Column

De agenten kloppen netjes op de deuren, maar nemen wel alles mee

Peter Winnen Beeld de Volkskrant
Peter WinnenBeeld de Volkskrant

Zo wordt je gehuldigd als leider in de stand om de bollen, zo draag je het denkbeeldige zwart-wittenue van de Daltons. Ik speur naar Wout op de Tourmalet. Voorlopig beweegt en rekent hij soepel. Zo’n politie-inval is niet ideaal voor de focus, maar Wout laat zich niet zomaar van de wijs laat brengen.

Vóór de etappe wilde ik hem een aanmoediging appen. Ik liet het na toen ik las dat de Franse politie de telefoons van alle Bahrain-coureurs in beslag heeft genomen. De politie aanmoedigen ging me toch wat ver. In mijn vorige aanmoedigingen zal de politie vast codetaal ontdekken en wellicht ontcijferen.

De agenten, die heel netjes op de deuren schijnen te hebben geklopt, behoren tot de OCLAESP, een speciale eenheid die zaken onderzoekt die ‘niet in overeenstemming zijn met de natuur en de volksgezondheid’. Meer specifiek (en officieel gecommuniceerd) ging het in dit geval om onderzoek naar ‘de aankoop, het transport en het bezit van ­verboden middelen of methodes door een sporter, zonder medische doeleinden’.

Heel opvallend, de OCLAESP heeft de trainingsdata van de aanwezige coureurs in verzekering gesteld. Bij de ­OCLEASP moeten ze een heuse bolleboos in dienst hebben die daar bier van kan brouwen.

We zullen moeten wachten, misschien wel een paar jaar, tot we weten of de OCLAESP loon naar werken heeft gekregen. De kans is groot dat op de verkeerde plaats is ­gezocht. Dat de renner bij wie misschien iets te vinden zou zijn geweest thuis de tuin aan het schoffelen was.

Wat Bahrain Victorious tegen heeft in de publieke opinie is dat in 2019 de Sloveense ­manager Milan Erzen door de Italiaanse krant Corriere della Sera gelinkt werd aan ‘Operatie Aderlass’ – een prachtige naam. Erzen ontkende natuurlijk. In deze Duits-Oostenrijkse operatie werd een dopingnetwerk rond de Duitse arts Mark Schmidt opgerold. Een allegaartje van renners en ex-renners, gewezen klanten, ­getuigde tegen hem. Je zou het goed nieuws kunnen ­noemen dat een strikt dopingregime niet meer door de ploegen zelf wordt gerund.

Een individuele renner, meestal een erg wanhopige of haast uitgerangeerde renner, wil zijn carrière een klein zetje geven en daalt af in het ondergrondse gangenstelsel van de druïde in een witte jas. Gesjoemel met bloed, gesjoemel zelfs met experimentele medicijnen zonder in de netten van de dopingcontrole of het biologisch paspoort verstrikt te raken is mogelijk gebleken. Het is het afwegen van wanhoop tegen risico’s; demarreren in een natte afdaling.

‘Aderlass’ begon spectaculair bij de Oostenrijkse langlaufer Max Hauke. Op een hotelkamer trof de politie hem aan met de transfusienaald nog in zijn arm. Er zijn foto’s van. Hauke kijkt in de lens alsof hij betrapt wordt op het beroven van een bejaarde. Zo, op een zilveren presenteerblaadje, kreeg de OCLAESP het niet aangereikt.

Maar wat jammer van Wouts bollen.

Meer over