Dekker rekent af met alle pech van tien jaar

Erik Dekker antwoordde nee op de vraag of hij blij was met zijn overwinning in de achtste etappe van de Tour de France....

In Villeneuve-sur-Lot loste de 29-jarige Erik Dekker eindelijk de belofte in, die hij bijna tien jaar geleden was. Rekende hij af met alle pech die hem in de afgelopen jaren is overkomen. Werd zijn aanvalslust van de afgelopen dagen eindelijk beloond.

Dus was het niet gek dat hij, overmand door emoties, het antwoord schuldig bleef op de vraag wat er in de laatste kilometers door hem heen was gegaan.

'Superlatieven schieten op dit moment te kort', zei ploegleider Theo de Rooy naderhand. 'Voor mij en voor iedereen in de ploeg is dit een grootse dag. Er is niemand die we dit succes meer gunnen.'

Korte voorgeschiedenis van de wielrenner Erik Dekker: buitengewoon talentvolle junior en amateur, een echte hardrijder, geknipt voor de tijdritten. Werd in 1992 tweede op de Olympische Spelen van Barcelona en het jaar daarop gecontracteerd door Jan Raas bij Wordperfect.

Begon aardig als professional, maar kon tot zaterdag nooit grote potten breken. Is voor zijn ploegmaats wel altijd van grote waarde geweest. De Rooy: 'Erik is altijd de eerste en de laatste om het vuile werk op te knappen.'

Leek in 1997 met onder meer de eindzege in de Ronde van Nederland eindelijk door te breken. Maar blessures en andere malheur stond de definitieve doorbraak in de weg. Viel in 1998 keihard op zijn knie in de eerste Tourrit. Kreeg opeens last van onverklaarbare krampaanvallen.

In Verona beleefde Erik Dekker vorig jaar zijn grootste ongeluk. Hij werd geweerd van het WK wegens het vermoeden van EPO-gebruik. Een schorsing en een onafhankelijk onderzoek volgden. Daarin werd hij van schuld vrijgepleit. Maar: 'Ik heb daar iets meegemaakt wat ik geen enkele collega toewens.'

Dit seizoen stond Erik Dekker te popelen om alle nare herinneringen uit zijn hoofd te fietsen. Al in Parijs-Nice sloeg het noodlot opnieuw toe. Hij brak zijn elleboog in de laatste etappe. Maanden was hij uit de roulatie om in de Grote Scheldeprijs, zijn comeback in het peloton, opnieuw te vallen - opnieuw op zijn elleboog.

Theo de Rooy herinnert zich nog goed hoe Erik Dekker er op 28 april bij zat in dat barretje in Bonn. De volgende dag zou Rund um den Flughafen Bonn-Köln verreden worden. Een koers van niets, maar Dekker moest en zou het weer proberen. 'Hij kon zijn rechterarm niet eens optillen.'

Met een armpje dat half op het stuur rustte, waagde Dekker zich toch weer in het peloton. De Rooy: 'Godzijdank hadden we ons ingeschreven voor de Giro.' In de Ronde van Italië kreeg hij drie weken de kans om aan zijn vorm te werken. In de Ronde van Zweden bewees hij met twee ritzeges dat het aardig was gelukt.

Ook in deze Tour was Dekker al twee ritten langdurig in de aanval geweest. Vooral de vijfde liep zuur af. Pas in de laatste honderden meters viel het peloton over Voigt en hem heen. 'Toch was ik niet echt superteleurgesteld. Ik heb steeds het idee gehad dat mijn dag nog wel een keer zou komen.'

Zaterdag werd die dag, een dag dat er geen maat stond op zijn strijdlust en zijn talenten als hardrijder. Ploegmaat Den Bakker: 'Als Dekker super rijdt, rijdt-ie ook echt super.'

Erik Dekker had al bij de ploegbespreking aangekondigd dat hij 'vanaf kilometer nul' in de aanval wilde. De Rooy: 'En we zouden hem niets in de weg leggen.'

Hij mikte met zijn vroege aanval eigenlijk op de bolletjestrui, maar de vlucht met dertien collega's reikte zover dat de eindzege opeens binnen bereik lag.

Op veertig kilometer voor de finish volgde overleg met Bart Voskamp, behalve concurrent ook zijn buurman in het Belgische Meerle. Dekker: 'We reden allebei nog goed en we besloten de groep een beetje uit te dunnen. Uiteindelijk kwam ik alleen aan kop.'

Er waren nog dertig kilometer te gaan toen Erik Dekker aan zijn solo begon. Behoorlijk ver dus, maar de achtervolging kwam nooit goed van de grond. Met een kleine minuut voorsprong kwam hij aan in Villeneuve-sur-Lot.

De volgende dag, vlak voor het begin van de negende etappe, wordt Erik Dekker in Agen gehuldigd. Bolletjestrui, ritwinnaar en strijdlustigste renner: hij is opeens een bekende renner geworden.

En wat was er in die laatste kilometers eigenlijk door hem heen gegaan? 'Vreselijke dorst.'

www.volkskrant.nl/tour

Meer over