Profiel

Een wervelwind op de rechterflank: ‘Denzel is gewoon Denzel, hij heeft veel energie’

Op zoek naar de roots van Denzel Dumfries, de man die Oranje zondag tegen Oekraïne naar de overwinning kopte. Over zijn carrière die de rechtsback al vroeg had uitgestippeld. Zijn moeder: ‘Hij is altijd een doorzetter geweest. Dat hebben we nooit hoeven stimuleren.’

Denzel Dumfries Beeld Pro Shots / Toin Damen
Denzel DumfriesBeeld Pro Shots / Toin Damen

‘Dat is echt Denzel’, zegt Marleen Dumfries terwijl ze op maandagochtend in de kinderboerderij in woonplaats Rhoon haar kleinkind kalm op de schommel zet. De avond ervoor heeft haar oudste zoon Denzel Nederland in alle staten gebracht tijdens Oranjes eerste duel op het EK tegen Oekraïne (3-2). Eerst door twee behoorlijke kansen te missen, daarna met zijn winnende doelpunt in de 85ste minuut. Na afloop vertelde de rechtsback per se te willen scoren na zijn missers. Zijn moeder: ‘Hij is altijd een doorzetter geweest. Dat hebben we nooit hoeven stimuleren.’

Dumfries als matchwinner op het EK. Bij zijn oude amateurclubs in de regio Rijnmond wrijven ze zich niet meer in de ogen. Al zo vaak heeft Denzel hen verbaasd. Vroeger al gooide hij zijn hoofd of buik voor snoeiharde schoten. Vervolgens timmerde hij nog eens extra op de pijnlijke plek. ‘Zeg, Denz, spoor jij wel’, kreeg hij soms te horen.

Altijd maar repte Dumfries over hoe hij Oranje zou halen. Bestormde zijn geliefde rapformatie Broederliefde ook niet ineens de hitlijsten door harder te werken dan de rest? Nou dan!

‘Tuurlijk, Denz’, dachten zijn ploegmaten. Zelfs bij VV Smitshoek en Spartaan’20 was hij bij lange na niet de meest technisch begaafde speler op de club. Uiteindelijk kreeg hij op zijn achttiende een kans bij Sparta. Via Heerenveen ging hij door naar PSV en deze zomer wil hij een transfer naar een topcompetitie maken.

Doorbraak

Bij het Nederlands elftal brak de 25-jarige Rotterdammer door in de interland tegen Duitsland half oktober 2018 toen hij de tegenstrever met eigen wapens bestreed: veel energie, veel lopen, veel strijd. Na afloop vertelde hij hoe hij als kind al aantekeningen maakte van zijn marsroute naar de top, hij priegelde er analyses van zijn eigen wedstrijden naast. Het Nationaal Voetbalmuseum heeft pech, een zus verfde de muur zonder Denzel in te lichten.

Het verantwoordelijkheidsgevoel van haar zoon is groot. Als zijn ouders van huis waren, waakte hij ervoor dat er niet werd opengedaan als er iemand aanbelde. Toen hij oom werd, vertelde hij dat hij ook een dag op zijn nichtje wilde passen, dat was nu zijn taak.

Terwijl dat nichtje op de glijbaan zit, zegt Marleen Dumfries: ‘Hij is heel erg gedisciplineerd, toegewijd. Hij voetbalde zelfs een keer met gebroken tenen. Hij wil het onderste uit de kan halen. Dat hebben we allemaal op onze eigen manier.’

Supertrots

Zijzelf schopte het tot leidinggevende op het Albeda College. Bij haar afscheid werd het schoolplein naar haar vernoemd. Denzel is ‘supertrots’ op haar, zoals hij dat ook is op zijn vader, twee zussen en broertje, ze zijn werkzaam in het onderwijs, als coach of in het bedrijfsleven. Dat Denzel aanvoerder is bij PSV is geen verrassing. ‘We begeleiden allemaal andere mensen’, zegt zijn moeder.

Zijn vader is van Arubaanse komaf en heeft in het gezin meer de verzorgende rol. Met zijn moeder, die Surinaamse roots heeft, bespreken de kinderen veel. Marleen Dumfries vertelt het niet bloedserieus, maar glimlachend. Begrijp haar niet verkeerd, er wordt ook veel gelachen, gegierd, gebruld. Met Denzel vaak als gangmaker.

Hij kan druk zijn, moeilijk stil zitten. Er werd op zijn school geopperd dat hij adhd had. Maar de verwijsbrief van de huisarts voor verder onderzoek werd buiten lachend doorgescheurd door moeder en zoon. Marleen Dumfries: ‘Denzel is gewoon Denzel. Hij heeft veel energie, maar gebruikt die op een goede manier.’

Groenten en water

In zijn droom Oranje te halen ging hij ver, een periode leefde hij zowat alleen op groenten en water, vertelde zijn oude ploeggenoot Sherel Floranus. Marleen: ‘Het komt allemaal uit hemzelf, wij hebben hem daar heel vrij in gelaten. Hij is verstandig genoeg.’

Looptrainingen bij de sportschool van de familie Esajas maakten van hem een wervelwind op de rechterflank. Een back die je niet alleen drie keer voorbij moet, maar die zelf ook de hele tijd in je nek blaast.

De scepsis blijft. Kan dat nou wel, zo’n speler die best wel vaak ruzie heeft met de bal in Oranje? Backs worden steeds belangrijker. Na de derde speeldag van het EK prijkt Dumfries zelfs bovenaan in het klassement van meeste balcontacten (11) in het vijandelijk strafschopgebied. Hij verloor samen met Memphis Depay wel het vaakst de bal (25 keer).

Zondagavond klinkt gefluit van het thuispubliek als hij voor rust voor de tweede maal in kansrijke positie matig handelt. Maar na rust is hij betrokken bij de eerste twee treffers en de derde neemt hij zelf voor zijn rekening middels een machtige kopbal. ‘Kritiek is goed. De stimulerende werking die daarvan uitgaat vergeet men vaak,’ vindt Marleen Dumfries. ‘Als alles van een leien dakje gaat dan ga je niet vooruit. Als je kritiek omzet in iets positiefs gebeurt dat wel.’