Een ovatie van zijn supporters en twee kussen van Hakan Sukur

Het beton van de tribunes danst mee. Fenerbahce prolongeert de landstitel in Turkije, maar Pierre van Hooijdonk neemt met gemengde gevoelens afscheid van Istanbul....

Van onze verslaggever Willem Vissers

De vrienden van Pierre van Hooijdonk hebben voor de kraker tegen Galatasaray een spandoek aan de punten van het hek rond het veld geprikt. Daum bist du krank? Pierre auf der bank. In twee zinnetjes is de situatie geschetst.

Die situatie is simpel: een Duitse trainer stelt zijn Nederlandse spits niet meer op. Nou ja, een paar minuutjes, af en toe. De halfgod van vorig seizoen is voor zijn trainer verworden tot paria. Supporters geloven wel nog in hem: Aziz Pierre, staat op een shirt. Heilige Pierre.

Van Hooijdonk beleeft zijn hoogtepunt op deze feestdag aan de Aziatische kant van de Bosporus in feite al een uur voor de aftrap. Met zijn zoontje Sydney loopt hij een ereronde, onder ovationeel applaus. Piiieerrre van Hooooijdooonk, o-ho-ho-ho, schalt uit 42.000 kelen in stadion Sükrü Saracoglu. Hakan Sukur, de beroemde spits van Galatasaray, kust hem twee keer.

Liefde en haat vloeien moeiteloos in elkaar over. Als zijn ronde bijna is voltooid, komen de spelers van Galatasaray onder een afdak van politieschilden het veld op. Het regent frisdrank. Kolderiek is het om te zien hoe ze na de opwarming weer de tunnel ingaan: stilstaan op tien meter van de ingang. Kijken. Wachten tot het moment waarop niemand gooit. Rennen.

Van Hooijdonk heeft andere sores. Hij benadrukt dat hij geen probleem heeft met Daum. De trainer, mogelijk gestuurd door hogere machten binnen de club, heeft wél een probleem met hem. Feit is dat zijn seizoen deels is verpest.

Bij het behalen van zijn vorige prijzen, de beker in Schotland met Celtic, de UEFA Cup met Feyenoord en de titel van vorig seizoen met Fenerbahce, was zijn naam met hoofdletters geschreven in het succes. Dit seizoen was de start veelbelovend, met acht treffers na twaalf duels. Daarna was het voorbij.

De teleurstelling is weggeëbd. ‘De winnende trainer krijgt toch gelijk. Het resultaat regeert.’ Zo is het op deze dag van bijna niet te beteugelen chaos, een dag gemaakt voor opgewonden standjes. Fenerbahce wint met 1-0 door een kopbal van Nobre.

Van Hooijdonk mag na 87 minuten invallen. In de winterstop kwam de Fransman Anelka en Daum vroeg aan de spits, die een tijdlang kampte met een blessure, of hij wilde vertrekken. Het was eigenlijk een dienstbevel. De 35-jarige Brabander, die niet van plan was zijn contract te verlengen en na het seizoen zou terugkeren naar zijn eerste liefde NAC, zei nee. ‘Dat was natuurlijk een mooie kogel om mij mee af te schieten.’

Sindsdien speelde hij weinig en verloor hij zijn plaats in de nationale selectie van Van Basten. Soms haalde Daum het bloed onder zijn nagels vandaan. ‘Vorige week, toen we achterstonden tegen Ankaragüçü, ben ik maar zelf gaan warmlopen.’

Met Daum sprak hij vrijwel geen woord meer. Koude oorlog. Van Hooijdonk, een prof pur sang die juist door toewijding zo ver is gekomen, is bitter over de verrichtingen van Daum, die eens een baan als bondscoach van Duitsland op zijn buik kon schrijven na gebruik van cocaïne. Daum bracht geen discipline, hetgeen je zou mogen verwachten van een Duitser.

‘We hebben een disciplinecatalogus die dikker is dan dan de Gouden Gids en het telefoonboek bij elkaar, maar sommigen komen dertig keer te laat en er gebeurt niets. Dat zie je terug op het veld. Als een speler denkt: ik speel vandaag geen bal over, dan gebeurt dat ook niet. En niemand die daarvan iets zegt. Als je wilt kloten, mag je kloten.’

Zelfs in de kampioenswedstrijd is te zien hoe het met Fenerbahce is gesteld. Waardeloos voetbal, zonder systeem of overtuiging. Maar de mensen op de tribunes raken dronken van geluk.

Ze rollen spandoeken uit over de hele lange zijde van het stadion: Republic Fenerbahce. Op een kleiner doek staat: Pierre, we will never forget you. Mooi is ook deze: 16 > 15. Fenerbahce behaalt zijn zestiende landstitel, eentje meer dan Galatasaray. Of het succes beklijft, waagt Van Hooijdonk te betwijfelen: ‘Daum laat geen basis na, terwijl deze groep een harde hand nodig heeft. Jonge spelers weten niet wat het vak van prof inhoudt.’

Daum vertrekt vrijwel zeker. ‘Twee keer kampioen en hij mag niet blijven.’ Het feest op het veld, met veel vuurwerk, is mooi. En vader Pierre mag dan gemengde gevoelens overhouden aan zijn tweede seizoen, zoon Sydney beleeft de dag van zijn leven. Hij, de mascotte van de dag, zit eersterangs: op de schouders van pa.

Meer over