Een droom die nooit in vervulling gaat

De liefde voor hetcricket wordt in de familie Van Nieropdoorgegeven van de ene generatie op de andere.Maurits was het talent dat wildeexcelleren bij het WK....

De voorpret in zijn hoofd begon al maanden geleden. Als Albert van Nierop senior aan juni 2009 dacht, en de cricketploegen van Engeland en Nederland het heilige gras van Lord’s zag betreden voor de openingswedstrijd van het WK, begonnen zijn ogen te glimmen van trots.

Kleinzoon Maurits zou op het Wembley van het cricket laten zien hoe goed hij was geworden in Kaapstad. Dat wist zijn opa zeker. Albert junior, de vader van Maurits en tevens bestuurslid van de cricketbond, zou erbij zijn in Londen. Net als Ed van Nierop, de oom van de cricketinternational en daarnaast tourmanager van de Nederlandse selectie.

Opa Albert zou aan de telefoon worden bijgepraat. Tv-beelden konden het verhaal ’s avonds misschien verder inkleuren.

Zo had het op 5 juni moeten gaan, zo zal het nooit worden.

Op 24 september van dit jaar bereikte de familie in Nederland het tragische nieuws dat Maurits van Nierop in Kaapstad dood was aangetroffen op straat. Na een avond stappen met zijn voormalige coach Ryan Maron van de cricketvereniging VRA was hij wat langer blijven hangen in de stad.

Toen hij later die nacht naar huis liep – hij had zijn auto laten staan omdat hij wat had gedronken – maakte Van Nierop een fatale val van een muurtje. Hij overleed ter plekke. Hij was 25 jaar.

‘Ik heb gesproken met een nachtwaker die het heeft zien gebeuren. Die jongen was zo stellig dat ik niet meer twijfelde aan de doodsoorzaak’, zegt vader Albert, die met zijn echtgenote naar Zuid-Afrika vloog om het lichaam van zijn zoon te identificeren en daarna mee terug te nemen naar Nederland.

‘Je kunt er eigenlijk niet mee leven, maar je moet het wel accepteren’, zegt hij. ‘Alle cowboyverhalen die toen de ronde deden, waren gelukkig snel de wereld uit. Er werd gesproken over een roofoverval, de waarheid is dat hij een fatale val heeft gemaakt.’

In een roes vloog Albert van Nierop destijds naar Kaapstad. Toen hij weer in Nederland was, verbaasde hij zich over de publiciteit die de dood van zijn zoon kreeg.

‘Elsevier bracht een groot portret van Maurits, de destijds eveneens overleden Relus ter Beek, een voormalig minister van Defensie en commissaris van de koningin, werd in een hoekje weggedrukt. Terwijl Maurits in feite nog niets had gepresteerd als sportman.’

Een flauwe lach verschijnt op zijn gezicht. Het lijkt alsof Albert van Nierop het nog steeds niet kan bevatten, al die aandacht voor zijn zoon, een sociaal vaardige wereldburger, maar ook de cricketer die de belofte nog moest inlossen.

Als tiener maakte Van Nierop indruk als cricketspeler. In 2001 vond hij zelfs onderdak bij het prestigieuze MCC Lord’s in Londen. Zijn familieleden wisten niet hoe ze moesten reageren, zo verrast waren ze.

Als vader Albert zijn zoon de laatste maanden voor zijn dood aan de lijn kreeg vanuit Kaapstad, waar hij zich bij de club Claremont voorbereidde op het WK, merkte hij aan het enthousiasme in diens stem dat hij op de goede weg was. ‘Dat proefde ik aan alles. Maurits wilde er vol voor gaan.’

In het appartement van Ed van Nierop (46) in de Amsterdamse buurt Oud-Zuid zijn Albert junior (50) en Albert senior (74) samengekomen om te vertellen over de liefde van hun familie voor cricket, de sport die wereldwijd een miljardenpubliek heeft maar in Nederland nauwelijks op aandacht kan rekenen.

