nieuwsek handbal

De Nederlandse handbalsters verlaten Parijs gesloopt, maar niet bezweken

De handbalsters begonnen met weinig verwachtingen aan het EK, maar dankzij veerkracht en een ijzersterke teamgeest was de ploeg in Parijs goed voor brons. Een mooi afscheid voor Maura Visser.

De Nederlandse handbalsters Maura Visser, Charris Rozemalen en Estavana Polman maken een selfie met bronzen medaille tijdens het EK handbal. Brons is het hoogst haalbare na de verloren halve finale vrijdag in Parijs tegen gastland Frankrijk.Beeld ANP

Het Nederlands handbal stond de laatste jaren voor snel, dynamisch en creatief, maar bij de Europese titelstrijd in Frankrijk werden de leidende accenten mentaliteit, knokken en karakter. Op basis van een inzet en veerkracht veroverde de ­nationale vrouwenploeg het Europese brons. Roemenië was in de troostfinale van Parijs de onderliggende partij: 24-20.

‘Het was niet altijd mooi’, gaf de ­Nederlandse topschutter Estavana Polman toe. Met haar 36, vaak uiterst verrassende goals, legde ze een fundament onder de prestatie. Haar ploeg ging zonder grote verwachtingen naar het EK. Het stoppen van ’s werelds beste cirkelloper Yvette Broch en het uitvallen van eerste vervanger Danick Snelder, plus de aanvankelijke vrees dat Maura Visser niet zou spelen, ­deden de prognoses verbleken.

Een ronde verder komen, was volgens sommigen al een gedurfde opvatting. Het viel mee. Nederland, leunend op de routine van internationals met tussen de honderd en tweehonderd caps, boekte in de eerste ronde met drie zeges (Hongarije, Spanje en Kroatië). En ook de tweede ronde werd het team groepswinnaar, ondanks de oorwassing (29-16) door Noorwegen. Daarvan wist het team zich binnen 22 uur te herstellen met een gemakkelijke zege op rivaal Duitsland als beloning.

Concentratieverlies

Maar bij het aanbreken van de halve finales stonden de benen op buigen. Drie duels in 96 uur, waarbij was geïncasseerd en de concentratie geen moment was verzwakt zonder het technisch aspect van vangen en gooien uit het oog te verliezen, had zijn tol geëist.

Vrijdagavond, in de semi-finale tegen gastland Frankrijk en voor dertienduizend uitzinnige fans, viel na veertig minuten de bodem onder het team vandaan. De krachten waren opgebruikt. Het logische gevolg was de overwinning met zes goals verschil in Frans voordeel: 27-21.

Zaterdag was de ergste teleurstelling weggespoeld, misschien wel door de Parijse regen, al telde de ploeg de nodige gewonden. Spelverdeelster Nycke Groot bleef met migraine de gehele dag in haar kamer om de laatste krachten te verzamelen. Jessy Kramer en Martine Smeets konden door zware enkelblessure de ziekenboeg niet meer verlaten. Uit Zuid-Limburg werd nog een laatste vervanger, Inger Smits, opgeroepen.

Zondag denderde de ploeg van tactisch brein Helle Thomsen in de eerste helft over het net zo leeggespeelde Roemenië heen (15-8). Dat had echt enorme schade opgelopen in het EK-toernooi. Sterspeler Cris Neagu, drievoudig wereldhandbalster van het jaar, scheurde tegen Hongarije uit pure vermoeidheid de voorste kruisband van de rechterknie. Zij staat een klein jaar aan de kant.

Nederland kampte wat dat betreft met geringere schade, maar bleek in de tweede helft van de troostfinale dreigde het toch nog mis te gaan. De voorsprong van acht goals (16-8) smolt naar drie. Op tijd koos Thomsen ervoor de meest geroutineerde opstelling te hanteren om de Roemeense golf te breken. Met een gunstige marge van vier treffers werd de partij over de streep getrokken. Tot grote vreugde van alle speelsters.

Gesloopt maar  voldaan

‘Gesloopt maar voldaan’, analyseerde Polman de wedstrijd ‘die je niet wilt verliezen’. Het veroverde eremetaal, na het WK-zilver van 2015, het EK-zilver van 2016 en het WK-brons van vorig jaar, werd als een hoofdprijs gevierd.

Het was meteen het gedroomde ­afscheid van routinier Maura Visser. De Haagse in Duitse dienst (Bietigheim), was al bij het spelen van het volkslied in tranen. Zij keerde twee jaar geleden terug van een vijf jaar durende ‘verbanning’ uit de nationale ploeg na een conflict met bondscoach Henk Groener. Thomsen haalde haar met een telefoontje terug voor een regisserende rol in de nationale ploeg. Vorig jaar was Visser zwanger, dit jaar leek ze eigenlijk niet in staat om te spelen door privéproblemen.

Ze werd overgehaald en reed met haar moeder en dochter Mexie afwijkende routes van speelstad naar speelstad. ‘Als het team en Helle het zo graag willen, wie ben ik dan om dat te weigeren. Maar deze twee weken voelde ik dat dit een aanslag op mijn lichaam was. Ik heb kraakbeenschade aan beide knieën. Als ik uit mijn bed kom, heb ik twintig passen nodig om een beetje normaal te kunnen lopen. Maar ik ben er nog één keer vol voor gegaan. Dit was mijn gedroomde afscheid’, sprak Visser na 139 interlands en 451 treffers.

De kwaliteit van Nederland was in Frankrijk minder uitgesproken dan in andere jaren. Het was nu slechts superverdediger Kelly Dulfer, de invaller als cirkelloper, die de gouden bal voor het All Star Team kreeg. Zij speelde 5 uur en 32 minuten van de in totaal acht uren.

Individuele prijzen zijn leuk, brons is meer dan aardig, maar het ging in veel hoofden toch om een prijs. Estavana ­Polman, ook al een jonge moeder, verwoordde dat in haar bekende woordenstroom. ‘In de toekomst hebben we nog één groot doel. Eenmaal goud halen. Daar moeten we echt voor gaan.’

WK en Olympische Spelen wachten voor het inlossen van die verwachting. Maar wie zondag Frankrijk en Rusland de finale zag spelen, meende toch al weer een verhoging van het internationale ­handbalniveau te hebben vastgesteld. Het was spieren tegen spieren. Op dat vlak schiet technisch en veerkrachtig Nederland tekort.

EK-titel voor Frankrijk

Frankrijk heeft de finale van EK handbal gewonnen van Rusland: 24-21. Het is de eerste keer dat de Franse vrouwen EK-goud winnen. De ploeg was al wereldkampioen. Rusland won in 2016 de olympische titel van Frankrijk

Meer over