China stemt Europa mild met tafeltenniskruimels

Maar al te vaak spelen Chinezen tafeltennis om te winnen, niet om het publiek te verstrooien. Daar heeft China een ander exportproduct voor: het rondreizend staatscircus....

Van onze verslaggever Martien Schurink

Tafeltennnis mag wat kosten in China. De staat charterde een vliegtuig met vijftig zitplaatsen voor de afvaardiging naar de WK in Eindhoven: dertig begeleiders, coaches, fysiotherapeuten, filmers en twintig speelsters en spelers. De investering loonde. De Chinese ploeg won in het Indoor-Sportcentrum alles wat er maar te winnen viel. Vijf gouden en vijf zilveren medailles. Alleen de oogst aan brons viel wat tegen. Daarvan werden er maar vier veroverd. Dat kan de ploeg bij terugkeer in Peking nog wel eens op een standje komen te staan.

China liet, om Europa nog een beetje te vriend te houden, nu en dan en hier en daar wat kruimeltjes liggen, kruimeltjes van brons. Derde plaatsen waren er in het dubbelspel voor Samsonov en Primorac, in het enkelspel voor de Oostenrijker Werner Schlager en Jan Ove Waldner.

De Zweedse titelhouder ging in de halve finales, na een geheide voorsprong van 2-0 in games, jammerlijk onderuit tegen Lin Ma. Het publiek, altijd op de hand van Waldner, had het er moeilijk mee. Waldner is nu eenmaal de virtuoos, de alleskunner, de man met het gouden handje. Het lijkt zo makkelijk wat hij doet, zo makkelijk dat mensen die hem zien spelen geneigd zijn te denken: een jaartje trainen en ik kan wat Waldner kan.

In populariteit werd Waldner in Eindhoven bijna - maar vanzelfsprekend niet helemaal - voorbijgestreefd door een niet meer zo jeugdig tafeltennisser uit Oostenrijk, ene Werner Schlager. De 26-jarige laatbloeier sloop geruisloos door de eerste ronden en ineens dook hij op in de halve finales. Waarin de als tweede geplaatste Guoliang Liu uit Peking eraan te pas moest komen om hem, de laatste overgebleven Europeaan, een halt toe te roepen.

Voor velen was Schlager een onbekende, uiteraard niet voor oud-bondscoach annex pingponggeleerde Jan Vlieg. Hij leerde hem bij een Top Twaalf in Charleroi kennen en wist bij die gelegenheid meteen dat Schlager het nog eens ver zou schoppen.

'Schlager liep daar met zijn rugzakje als een zigeunertje rond. Hij zegde iedereen vriendelijk gedag en vroeg iedereen om een slaapplaats. Uren achtereen zag ik hem op de tribunes het spel van zijn grote voorbeelden observeren. Wie dat doet wordt een grote.'

Schlager heeft alleen zijn leeftijd (26) tegen, net als trouwens Waldner en Persson, die de dertig al ruimschoots zijn gepasseerd. Oude mannen vergeleken met hun concurrenten uit China. Lin Ma, de man die Waldner en 's werelds nummer een Samsonov uitschakelde, heeft met zijn negentien jaar nog een hele carrière voor zich. De nieuwe wereldkampioen, Guoliang Liu, is pas 23 jaar en toch al in het bezit van alle grote titels.

De finale was een boeiend schouwspel met wisselende kansen. Ma en Liu gooiden vooral in de vijfde game alle remmen los. De korte rally - serveren, wachten op de (te hoge) return en dan een smash - maakte plaats voor slagenwisselingen. Aanvallen met de buik tegen de tafel, verdedigen met het achterwerk tegen de boarding.

De vrouwenfinale was een tactisch en technisch meesterwerkje van Nan Wang en Yinin Zhang. Maar ook een werkje zonder emoties, zonder uitingen van vreugde bij winnend finaliste Wang en zonder uitingen van groot verdriet bij verliezend finaliste Li.

Een uur na de finale was het nog steeds pais en vree tussen de twintigjarige Wang en haar drie jaar jongere rivale Zhang, zelfs meer dan dat. In de wandelgangen van het stadion liepen ze hand in hand en gezellig keuvelend een ijsje te eten. Geen sport die zo verzustert als tafeltennis.

Wang had in de finale heel wat te stellen gehad met Zhang. De nummer een van de wereld vatte de wedstrijd te licht op en hikte binnen de kortste keren tegen een 2-0 achterstand in games op. Wang veranderde, om te redden wat te redden viel, van tactiek. Ze koos voor een andere opslag, waardoor ze in staat was beter aan te vallen. Het werkte wonderwel. Wang werd sterker, Zhang zwakker. Na vijf games mocht Wang zich de opvolgster noemen van Deng Yaping.

Deng veroverde in dit decennium drie wereldtitels en in Atlanta ook nog eens olympisch goud. Ze had twintig jaar gepingpongd en wilde op haar 26ste wel eens leven en wat anders leren. Met de 600 duizend dollar die ze verdiende met haar olympische titel in haar koffer reisde ze naar Engeland en meldde zich bij de faculteit Engelse taal en letterkunde van de universiteit in Cambridge.

Wang zit nog gevangen in de Chinese tafeltennisschool. Maar dat deert haar niet. 'Ik ben dit harde leven gewend. Ik weet niet beter.'

Meer over