Albert senior adopteerde de passie voor het cricket van zijn vader en maakte in 1939 de verhuizing van fusieclub VRA (Volharding RAP Amstels) naar het Amsterdamse bos nog mee. Hoewel hij het tot aanvoerder van het derde elftal schopte, noemt hij zichzelf geen bijster groot talent.

Ed van Nierop is nu voorzitter van VRA, maar ook tourmanager van de Nederlandse ploeg. Albert junior was de talentvolle cricketer van de familie. Hij haalde het Nederlands team en is als bestuurslid van de bond (KNCB) nog altijd bij de sport betrokken.

Met spijt constateren ze dat hun geliefde cricket, dat in Nederland door ongeveer vijfduizend mensen wordt beoefend, weinig aantrekkingskracht uitoefent op de hedendaagse jeugd.

Albert junior: ‘Het was in de cricketwereld altijd vaste prik dat als je zelf op een goed niveau had gespeeld, je terugging naar het tweede of derde team om jonge spelers op te leiden. Maar daarvoor zijn mensen in de huidige maatschappij niet meer zo gemakkelijk te porren. Dat is gewoon een verandering van mentaliteit.’

Ed van Nierop: ‘We hebben ook geen sportcultuur in Nederland. Mijn kinderen hebben één uur gymnastiekles op school. Hoe kun je die dan in godsnaam gek maken van sport? En laat staan van cricket?’

Albert junior: ‘Als je eenmaal gegrepen bent door het spel, en je bent er ook goed in, dan ga je door. Voor mij was het als jongetje een feest om met mijn vader mee te gaan naar het cricketveld en daar met mijn vriendjes te spelen. Op een gegeven moment ga je dan zelf spelen, omdat je daar bent opgegroeid.

‘Voor mijn ontwikkeling was het van groot belang dat eind jaren zeventig profs werden toegelaten tot de Nederlandse competitie, coaches die ook mochten spelen.

Dat leidde namelijk tot de komst van de beroemde Zuid-Afrikaan Hylton Ackerman die in het wereldelftal speelde. Die liet cricket van een andere planeet zien. Wij hadden de mazzel dat hij zomaar ineens bij ons kwam binnenlopen.’

Albert senior: ‘Het is een groot gemis dat de BBC geen cricket meer uitzendt. Mensen die werden gegrepen door die beelden, maar de sport niet snapten, kwamen naar mij toe om te vragen of ik de regels nog eens wilde uitleggen. Dat heb ik zeker een keer of tien, twaalf gedaan met een instructiefilmpje.’

Ed: ‘We merken bij VRA dat onze clinics heel erg aantrekkelijk zijn. Dat wil zeggen: mensen laten zich graag uitleggen wat het inhoudt, en vermaken zich ook prima. Maar een groter ledental krijgen we er niet door.

‘Cricket is een ontzettend moeilijke sport om te leren. En bovendien: als je er goed in bent, moet je onmiddellijk naar een betere competitie verkassen.’

Albert senior: ‘Dan praat je over Zuid-Afrika, Australië, India, Pakistan, Nieuw-Zeeland. Maar de crickettalenten die echt niveau hebben, zijn op de vingers van één hand te tellen.’

Maurits van Nierop was dus zo’n talentvolle jongen. In 2006 verliet hij VRA uit Amstelveen om zich in Kaapstad verder te ontwikkelen als cricketer.

Dat diende zich uit te betalen tijdens het zogeheten Twenty20-toernooi van komende zomer in Londen, het WK voor twaalf landenploegen waar een versnelde, dynamische vorm van cricket wordt gespeeld.

Ed: ‘Hij was zó met dat toernooi bezig dat hij enorm fit was geworden en extreem gedreven was om zich daar te laten zien.’

Albert junior: ‘Jongens die het goed doen in Londen kunnen dáár een contract verdienen. Als je voor een sensatie zorgt door Engeland te verslaan, ga je de hele wereld over. De kans is klein natuurlijk, maar zeker niet irreëel. Je kunt wereldberoemd worden, maar je kunt ook verschrikkelijk afgaan voor het oog van een immens kijkerspubliek.’

