Dream Team

MOGEN vroegere popmusici weer het podium op? Liever niet...

Denk aan Mick Fleetwood en zie twintig hoofdharen die bijeen worden gehouden door een elastiekje. Het ziet er niet uit en het klinkt nog een stuk beroerder dan het 25 jaar geleden al deed.

Mogen ex-wielrenners weer de weg op? Graag.

Denk aan Eddy Merckx en zie hoe zijn vlezige billen het zadel de adem ontnemen. Vier jaar geleden was Merckx bondscoach van België bij het WK in Colombia. Uit verveling draaide hij een paar rondjes voor de Belgische box. Onvergetelijk gezicht, hoogtepunt van dat WK. De wielen zetten de fantasie in beweging.

Mogen oud-voetballers weer het veld op? Moeilijk te zeggen.

Tot dinsdag 6 april 1999 zou het antwoord voluit nee zijn geweest. Denk aan nieuwjaarswedstrijden in Haarlem en zie trieste vertoningen van stijfheid en kou. Weg zoete herinneringen.

Wat moest dat dinsdagavond in de Arena wel niet worden? Johan Cruijff sprak die morgen in het Hilton Hotel tegenover Spaanse journalisten over een fiësta vol nostalgia. Het werd me angstig te moede.

Piet Keizer in een korte broek en met een veel te brede rode baan. Zou dat echt zo'n feestelijk gezicht zijn?

Gelukkig ging dat machtige lichaam na één mislukte actie alweer schuil in een trainingspak. Goed zo. Alleen met zijn kleren aan houdt Piet Keizer de herinnering levend.

Maar Johan Cruijff, die altijd gelijk schijnt te hebben, zei dinsdagochtend ook dat er dinsdagavond iets heel bijzonders ging gebeuren. Iedereen die er in de Arena getuige van mocht zijn, zou zijn eigen wedstrijd zien, zijn eigen film, zijn eigen herinneringen. 'En al die verschillende beelden gaan door elkaar lopen.'

Precies dat gebeurde nadat Piet het veld had geruimd. Er zat dinsdagavond magie in de zuid-oost-Amsterdamse lucht.

Het deed me denken aan de film Field of Dreams, tien jaar geleden gemaakt door Kevin Costner. Kevin speelt daarin een boer die zijn maïs neerhaalt om daarop een honkbalveld te kunnen bouwen. Hij heeft van boven te horen gekregen dat op dat veld het Dream Team van de Chicago White Sox uit de jaren vijftig weer tot leven zal komen. Zo gedaan, zo gefantaseerd.

De Arena was dinsdagavond ook zo'n Field of Dreams en die combinatie van glorieuze Ajacieden een droomelftal in de ware zin des woords.

In het diepst van mijn gedachten heb ik zelfs nog even meegedaan. Ik had de organisatie verteld dertig jaar geleden twee doelpunten te hebben gemaakt tegen Benfica en toen zei de organisatie dat ik dan Inge Danielsson moest zijn. Ach ja, waarom niet. Een shirt met nummer negen en mooi zilvergrijs haar.

Het voetbal wilde niet erg lukken, maar dat doet het eigenlijk nooit. Gelukkig vond niemand het erg. Bovendien deed er iemand mee, die zei dat hij Jan Mulder was. En die was nog veel slechter.

Meer over