ColumnWillem Vissers

De ogen van Daley Blind staan in Podgorica vol verdriet en schuldbesef

null Beeld
Willem Vissers

Mistroostig voetbal was het, in Podgorica, in soms neerslachtige tijden, en wie weet wat ons nog te wachten staat dinsdag, bij de ontknoping van de WK-groep. Nadat Oranje al bijna officieel deelnemer was, bij 0-2 in Montenegro, verdreef de ploeg de vreugde, alsof het symboliek was, alsof toch nog even bedenktijd was aangevraagd voor deelname aan zo’n WK in het omstreden Qatar; 2-2 dus.

En dan is daar al de volgende symboliek. Het lege stadion, dinsdag in Rotterdam tegen Noorwegen, als gevolg van een kabinet dat niet alleen corona bestrijdt, maar dat in demissionaire tijd van de baas ook de sporthater uithangt. Als ongeveer enige land ter wereld voetbalt Nederland zonder publiek bij de beslissing. Sportkantines zijn geopend bij de amateursport, maar langs het veld mogen geen toeschouwers staan. Paul Depla dreigt als woordvoerder van burgemeesters met draconische straffen voor supportersgeweld, maar is als eerste burger van Breda niet in staat om de cafés op tijd te sluiten. Kafka houdt huis in de hoofden van de beleidsbepalers.

‘Moeten we dit nog serieus nemen?’, schrijft de jongste zoon in een app, maar dat gaat dan weer over Oranje, over de ineenstorting. Nee jongen. Of toch ja, want dit is het hoogste voetbal dat we hebben. Ja en nee dus. Bijna was Qatar bereikt en dat is normaliter reden voor pure blijdschap. Maar met een WK dat in vlagen van verstandsverbijstering en onuitstaanbare geldzucht is toegewezen aan Qatar, weten velen zich geen raad. Ja, de KNVB praat over duurzame verbetering, Amnesty International brengt deze week opnieuw een rapport uit over het lot van die arme arbeiders.

De acht stadions naderen voltooiing, ze staan in een straal van pakweg 60 kilometer, in een landje waar ze buiten een WK nooit naar het voetbal gaan. Nog duizenden artikelen zullen verschijnen over de schande van Qatar en intussen voetballen de voetballers gewoon door. De stukken zullen gaan over zwijgende spelers. Over babbelende bonden. Nooit zal het WK echt mooi zijn, zo schitterend als een WK kan zijn, als eeuwige straf voor het afdrijven van het voetbal naar de gekmakende geur van geld, en als boetedoening voor de dode arbeiders.

Droefenis is overal, zelfs in de flashbacks. Terug naar Portugal - Nederland in 2001, ook met Louis van Gaal als bondscoach. Een schitterende 0-2 tussenstand, blijven aanvallen, blunderen en eindigen op 2-2, inleiding van de uitschakeling voor het WK, bezegeld door een nederlaag in Dublin. Natuurlijk, het kan heel anders lopen dinsdag, want Nederland staat nog steeds op poleposition. Maar toch.

Nog een flashback dan. Kijkt u even naar de beelden van de 2-2, als Daley Blind zich simpel laat wegzetten door Vujnovic en het kopduel zonder weerstand verliest. Heel even kijkt hij naar de kant. Zijn ogen staan vol verdriet en schuldbesef richting vader Danny, de assistent-bondscoach. Zo ging het in 2015 in Konya, toen de geweldige prof Daley Blind in de fout ging en de onvermijdelijke nederlaag bespoedigde, op weg naar de uitschakeling voor het EK van 2016. Zijn ogen zeggen opnieuw: sorry, papa.

Meer over