Ed van Nierop: ‘Shoaib Akhtar uit Pakistan brak in 2003 het snelheidsrecord door voor het eerst in de historie boven de 100 mijl per uur te gooien. Moet je nagaan: zo’n bal komt dus met die snelheid op je af, van een afstand van achttien meter. Dat zijn cricketers in de Nederlandse competitie niet gewend. In Londen sta je te spelen tegen goden die je alleen maar van de televisie kent.’

Albert senior: ‘Wij hadden die toernooien destijds helemaal niet. Een van de grote happenings was de komst van de Australische ploeg die een vriendschappelijke wedstrijd kwam spelen in Den Haag.’

Het Twenty20-toernooi zal hij straks thuis volgen, zonder de beelden van de BBC. Hij hoopt dan maar op aandacht van een Nederlandse zender, al vreest hij dat de clichés over zijn sport weer extra vet worden aangezet.

Ed van Nierop: ‘Als de NOS eens cricket uitzendt, laten ze ligbedden zien en oude vrouwtjes met plaids over de benen, met een hondje naast zich. Toen wij vorig jaar kampioen werden en er 10 minuten aandacht was voor onze sport, zag je alleen de geijkte beelden. Alleen het randgebeuren, de sport zelf kreeg geen aandacht.’

Albert senior: ‘Je kunt cricket ook niet opnemen met één camera. In Engeland wordt een wedstrijd geregistreerd door wel 26 camera’s. In Nederland blijft het voor de echte liefhebbers een grote frustratie dat het stereotype beeld van cricket in stand wordt gehouden.’

Albert junior: ‘We hebben een stempel opgeplakt gekregen en daar is helaas niet van af te komen. Cricket is een complexe sport waar traditioneel Engelse aspecten aan zitten. Die worden hier vaak weggehoond.’

Ed van Nierop: ‘Het probleem is dat de televisierechten van het WK nog meer kosten zijn dan die van het WK voetbal. De openingswedstrijd van het vorige Twenty20-toernooi bijvoorbeeld is bekeken door 1,3 miljard mensen. Als de NOS en RTL de astronomische bedragen horen die ze moeten betalen, is het evenement meteen oninteressant voor ze.’

Hoewel hij zijn neef Maurits enorm zal missen, gaat Ed van Nierop wel gewoon mee met de Nederlandse ploeg. ‘Het zal bizar worden om daar tussen 50 duizend toeschouwers in Londen te zijn, in het besef dat Maurits daar niet meer bij kan zijn. Daarmee zal ik het ongetwijfeld zwaar hebben.’

Albert junior: ‘Ik moet er ook nog maar eens heel goed over nadenken of ik wel bij dat toernooi wil zijn als bestuurslid van de cricketbond. Als ik het team dan het veld op zie lopen, wordt dat misschien wel te heftig voor mij.

‘Dat het Nederlandse cricketteam zich nu in Kaapstad gaat voorbereiden op dat toernooi, maakt het natuurlijk extra moeilijk. Maurits had daar op vertrouwd terrein kunnen laten zien welke vooruitgang hij had geboekt.’

Ed van Nierop: ‘Er wordt werk gemaakt van een Maurits van Nierop Foundation, om sportfaciliteiten mogelijk te maken voor de jeugd van de townships in Zuid-Afrika. Dat hebben we geïnitieerd omdat hij de bevlogenheid had en de aantrekkingskracht op anderen om de liefde voor de sport door te geven aan jongeren.’

Albert senior: ‘Tijdens de memorial voor mijn kleinzoon, waar 750 mensen aanwezig waren, was heel duidelijk de familieband te zien tussen alle generaties cricketers. Hoe moeilijk ik het die dag ook heb gehad, ik was blij te zien dat ik blijkbaar iets heb opgebouwd dat een leven lang standhoudt. Ook dat typeert de cricketsport.’

Meer over