Dure misser van Winter in barrage tegen Schalke

Finale, tweede wedstrijd Inter Milaan (It) - Schalke 04 (Dui) 1-0 na verlenging. 85. Zamorano 1-0. Arbiter: Aranda (Sp). Toeschouwers: 81.675....

Van onze sportredactie

AMSTERDAM

Een Nederlandse international een penalty laten nemen, dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden. Na twee uur voetbal moest de patstelling (1-1) tussen de UEFA Cup-finalisten Inter Milaan en Schalke worden doorbroken en Inter-trainer Hodgson deinsde er niet voor terug Aron Winter voor een strafschop aan te wijzen. Johan de Kock, de Nederlandse stopper van de Duitse ploeg, had toen al zo'n voorgevoel dat het eerste grote internationale succes voor zijn ploeg nabij was.

Zamorano had al gemist en Winter wist dat een nieuwe misser fataal zou zijn. Hij pakte de bal in zijn handen, legde het ding secuur op de stip, nam een aanloop en miste even royaal als Seedorf had gedaan in het WK-duel tegen Turkijke in Bursa. De schutters uit Gelsenkirchen faalden niet. Weer was het Wilmots, de man van het winnende doelpunt in de eerste finale-wedstrijd, die het karwei mocht afmaken. De Belg kweet zich naar behoren van zijn taak.

In het met bijna 82 duizend toeschouwers uitverkochte Giuseppe Meazza-stadion waren maar weinigen die geloofden in een stunt van de Duitsers. Alleen de 11.000 meegereisde supporters uit Gelsenkirchen hoopten dat hun club eindelijk eens in de prijzen zou vallen. Nooit hadden 'die Königsblauen' een internationale titel veroverd. 'Steht auf wenn Ihr Schalke seit'. Het strijdlied klonk de hele dag door in Milaan. In het stadion verstomde het gezang onder het geweld van de Inter-tifosi.

Op het veld liet de ploeg van Huub Stevens zich allerminst onderdrukken. De coach had, naar goed Hollands gebruik, gekozen voor een tactiek waarbij zijn team zo ver mogelijk van het eigen doel verdedigde. Thon, ex-international en laatste man, speelde voortdurend voor zijn mandekkers De Kock en Linke.

Op het middenveld kreeg hij steun van de Tsjech Nemec. Dat tweetal vormde het voetballende hart van een elftal dat verder bestond uit modale, hardwerkende spelers. Maar ook spelers met een groot zelfvertrouwen, spelers die van hun coach hebben geleerd dat met concentratie en werklust veel te bereiken is. Zelfs tegen het kwalitatief veel betere Inter.

Schalke, zonder de geblesseerde Mulder en de niet-speelgerechtigde Van Hoogdalem, speelde niet groots, maar kreeg toch de beste kansen. Wilmots had in de zesde minuut de 0-1 op zijn schoen, maar Pagliuca redde. Büskens schoot na een half uur een vrije trap snoeihard in. De doelman moest gestrekt naar de hoek en tikte de bal met de vingertoppen naast zijn doel. Pas in de 36ste minuut creëerden de Italianen hun eerste mogelijkheid. Djorkaeff, even los van zijn bewaker Eigenrauch, schoot van ver in de handen van Lehmann.

Trainer Hodgson durfde in de slotfase niet te gokken. Hij wisselde een kwartier voor tijd Bergomi voor een andere verdediger, Angloma en gunde Winter de laatste tien minuten. Schalke was toen moegestreden. De krachten vloeiden weg uit de benen die kilometers hadden afgelegd.

Tackles kwamen steeds later, passes bereikten hun doel niet, maar strijden bleven de Duitsers. De hoop op een stunt bleef. Tot zes minuten voor tijd. Zamorano was na een verre inworp sneller bij de bal dan De Kock. Met de punt van de schoen boog de voormalige goalgetter van Real Madrid de bal over Lehmann: 1-0.

De Duitse ontzetting viel van het gezicht te lezen. De klap van de tegentreffer kwam hard aan. Maar vijf minuten later kregen de Duitsers weer hoop. Fresi kreeg van scheidsrechter Aranda zijn tweede gele kaart en kon dus vertrekken. Het gaf de Duitsers enige moed in de verlenging. Maar met een man meer konden ze niet domineren. Inter was beter en bleef beter, maar had pech toen een boogballetje van Ganz tegen de lat stuiterde.

Pech speelde uiteraard geen rol in de strafschoppenserie. Anderbrügge, Thon, Max en Wilmots mikten vanaf de stip feilloos raak waar Zamorano en Winter faalden. De Duitse spelers en trainer Stevens waren buiten zinnen van vreugde. Voor de Limburger was het de tweede keer in zijn loopbaan dat hij de bokaal in ontvangst nam. Als speler van PSV won hij de prijs in 1978.

Als trainer vond hij het mooier: 'Mijn aandeel is nu veel groter geweest.'

Meer over