Profiel

Diede de Groot is thans de maat der dingen in het rolstoeltennis

Diede de Groot (24) is nummer één op de wereldranglijst rolstoeltennis. Het paralympische goud is haar grote doel.

Diede de Groot  vorige week in Tokio tijdens een training voor de Paralympische Spelen. Beeld Getty Images
Diede de Groot vorige week in Tokio tijdens een training voor de Paralympische Spelen.Beeld Getty Images

Diede de Groot is de beste vrouw onder de achthonderd rolstoeltennissers die Nederland telt. Daarmee is de 24-jarige speelsters meteen ook de beste van de wereld, zeker aan de vrouwenkant van deze populaire paralympische sport. Want Nederland is in rolstoeltennis de maat der dingen.

Als De Groot deze week in Tokio doet, waartoe iedereen haar in staat acht, dan wordt zij de vijfde Nederlandse vrouw die zich het paralympische goud laat omhangen. Het begon in 1992 - de eerste editie van deze rolstoelsport - met de overwinning van Monique van den Bosch (later Kalkman). Daarna volgde in 1996 Maaike Smit. Vervolgens kwam het gouden kwartet van Esther Vergeer, zeges in Sydney, Athene, Peking en Londen. Jiske Griffioen sloot in Rio vooralsnog de rij.

De Groot kan vanuit snikheet Tokio niet ontkennen dat er druk en verwachtingen zijn meegekomen met de elf grandslams in het enkelspel die zij sinds Wimbledon 2017 achter de naam heeft geschreven. ’Als ik zou zeggen van niet, dan zou ik liegen.’

Ze is nu eenmaal niet zo van de lijstjes zegt ze zelf. Esther Vergeer, eens haar mentor, nu haar chef de mission, heeft 42 grandslamoverwinningen achter de naam staan: 21 in het enkel, 21 in het dubbelspel. De Groot staat op elf plus elf: 22. ‘Als ik op 41 eindig, dan heb ik ook een mooie carrière gehad’, zegt ze er zelf broodnuchter over.

Titel met aanzien

Vergeer heeft viermaal het hoofdnummer van het rolstoeltennis, de Paralympische Spelen, gewonnen. Daarmee zal ze lang onovertroffen blijven. ‘Want, ja er is tegenwoordig best meer aandacht voor de grandslams, maar de meeste aandacht van de media en de volgers is er toch voor de Paralympics. Die titel heeft zoveel aanzien. En daarom wil je ‘m hebben’, zo verduidelijkt zij haar ambitie.

Vijf jaar geleden had De Groot dat begeerde goud al kunnen binnenhalen. Senior-coach Aad Zwaan, grondlegger van het rolstoeltennis in Nederland, zei in Rio onomwonden dat Diede de Groot de beste van het veld was. De rechtshandige aanvalster verloor echter de halve finale van de latere kampioen Jiske Griffioen. Die kwam terug uit verloren stand.

‘Ik weet nog steeds niet hoe dat gebeurde. Diede was zo goed. Ik dacht, een concurrente ja, maar niet nu hè. Ik bleef de ballen terugbrengen. Het is toch de ervaring die me daar heeft gered’, vertelt NOS-analiste Griffioen die na Rio 2016 was gestopt maar intussen weer is teruggekeerd naar haar grote passie en direct de Nederlandse titel heeft opgeëist.

De Groot erkent dat ze niet klaar was voor het grijpen van het goud. Ze was met frisse beginnersgeest het toernooi ingerold en kreeg pas een ‘dikke arm’ toen de eindzege lonkte. Ze huilde hete tranen in het Braziliaanse tennisstadion, maar kon zich troosten met de beloftevolle woorden van Zwaan (‘dat hij zulke grote woorden over mij heeft gezegd, dat is wel heel bijzonder van iemand met zoveel kennis van rolstoeltennis’) en ging monter verder.

Fit en lenig

Sindsdien is ze zoveel beter geworden, weet ze ook van zichzelf. Haar klasse is doorslaggevend. Ze slaat een service met een snelheid van tussen de 140 en 150 kilometer per uur. Ze is mobiel in de stoel, fit en lenig door aangepaste krachttraining. Ze is gestopt met bankdrukken en optrekken. De Groot rolt over de baan, op de schema van bondscoach Stan Leusink. Nu is ze even sterk als voormalig kampioen Vergeer, alleen de handdruk is zwakker. ‘Het is nog altijd schrikken, als Esther je een hand geeft’, zegt De Groot over de krachtigste hand van het gehandicaptenveld.

Uiteindelijk is de ‘roller’, zo noemen ze bij tennisbond KNLTB de tennissers in rolstoel, ook in staat tot heersen in de mental game. Want tennis, De Groot weet het, is de meest mentale sport die er bestaat. Wie twijfelt, krijgt de bal niet eens in het servicevak. Voor het bijschaven van haar mentale kracht heeft ze pas veel later bijstand gezocht.

Na Rio, met de vormende afgang tegen Griffioen, kon De Groot aan de hand van privé-coach Amanda Hopmans bouwen aan haar spel dat haar in 2018 naar de eerste positie op de wereldranglijst bracht. Haar kwaliteit is gevormd door de samenwerking in de Nederlandse top. Iedereen speelt tegen iedereen op het NTC in Amstelveen. Zelfs technisch directeur Jacco Eltingh, voormalige grootheid in de valide tak, speelt af en toe de sparring-partner. De toestroom van talent komt uit de zeventig clubs die het rolstoelprogramma bieden.

De Groot, in Tokio bezig met het volbrengen van de Golden Slam, komt uit Woerden. Uit die Utrechtse stad komen ook Vergeer en Griffioen. ‘Het zit in het grondwater’, heeft De Groot wel gegrapt. Ze is blij met Griffioen als collega en tegenstander, maar haar grote wens is nooit vervuld. Te laat geboren om Vergeer, de maestro tot en met 2012, een keer op de baan te treffen. ‘Esther had me er dik afgeslagen’, weet ze zeker.

Verbetering: in een eerdere versie van dit artikel werd Woerden een Zuid-Hollandse stad genoemd. Dat klopt niet, Woerden ligt in Utrecht.

Meer over