Duitse regen stimuleert Duitse ruiters

Klaarblijkelijk heeft de Duitse regen een heel andere gevoelswaarde dan Zwitserse regen. Bij de Europese kampioenschappen van 1995 in Sankt Gallen sloegen de Duitse springruiters collectief op de vlucht toen de sluizen zich openden....

Van onze verslaggever

Martien Schurink

MANNHEIM

Na de hittegolf kwam de regen in Mannheim, erg veel regen. Al voor aanvang van de eerste wedstrijd, een race tegen de klok, begon het vervaarlijk te plenzen. Het zand in de piste veranderde in modder, plasjes tussen de veertien hindernissen werden plassen. Toch werd er door geen van de 56 deelnemers uit zestien landen geklaagd, en al helemaal niet door de Duitsers. Prima weer, fantastische piste, en ach, die plassen, daar moesten de paarden maar tegen kunnen. Ideale omstandigheden, dat vonden ook de muiters van Sankt Gallen.

Mooi was de wedstrijd zeker, spannend ook en uiteindelijk ook nog wel tamelijk fair voor de paarden, al maakte de viervoeter van de Deen Velin bijna een doodsmak. Een kniesoor die daar in Mannheim een punt van maakte. Veel belangrijker was dat de Duitse equipe onder aanvoering van Ludger Beerbaum, Olympisch kampioen van Barcelona, het beestenweer manmoedig trotseerde en de concurrentie meteen het nakijken gaf.

Het was pas de eerste van in totaal drie EK-wedstrijden en ook, of misschien wel juist, in de springsport is de ene dag de andere niet. Maar dat Beerbaum afstevent op de individuele titel en de Duitse ploeg de landentitel nauwelijks nog te ontnemen valt, dat stond gisteren als een paal boven water.

Op de eerste plaats dus Beerbaum, dan een hele tijd niets, dan de Engelsman John Whitaker, gevolgd door Beerbaums landgenoot Lars Nieberg en Willi Melliger, de Zwitserse berijder van de 'witte olifant' Calvaro, weer even niets en dan Jan Tops als gedeeld vijfde en Emile Hendrix als zevende.

In de landenwedstrijd, die vandaag wordt afgesloten met twee manches, was de superioriteit van Duitsland niet minder groot. De nummer twee van het voorlopig klassement, Groot Brittannië, vergaarde liefst zeven strafpunten meer, 7,75 om 14,61. De Nederlandse ploeg noteerde met een derde plaats in het tussenklassement naar behoren. Maar de achterstand bleek zo groot te zijn - bijna tien punten of wel twee springfouten - dat geen van de vier pupillen van bondscoach Horn, zich waagde aan goudomrande voorspellingen. Zelfs Hendrix, de eeuwige positivo, leek te berusten in een dreigende nederlaag. 'De landenwedstrijd is nog niet gedaan', mijmerde de nestor van het gezelschap, 'al is het gat wel erg groot.'

Emile Hendrix gaf in elk geval het goede voorbeeld. Hij haalde bij Finesse, zijn jonge, veelbelovende merrie alles uit de kast en spaarde zichzelf evenmin. Het resultaat van de gebundelde inspanning mocht er zijn. Al na 85,32 seconden, inclusief de vijf seconden straf wegens een schoonheidsfoutje bij de elfde hindernis, een driekleurige oxer, stopte de chronometer. De eerste plaats in de voorlopige rangschikking was voor hem en die positie zal heel lang de zijne blijven.

Tal van ruiters beten er hun tanden op stuk, Geoff Billington en Lesley McNaught, Eddie Macken en de Ierse legerkapitein John Ledingham. Bert Romp, de zwakke schakel in de Nederlandse ploeg, probeerde het ook, maar na een sterke opening kreeg zijn schimmel Mr. Blue in de laatste meters van het parkoers pardoes twee palen aan de benen. Tien strafseconden waren zijn deel.

Ook Jan Tops wilde zich weer eens niet laten kennen. De tot miljonair opgeklommen bakkerszoon uit Valkenswaard had er zin in, zoveel was wel duidelijk. Hij spoot met Top Gun weg en zwierde in zijn karakteristieke stijl - mond wijd open, pet diep over ogen en oren - over de oxers. De deelnemerstribune kraakte en kreunde toen het scorebord oplichtte. Nul fouten in 82,91 seconden. De eerste plaats was voor Tops, de eerste plaats in het landenklassement voor Nederland. Wat kon er, met een kanjer als Jos Lansink achter de hand, eigenlijk nog fout gaan?

Veel zoals even later bleek. Lansink bewees zichzelf en zijn ploegmakkers een slechte dienst door op de voorlaatste hindernis in de fout te springen. Een terugval in het landenklassement was het gevolg, van plaats één naar plaats twee. En plaats twee werd zelfs plaats drie toen Ludger Beerbaum een van de vele plensbuien trotseerde en met Ratina, de voormalige metgezellin van Piet Raymakers, in volle galop naar de overwinning stoof. Vandaag wordt de landenwedstrijd voltooid. Beerbaum zei te hopen dat het dan weer zal gieten van de regen. 'Ik ben niet bang voor een beetje water.' Zolang het maar Duits water is.

Meer over