Een beetje geliefd, maar bovenal gehaat

Mokkend wachten de honkbalfans tot de speler, beschuldigd van dopinggebruik, het record evenaart of overtreft...

Diederik van Hoogstraten

Barry Bonds heeft sinds 27 juli geen bal meer over de hekken geslagen. Hij staat nu op 754 homeruns, één minder dan het recordaantal van Hank Aaron, dat stamt uit 1976. Is het mogelijk dat zelfs de onverstoorbare Bonds zich niet kan concentreren?

De afgelopen weken is elke stap van Bonds gevolgd door camera’s, dus Amerika weet wat de man meemaakt. Honkballiefhebbers in Milwaukee hielden een enorm bord omhoog: ‘Hank speelde niet vals’, een verwijzing naar het vermeende dopinggebruik van Bonds. De supporters in Los Angeles droegen T-shirts met afbeeldingen van de injectiespuiten die Bonds zou hebben gebruikt.

Verschijnt de buitenvelder in de buurt van de thuisplaat, dan klinkt een schril concert van boe-geroep en gefluit.

Bud Selig, de voorzitter van de honkballiga (MLB), heeft al laten weten dat hij uitsluitend uit plichtsgevoel naar de wedstrijden van Bonds’ club, San Francisco Giants, komt kijken. Hij moet er wel bij zijn wanneer Bonds zijn 755ste en 756ste homerun slaat.

Journalisten mopperen over de ‘schande’ dat Bonds eigenlijk nog speelt. Naast Bonds’ naam zal altijd een asterisk verschijnen, zeggen zij, een sterretje dat verwijst naar de woorden ‘record gevestigd met behulp van illegale middelen’.

Tot overmaat van ramp maakte het tijdschrift Playboy vorige week bekend dat Kimberly Bell het oktobernummer zal opsieren. Bell is Bonds’ ex-vriendin en een getuige in de dopingzaak tegen Bonds. Het blad belooft foto’s en een openhartig verhaal over hun ‘persoonlijke en seksuele relatie’.

De slagman heeft, kortom, veel aan zijn hoofd. Dat zal de reden zijn dat hij dezer dagen nog vaker dan gewoonlijk uit zijn slof schiet. Zo noemde hij de gerespecteerde sportjournalist Bob Costas laatst ‘die kleine dwerg die niks van honkbal afweet’. Anderzijds zei hij, in een zeldzaam moment van zelfreflectie, ‘dat hij zichzelf weer een beetje moet terugvinden. Het is moeilijk uit te leggen wat er van binnen gebeurt.’

Dat Bonds het record van Aaron overneemt, staat wel vast. De vraag is alleen nog wanneer en waar. Vooral de plaats telt. Ruwweg 99 procent van de honkballiefhebbers heeft een hekel aan de 43-jarige Bonds, die door een een sportcolumnist werd omschreven als ‘een opgeblazen, onbeweeglijke, sterke man in een prestatie-verhogend circus’.

Degenen die achter Bonds staan, zijn te vinden in San Francisco, waar de loyaliteit standhoudt. In het stadion, mooi gelegen aan de baai, wordt nog steeds gejuicht wanneer Bonds’ knuppel de bal treft. In het water naast het stadion kanoën bij elke wedstrijd mensen die hopen de ‘historische bal’ te vinden.

De nationale weerzin heeft te maken met Bonds’ botte karakter, maar vooral met de doping die hij in de jaren negentig zou hebben gebruikt. De speler blijft ontkennen dat hij verboden middelen heeft ingenomen, ingespoten of uitgesmeerd. Het juridische onderzoek naar Bonds’ betrokkenheid bij het nu gesloten Balco-laboratorium loopt nog. Hoewel Bonds niet de enige verdachte is, is de zaak volgens zijn advocaat ‘Justitie versus Bonds’ geworden.

In de publieke opinie en de media is hij schuldig. ‘Bonds was vooral gek op het groeihormoon’, schrijven de auteurs van Game of Shadows (2006), een boek van twee onderzoeksjournalisten over dopinggebruik in het honkbal. Zij kennen geen twijfel: ‘Bonds’ fysieke veranderingen pasten bij steroïdengebruik.’

Barry groeide op in Californië. Hij is de zoon van een honkballer en heeft de legendarische Willie Mays als peetvader. Op school schitterde hij in American Football, basketbal en honkbal. Hij begon bij Pittsburgh Pirates. Vanaf zijn 28ste staat hij onder contract van San Francisco.

Hij speelde subliem, hoewel de club ondanks zijn slagkracht geen titels veroverde. In 1998 werd Bonds opeens zwaarder en gespierder – met de doping van Balco, zeggen de critici. Hij sloeg in 2001 73 homeruns, een record.

Drie jaar later brak het dopingschandaal uit, maar Bonds werd nooit geschorst en speelde verder. Dit is het laatste jaar van zijn vernieuwde, vijfjarige contract. Aan stoppen denkt hij niet.

Wie het allemaal niets lijkt te kunnen schelen, is Hank Aaron. Zonder doping wist hij racisme en discriminatie te overwinnen, zodat de sport zonder vooroordelen andere zwarte spelers, als Bonds, kon verwelkomen. En passant verbeterde hij ook het homerunrecord. Maar Aaron komt niet naar Bonds’ wedstrijden kijken en zegt ook niets over zijn opvolger. ‘Ik geef commentaar door geen commentaar te geven.’

Meer over