Een dak om de tv-kijker te plezieren

Het Centre Court van Wimbledon is beschermd tegen de elementen. Een nieuwe zorg: hoe pak je de condens aan?

Met 7.500 Wimbledonparaplu’s was het heilige gras van het Centre Court te beschermen tegen regen, zo heeft de organisatie van het tennistoernooi uitgerekend.

Het is een dak geworden.

Hoeveel de ingenieuze overkapping heeft gekost, blijft geheim. Meer dan dat het een veelvoud van 7.500 paraplu’s betreft, laat Wimbledon niet los. De All England Club doet zaken bij voorkeur met een minimum aan gedoe en een maximum trots, schreef The Times.

Met de keuze voor de doorzichtige constructie lijkt dat gelukt. Wat tien jaar geleden nog ondenkbaar was, wordt nu als onvermijdelijk gezien. De beslissing een dak te bouwen, wordt alom bejubeld.

‘Dit is een omgeving die zich leent voor spectaculair tennis’, zei Andre Agassi, die zondagmiddag met zijn echtgenote Steffi Graf het nieuwe Centre Court opende met een ontspannen oefenwedstrijdje tegen gelegenheidduo Tim Henman en Kim Clijsters (6-7).

Het was koud, winderig en er hing regen in de lucht – precies het weer dat de noodzaak van een breuk met de traditie bewees. Bij wijze van openingsplechtigheid werd het dak gesloten.

Het duurt maximaal tien minuten voordat beide dakhelften het stadion bedekken. De overkapping is gemaakt van een lichte, flexibele kunststof die Tenara wordt genoemd. Het is aangebracht tijdens een drie jaar durende renovatie van het stadion, dat in 1922 werd geopend. Het dak zweeft 16 meter boven het gras, zodat alleen extreem hoge lobballen riskant zijn.

Nadat het dak is gesloten duurt het nog twintig tot dertig minuten voordat er kan worden gespeeld. De regen buiten houden is eenvoudig vergeleken bij het beheersen van het klimaat in de gesloten arena. Er moet worden voorkomen dat het gras begint te ‘zweten’, zoals de Engelsen het uitdrukken.

Een klimaatbeheersingssysteem moet ervoor zorgen dat het gras niet glad en onbespeelbaar wordt vanwege de condens. Het systeem brengt de temperatuur in het stadion op ongeveer 24 graden en staat er ook garant voor dat de luchtvochtigheid rond de 50 procent schommelt. Of dat goed werkt, zal pas tijdens het toernooi blijken. Het weer zal dagelijks variëren en pas in juni en juli zal het stadion steeds vol zitten met 15 duizend toeschouwers.

Het dak is vooral aangelegd met het oog op televisiekijkers. Door de regen buiten het Centre Court te sluiten zal er altijd minimaal één partij aan de gang zijn, waardoor trouwe kijkers niet meer aangewezen zijn op langdurige herhalingen van oude kampioenschappen. Ook bezoekers zullen niet meer teleurgesteld huiswaarts hoeven keren als er een dag is verregend.

De weersvoorspelling zal dagelijks rond het middaguur worden beoordeeld. Als er regen dreigt, wordt het dak gesloten. Als het ophoudt met regenen terwijl een partij aan de gang is, wordt het dak niet geopend.

Wimbledon heeft de wens uitgesproken een ‘openlucht dagtoernooi’ te blijven. Toch is de kans groot dat er ook na zonsondergang wordt doorgespeeld, zoals bijvoorbeeld gebeurt bij de US Open en de Australian Open. In het dak zijn 120 lampen bevestigd. Die maken doorspelen in het donker mogelijk, ook ver na middernacht als een partij onverhoopt uitmondt in vijf sets.

Wimbledon gaat ervan uit dat tennisspel niet sterk zal worden beïnvloed door het dak. Het zal niet sneller of trager worden. Het gras zal naar verwachting niet onder het dak te leiden hebben, zelfs als het dagenlang gesloten blijft vanwege aanhoudende regen.

Toch verandert er wel degelijk iets voor sommige tennissers. Niet iedereen is voortaan gevrijwaard van de regenonderbrekingen – dat geldt alleen voor de vedetten als Roger Federer en Rafael Nadal, die vaak een plek op het Centre Court krijgen toegewezen.

Spelers die zijn aangewezen op een andere baan zullen nog zich steeds door een reeks van onderbrekingen heen moeten worstelen, terwijl hun concurrenten droog de volgende ronde bereiken.

Op Wimbledon bepaalt de scheidsrechter wie welke baan krijgt toegewezen.

Het is dus nog steeds mogelijk dat een speler op maandag aan een partij begint en die vanwege het slechte weer pas op zaterdag beëindigt, zoals Andre Agassi in 1991 overkwam in een vijfsetter. Hij won de titel een jaar later en bekende gisteren in de Daily Telegraph dat hij de regenonderbrekingen altijd als een verzoeking had ervaren. ‘Ik zat vol nerveuze energie die ik niet kwijt kon. Ik probeerde altijd niet te veel te denken, maar ook om me niet te laten afleiden. Het was heel vermoeiend voor me.’

Een Wimbledonfinale op maandag, dat behoort wel definitief tot het verleden.

Meer over