De rasverdediger die plotseling goalgetter werd

Woensdagavond was hij op de schouders van doelman Lama als een gladiator van het veld gedragen. Donderdagmorgen in alle vroegte besefte Lilian Thuram pas waarom hij de gevierde man was geweest....

Van onze verslaggever

Bart Jungmann

CLAIREFONTAINE

Meestal gaan de nachten ongemerkt aan Thuram voorbij, ook na spannende voetbalwedstrijden. Maar die van 9 juli 1998 zal hem lang bijblijven.

'Ik realiseerde me toen pas wat er allemaal met me gebeurd was. Twee doelpunten gemaakt in de halve finale van een WK, terwijl ik bijna nooit scoor. Bizar, ik heb er geen ander woord voor.'

Het is zo'n ochtend na zo'n uit de hand gelopen avond. Parijs heeft woensdag tot in de buitenwijken de 2-1 overwinning van Frankrijk op Kroatië gevierd en donderdag komt maar langzaam op gang. Zelfs in Clairefontaine konden ze voor één keer de rest van het land niet buitensluiten. 'Natuurlijk hebben we de overwinning gevierd, maar met mate. Zondag na de finale tegen Brazilië kan het hopelijk echt feest worden', zegt bondscoach Aimé Jacquet.

Clairefontaine ligt ruim veertig kilometer buiten de hoofdstad en herbergt het luxueuze trainingscomplex van de Franse bond. Het bos van Rambouillet heeft flink wat hectaren moeten prijsgeven om het Franse voetbal te dienen. Wat in eigen land zo stoer KNVB-sportcentrum heet, is hiermee vergeleken een speeltuin.

Donderdagmorgen mogen de media in Clairefontaine langskomen en dat doen ze massaal. Lilian Thuram en Laurent Blanc staan in het middelpunt van de belangstelling. De nationale held en de nationale zielepiet onder één tentdak. De één schoot zijn land naar de finale, de ander moet die finale door een scheidsrechterlijke dwaling missen.

Lilian Thuram, Tutu voor zijn ploeggenoten, is een rustige, een beetje in zichzelf gekeerde jongen. Hij is graag op zichzelf, luisterend naar muziek, het liefst van Miles Davis. Zo onverzettelijk als hij in het veld oogt, zo sereen ziet Thuram er met zijn montuurloos brilletje in burger uit.

Lilian Thuram werd op de eerste dag van 1972 geboren op Guadeloupe en verhuisde negen jaar later naar Fontainebleau, een voorstad van Parijs. Hij wilde aanvankelijk priester worden, want op de Antillen gold dat dat een eerbiedwaardige combinatie van wijsheid en kracht.

Maar een kinderloos bestaan was geen lokkend vooruitzicht en dus maakte Thuram zijn al snel ontdekte voetbaltalenten te gelde. In 1990 debuteerde hij in het eerste van AS Monaco, zes jaar later verhuisde hij naar Parma.

In de twee landen die hem het beste kennen, is zijn reputatie allang gevestigd. 'Thurams kracht en mentaliteit zijn voor een team van onschatbare waarde', zegt zijn Franse ploeggenoot Emmanuel Petit. 'Hij is de beste verdediger van de wereld', zegt de Kroaat Mario Stanic, woensdag zijn tegenstander, normaal gesproken zijn ploeggenoot bij Parma.

Die titel is hem officieel ook al door zijn collega's in Italië toegekend en sinds vier weken weet de hele voetbalwereld waarom. Lilian Thuram, die bij zijn club centraal verdediger is, blijkt ook als rechtsback vrijwel onpasseerbaar en bovendien een katalysator van de Franse aanval.

Het zijn kwaliteiten die Thuram zelf ook wel onderkent, maar de twee doelpunten die hem in het Stade de France overvielen, gaan zijn wildste fantasieën te boven. 'Normaal gesproken krijg ik voor het doel een rode waas voor mijn ogen. Alle schoten gaan hoog de tribune in. Zelfs op de training scoor ik nauwelijks.'

Als clubvoetballer lukte het in acht jaar slechts zes keer. In de 37 voorgaande keren dat hij het Franse shirt droeg, was het nimmer raak. 'En nu in zo'n belangrijke wedstrijd twee keer achter elkaar. Dit is echt te groot om te bevatten.'

Na zijn tweede doelpunt vroeg ploeggenoot Marcel Desailly wat er in godsnaam met Thuram aan de hand was. 'Ik weet het echt niet', had hij geantwoord.

Maar een dag later plaatst Lilian Thuram zijn treffers alweer in het licht van een collectieve prestatie. 'Niet ik heb gescoord, het hele team.'

En we moeten vooral niet rekenen op een derde WK-treffer in het duel tegen Brazilië. 'Dat is voor tweehonderd procent zeker.'

Lilian Thuram kijkt met enig optimisme uit naar de finale tegen Brazilië. Het zal lastig worden, want je staat oog in oog met een rijke geschiedenis, 'maar ik kan geen redenen bedenken waarom we kansloos zouden zijn'.

Een van die redenen zou de afwezigheid van Laurent Blanc kunnen zijn. Hij werd in de tweede helft tegen Kroatië uit het veld gestuurd en door de FIFA voor twee wedstrijden geschorst. Blanc, die door Frank Leboeuf vervangen zal worden, had niet anders verwacht, maar vindt het een daad van onrechtvaardigheid.

'Bilic hield me vast en ik probeerde me los te rukken toen Zidane die vrije trap nam. Hij greep naar zijn hoofd alsof ik iets gemeens had gedaan en daar is de scheidsrechter ingetrapt. Nogal dom, want er was voor mij helemaal geen reden om te slaan. Maar ik kreeg niet eens de kans om uit te leggen wat er werkelijk gebeurd was.'

De 33-jarige Blanc had zich zoveel van de finale voorgesteld. De kroon op een indrukwekkende carrière en een mooie kans zijn krachten nog eens te meten met Ronaldo die hij nog kent uit de tijd dat ze samen bij Barcelona speelden. 'Een ongelooflijk goede voetballer, maar ik was zeker niet kansloos geweest.'

Slaven Bilic kwam na afloop nog wel naar Blanc toe om zich voor zijn gedrag te excuseren. 'Hij zei dat hij zich op dat moment niet had gerealiseerd dat me het de finale kostte.'

Blanc werd er alleen maar bozer van. 'Op dat moment had ik hem wel voor zijn kop willen slaan.'

Gelukkig, zegt Laurent Blanc, heeft Kroatië daarna niet meer gescoord. 'Anders was het eeen nationale ramp geweest. Nu is het alleen maar een persoonlijke catastrofe.'

Meer over