Eindelijk huilt stayer Smit ‘blije’ tranen

Met de hakken over de sloot heeft Gretha Smit zich gekwalificeerd voor Turijn. De winnares van het olympisch zilver in Salt Lake City moest in de afsluitende vijf kilometer tot het uiterste gaan om Moniek Kleinsman van de derde plaats te verdringen....

Tranen vloeiden rijkelijk bij Smit, maar ook bij haar coach Ingrid Paul die ondanks alle tegenslag steeds in haar was blijven geloven. Zelf dacht de 29-jarige Rouveense dat haar missie was mislukt toen ze finishte. Paul verloste haar uit die nachtmerrie. ‘Ik ben nog nooit zo bang geweest’, zei Smit.

De titel op de 5000 meter ging verrassend naar Carien Kleibeuker, die Renate Groenewold in een direct gevecht sloopte. De 27-jarige Heerenveense was vijf jaar geleden een belofte op de lange afstanden, stopte vervolgens met schaatsen, maar vond via de marathon haar ijsplezier terug. Met 7.02,38 reed ze een indrukwekkend persoonlijk record.

Groenewold was opgelucht dat ze zich nog op de tweede plaats terugvond. Ze werd luidruchtig aangemoedigd door Ireen Wüst, die op de 1000 meter haar derde nationale titel veroverde door Marianne Timmer te overklassen. De superster van de NK afstanden meldde zich wegens een verkoudheid af voor het slotnummer. De stayers waren daar niet rouwig om.

Smit heeft een bizarre periode achter de rug. Het begon vorig jaar december, toen ze in Collalbo met haar hoofd op het ijs viel. Ze hield daar een hersenschudding aan over die lang doorwerkte. Smit haalde nog wel de WK afstanden, maar tot meer dan twee achtste plaatsen bleek ze niet in staat.

Het duurde tot mei voor ze helemaal was hersteld. Vervolgens ging ze eind juli bij een skeelertraining onderuit. Ze liep daarbij een bekkenblessure op, waarvan de ware aard pas in het najaar gediagnoseerd werd. Eind november kon ze de ijstraining weer oppakken.

Bij de World Cup begin deze maand in Heerenveen reed Smit haar eerste serieuze wedstrijd. Ze werd vijfde in de B-divisie van de vijf kilometer en met haar 7.21,63 was ze liefst liefst 25 seconden langzamer dan de winnares van de hoofdwedstrijd, Clara Hughes.

Smit dacht dat ze eindelijk aan haar inhaalrace kon beginnen. Om kilometers te maken, nam ze deel aan een marathon van Groningen en ging ze opnieuw languit. Dit keer was een nekblessure het gevolg. ‘Buiten mijn schuld viel ik op mijn kop. Ik had pas vijftien keer echt geschaatst en toen moest ik weer een week rust houden’, somberde Smit na de 3000 meter.

Drie dagen later dan haar ploeggenoten reisde ze naar Collalbo in de wetenschap dat de tijd begon te dringen. Na haar zesde plaats op de drie kilometer kwamen de emoties los en kon ze even haar tranen niet bedwingen. ‘Als ik goed ben, kan ik met de besten meedoen. Dit toernooi komt voor mij te vroeg. Het is om moedeloos van te worden, want ik ben al een jaar aan het terugvechten.’

Vier jaar geleden was Smit de sensatie van de Nederlandse vrouwenschaatsploeg. De marathonrijdster uit Rouveen won vanuit het niets de drie en vijf kilometer bij het kwalificatietoernooi en stuntte vervolgens in Salt Lake City door in de eerste rit van de 5000 meter het wereldrecord van Gunda Niemann te verbeteren. Alleen Claudia Pechstein was uiteindelijk sneller.

Ook in Salt Lake zat het haar niet echt mee, want door ziekte bleef ze op de drie kilometer op een voor haar magere elfde plaats steken en bij het hossen na afloop van het olympisch toernooi kwam ze zo ongelukkig terecht dat ze een kniepees scheurde.

Gisteren kocht Smit in Thialf vooral tijd, want de olympische vijf kilometer staat pas over acht weken (25 februari) op het programma. Smit: ‘Dat is lang genoeg om weer bij de top aan te sluiten. Het gaat ieder dag beter. Het is fantastisch dat ik toch naar Turijn ga.’

Meer over