ze kwamen toch echt voor Coen, hoor. In zijn goede tijd stond het zelfs rijendik als hij een uurtje ging trainen.’

Moulijn, afkomstig uit Rotterdam-Noord, speelde van 1955 tot 1972 487 wedstrijden voor Feyenoord, tussendoor werkte hij in zijn herenmodezaak. In Rotterdam-Noord, in de Bloklandstraat, is het trapmuurtje waar hij als kind zijn techniek polijstte, heropgebouwd en voorzien van foto’s en een plaquette.

Toch werd hij een icoon van Zuid, van Feyenoord, al hoor je zijn naam minder dan die van Willem van Hanegem en Wim Jansen. Feyenoord won in 1970 de Europa Cup I en wereldbeker in Moulijns nadagen als speler. Toen het Nederlands elftal in glorieuze stijl tweede werd op het WK van 1974 met Jansen en Van Hanegem op het middenveld was Moulijn al twee jaar gestopt. Hij verdween uit de publiciteit, kwam alleen vijf jaar voor zijn overlijden (na een zwaar herseninfarct) nog in het nieuws toen hij door een nier af te staan het leven van zijn gehandicapte zoon Raymond redde.

Feyenoord-supporter Petra Mijdam (55) zou zo graag nog eens teruggaan naar de tijd van Coen Moulijn, zegt ze terwijl ze om 13.00 uur met haar dochter en kleinzoon naar het standbeeld wandelt, allen een bosje roodwitte rozen in de hand. ‘Ik was nog heel klein, maar ik weet nog, Coen was gewoon… heel speciaal en toch aanraakbaar. Het voelde als familie.’

Ze gaat ieder jaar op 4 januari naar het standbeeld. Haar kleinzoon is er altijd bij. ‘Hij kijkt beelden van Coen op internet. Dat is goed. Coen mag niet worden vergeten. Als Oud en Nieuw is geweest en ik kom met bloemen aan zegt hij al: gaan we naar Coentje?’

Meer over