Columnpeter winnen

De kou penetreert me, dit is een van mijn zwaarste dagen als bankzitter

null Beeld

De televisie staat al een paar uur aan; integrale uitzending van de etappe. Waar koersen ze naar toe? Naar de rustdag. Maar wie professioneel wil rusten zal eerst Tignes moeten bereiken. Dat ligt iets boven de gevreesde 2.000 meter. Een korte bergetappe waarvan je pas beseft hoe lang die duurt wanneer je onderuit op de bank hangt. Veel klim­kilometers en relatief weinig daalkilometers. Dus veel meer opgetelde tijd à bloc oliedraaien op een kleine versnelling dan op de grote plaat richting dal op herstel hopen.

Waar zitten ze? Halverwege de Col du Pré. Hondenweer. Een moeilijke stijging. Op de bank voel ik misselijkheid opkomen.

Col du Pré, nooit gereden. Tenminste ik kan me de col niet herinneren. Een paar jaar geleden beweerde ik op deze plaats een bepaalde, tamelijk helse col in de Giro nooit gereden te hebben. Dat kwam me op een strenge correctie te staan op van Bert Wagendorp die met bewijs op tape aantoonde dat ik wel degelijk daar geweest was in mijn jeugd. Ik kon niet anders dan concluderen met een geslaagd geval van verdringing te maken te hebben.

Ik zie Wout Poels lossen van de eersten op de Col du Pré. Wout in de bollentrui. De bollentrui is zijn speciale project. Maar er zijn er meer die van de bollen een speciaal project hebben gemaakt. Pogacar laat kruimels over voor de rest. Wat voor de een een kruimel is, is voor de ander een goudstaaf. Het regent opgaves. Ik wil hem duwen, Wout.

Het komt niet vaak voor dat ik met een van compassie rillend vaderhart voor de televisie zit. Ze willen dit toch zelf, de lui op hun raspaarden van carbon? Koersen als de zotten alsof het een vijfdaagse rittenkoers betreft, zo hebben ze de eerste tourweek aangevat met snelheden waar elke oud-prof koud van wordt. En nu is het echt koud, veel te koud en te nat voor het meest effectieve vetpercentage dat onder het motto van de marginal gains tot een ziekelijk ­ideaalbeeld is verheven. En dit voor de tweede dag op een rij. Het klimaat van de Alpen, al dan niet CO2- gemanipuleerd, heeft lak aan marginal gains.

Ik kan me geen Alpendag herinneren uit mijn jeugd die zo koud was. Heb ik iets verdrongen?

Dit is een van mijn zwaarste dagen als bankzitter. De kou penetreert me. Ze moeten zo meteen de Col du Pré omlaag en de Cormet de Roseland op, en ook weer af. Ik ken die afdaling.

Lang geleden, op pad gegaan met van die superlichte maar o zo kwetsbare banden die zo zijdeachtig aanvoelen, reed lek van voren. De engelbewaarder die toen over me waakte bracht me op vijf centimeter van de afgrond tot stilstand. Ik keek in de diepte maar het deed me niks.

Sommige dingen verdring je kennelijk, andere dingen niet.

Meer over