Columnpaul onkenhout

Een postzegel van El Flaco en een doelpunt van Pedri

null Beeld
Paul Onkenhout

Het is zondagochtend en op een onmodieus marktje op het Plaça Reial in Barcelona zie ik plotseling Johan Cruijff. Hij is afgebeeld op een postzegel. Voor een zeer schappelijke prijs, een euro, biedt een bejaarde man een vel zegels uit Equatoriaal-Guinea aan.

Het is een speciale uitgave uit 1974 ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van FC Barcelona. Op de andere postzegels zijn onder meer het stadion van de club afgebeeld, Camp Nou, en de oprichter van Barcelona, Joan Gamper.

Cruijff ziet eruit zoals ik hem het liefst zie, met lang haar en onoverwinnelijk. Als ik de zegel aanwijs en mijn duim opsteek balt de verkoper plotseling zijn vuist, bonkt hij op zijn hart en vertelt hij, als ik het tenminste goed heb begrepen, dat hij ooit een handtekening (‘autógrafo’) van Cruijff veroverde en dat El Flaco, De Dunne, al zes jaar dood is, God hebbe zijn ziel.

Later op de dag laat de zelfvoldane voorzitter van Barcelona, Joan Laporta, live op televisie weten dat de leden van zijn club massaal hebben ingestemd met ‘el mejor acuerdo en la historia’. Barça TV zendt de persconferentie rechtstreeks uit, het is groot nieuws. Tot medio 2026 zal online muziekdienst Spotify de shirtsponsor zijn, voor een jaarlijks bedrag van 70 miljoen euro.

Het stadion zal worden verbouwd en voortaan Spotify Camp Nou heten. Wéér een illusie armer, hoewel het natuurlijk erger had gekund, denk aan investeerders uit Saoedi-Arabië of Qatar die zich geen raad weten met hun geld en een speeltje hebben ontdekt. Ter bestrijding van hun verveling kopen ze in hoog tempo het Europese voetbal op, zelfs NAC wordt niet gespaard.

Ook Barcelona is te koop en is net zo’n cynische club als de rest, een marketingmachine die schaamteloos geld binnenharkt en honderden miljoenen verspilt aan pseudo-vedetten met hoogst irritante maniertjes. Més que un club, ja ja.

Voor Barcelona - Sevilla betalen we 149 euro per kaartje, omdat we goed zicht op het veld willen hebben en na corona wel een verzetje hebben verdiend, vooral mijn zoon (20). Stadiontour: 28 euro. Alles in de clubstore: onbetaalbaar, zelfs een boterhamtrommel.

Maar toch. Het cynisme ebt snel weg. Want Barcelona is onweerstaanbaar, zeker als je tijdens de stadiontour plotseling in de perszaal staat waar al die jaren niets is veranderd en Johan Cruijff zelf sigaretten van je aftroggelde. Iets verderop, op het ereterras, zat ik jaren later naast zijn zoon Jordi die, nadat ik een interviewverzoek had ingediend, eerst even aan zijn vader wilde vragen wat hij ervan vond.

Chauvinisme, trots zelfs, komt vanzelf aangewaaid. Niet een buitenlandse club is zo Nederlands als Barcelona. De titel van een boek van Edwin Winkels uit 2020, Van Johan tot Frenkie, is alweer verouderd. Door Memphis Depay en Luuk de Jong kwam het totaal aan Nederlandse voetballers bij Barcelona op 32. Dat is inclusief Lieke Martens.

Op naar het stadion. Dat is vol. De tegenstander, Sevilla, staat een plaats hoger en in de vorige wedstrijd heeft Barcelona Real Madrid met 4-0 verslagen. De nieuwe trainer Xavi heeft mede dankzij een paar aankopen het elftal de geest gegeven, de verwachtingen zijn weer hooggespannen. Ronald Koeman is vergeten, de trainer althans. Xavi is de man.

Eerlijk gezegd deed ik het voor mijn zoon, ik heb dit al vaak genoeg meegemaakt en de laatste jaren kost het me steeds meer moeite om een voetbalwedstrijd uit te zitten. Maar dan dit. Het kolossale stadion, de lauwwarme hotdogs, het clublied uit de krakkemikkige geluidsinstallatie, de opgetogen meute en het onbekommerde, ragfijne aanvallende spel van Barcelona, precies zoals reeds genoemde Dunne het heeft bedacht: hier kan weinig tegenop.

Als Pedri (19) scoort, op magistrale wijze, zijn we net zo blij als iedereen. Heerlijke club, ondanks alles.

Meer over