Columnpeter winnen

Een net-niet-coureur die er alles aan doet een net-wel-coureur te worden

null Beeld

In onze kwakkelzomer verlustig ik me in de gortdroge Vuelta. Ik vermoed dat het geschroeide peloton in Spanje snakt naar een Hollands motregentje. Tegen de Spaanse hitte is niet op te drinken. Het krijt in de keel koekt aan, spieren raken gedemineraliseerd. Een hele week te gaan nog. Als zotten hebben ze gekoerst in het vacuüm van Spanje.

Primoz Roglic is al twee keer tegen het wegdek geklapt. De geesten van het asfalt lijken een speciale voorkeur voor zijn huid te hebben. Zijn humeur heeft er niet onder geleden. De leiderstrui deed hij cadeau aan een Noor zonder perspectief. Zo spaarde hij zijn ploegmaten die aarzelend op gang kwamen en, als ik het goed heb gezien, hun vlieglessen nog moeten afronden.

Hittebestendig als hij is bestaat de luxe van Roglic eruit dat hij kan wachten tot de slottijdrit op de voorlaatste dag. En tussentijds, zonder daadwerkelijk te doden, dollen met de concurrentie zoals een kat het wel eens doet met een gevangen vogeltje. Ootmoedig blijven offeren aan de even onzichtbare als concrete asfalt-entiteiten is ook verstandig.

Soms moet ik aan Alejandro Valverde denken. Sinds een week zit die met een arm in de mitella voor de televisie te broeden op een snood plan om Roglic te nekken. Dat de ploeg Movistar het in de koers zonder zijn koerskapitein moet stellen wil nog niet zeggen dat de koerskapitein is uitgeschakeld. Ik durf te stellen dat Valverde op de bank heilzamer werk verricht dan in het zadel. Team Movistar lijkt bevrijd nu Valverde, altijd en uitsluitend koersend voor eigen glorie, niet meer in de weg rijdt.

Het is een paar maanden geleden dat ik in twee marathonzittingen op Netflix respectievelijk seizoen 1 en 2 bekeek van El dia menos pensado. Team Movistar werd op verzoek van de hoofdsponsor twee wielerseizoenen door een filmploeg gevolgd. De ingewanden van het team kwamen blootliggen.

Beelden uit de ploegbus, beelden uit de ploegleidersauto, evaluerende en relativerende interviews met renners en staf achteraf. Miscommunicatie was troef. Mocht ik een contract hebben gehad met de op wereldschaal opererende telefoonprovider, ik zou gillend zijn weggehold naar een andere.

Maar toch, en toch, Team Movistar stal mijn hart. Elk plan hoe kreupel ook – er was altijd een plan – dwong anderen tot herziening van plannen.

Als er al sportief gevaar dreigt voor Roglic komt het van Movistar. In de cols is Enric Mas, vooralsnog op iets meer dan een half minuutje geklokt, bijna zijn gelijke. Als collectief is Movistar drie keer beter dan Jumbo-Visma. Valverde in de zitkussens is nog lang niet uitgespeeld.

Net-niet-coureur Enric Mas stelt in de docu-serie dat hij er alles aan doet een net-wel-coureur te worden. Een beetje vermageren nog, iets gerichter trainen.

Een brave jongen, Enric Mas. Een maniakaal skelet. Een misdienaar waar ik op speel bij de bookmakers.

Meer over