achtergrond

Caia van Maasakker is stille kracht van overheersende hockeyploeg

De Nederlandse hockeysters hebben zich op de Spelen op overtuigende wijze geplaatst voor de halve finales. Nieuw-Zeeland werd met 3-0 verslagen. Routinier Van Masakker (32) toonde zich tevreden over het vertoonde spel.

Van Maasakker in duel met Ralph van Nieuw-Zeeland.	Foto Getty Beeld Getty Images
Van Maasakker in duel met Ralph van Nieuw-Zeeland. Foto GettyBeeld Getty Images

Een sieraad mag hockeyster Caia van Maasakker binnenkort uitkiezen, voor het bereiken van het jubileum van 200 interlands. Ze is er nog niet helemaal uit, bij interland nummer 209, maar het zou een armband kunnen worden. ‘Maar ik krijg hier liever wat anders’, lacht de verdediger, als zij met haar Nederlands elftal de halve finales van het olympisch hockeytoernooi heeft bereikt.

Na de moeiteloos gewonnen kwartfinale (3-0) tegen het spartelende Nieuw-Zeeland is Van Maasakker zonder hijgen tot interviews in staat. Het team heeft het veld in alle rust verlaten. Eerst werd Maria Verschoor nog gehuldigd voor haar 150ste interland. ‘Daar krijg je een shirt voor met je naam erop en het cijfer 150’, weet Van Maasakker die dat station ruim voorbij is.

Haar 200ste cap was ook een bijzondere. Ze kreeg voor die ene dag, op het EK, de armband van captain Eva de Goede. Het deed haar meer dan ze kwijt wil. Van Maasakker, 32, wordt de stille kracht van Oranje genoemd. ‘Ik denk, voordat ik wat zeg. Maar in het veld coach ik, hoor. Daar is het anders.’

Keurige antwoorden

De vrije verdediger, vrouw van keurige antwoorden, heeft drie hechtingen in het voorhoofd. In de laatste poulewedstrijd kreeg zij de stick van de Duitse doelvrouw Cecile Pieper tegen het hoofd. Er was bloed, er was medische behandeling in de kleedkamer, maar daarna verscheen ze weer op het veld. Ze was nodig.

Hockey, een qua afgelegde afstanden slopende sport, wordt olympisch met vijftien veldspelers (plus één keeper) gespeeld. Bij gewone internationale toernooien zijn er zestien veldspelers en zit de reservekeeper gewoon op de bank. In Tokio, met zijn broeierige hitte, moet de conditie op orde zijn. Op het heetst van de dag bereikt het blauwe kunstgrasveld temperaturen van tegen de veertig graden. Nederland heeft geluk gehad met het schema. ‘Wij hebben de tien uur-wedstrijden gespeeld en de avondduels. Dus hoe dat rond het middaguur voelt, kan ik niet vertellen.’

Tegen de Black Sticks van Nieuw-Zeeland lijkt de ploeg van bondscoach Alyson Annan de vorm te bereiken die uitzicht biedt op de door Van Maasakker zo verlangde gouden medaille. Het team is een hecht collectief, leunend op de door Van Maasakker georganiseerde verdediging. Vier van de zes wedstrijden hield Nederland de nul. De combinaties verlopen zuiver. Iedereen is voortdurend in beweging. Het is linie over linie. De Kiwi’s zijn kansloos.

Van Maasakker vindt niet dat het een eenvoudig karwei is geweest deze avond. ‘Het lijkt eenvoudig’, met die correctie kan zij het eens zijn. ‘We hebben heel goed gespeeld, goed van de ruimtes op het veld gebruik gemaakt.’

Laatste dagen

Ze is bezig aan haar laatste dagen als hockeyspeelster. Nadat zij bij hoofdklasser SCHC bekend had gemaakt te stoppen met clubhockey, moest zij die mededeling ook wel doen over haar rol in het Nederlands elftal. Er zijn weinig sporters die voor de Spelen bekendmaken ermee te stoppen. Het zou slechte karma geven.

Van Maasakker zegt dat het niet anders kan. Zij is niet van de psychologische spelletjes. ‘Op een gegeven moment is het een keer klaar. Ik heb het ruim op tijd naar buiten gebracht. Dat moet genoeg zijn.’

Ze is 32 en dat is geen 20 meer, al oogt zij, de hockeyprofessional, nog uiterst fit. ‘Ik heb in al die jaren maar één serieuze blessure gehad. Een kwetsuur aan de lies. Verder niks.’

Ze is er dankbaar voor. Haar olympische loopbaan begon door een blessure, van een medespeelster. Het was in Londen, bij de Spelen van 2012. Van Maasakker was in 2011 international geworden, maar afgevallen in de selectie van coach Max Caldas. ‘Maar ik was wel gewoon mee naar Londen, deed alle trainingen. Toen scheurde Willemijn Bos de voorste kruisband en moest ik erin.’

Knop moet om

Het was een beladen toestand. Invallen voor een ernstig geblesseerde teamgenoot, twee dagen voor het begin van de Spelen. ‘Ik had me allang verzoend met de rol van reserve. Toen dat gebeurde, gingen de emoties alle kanten op. Het was heftig. We hebben bij elkaar gezeten. Bij jezelf komt dan het besef dat je olympisch gaat hockeyen. De knop moet om, voor iedereen. Het ging goed.’

Na het stoppen van Maartje Paumen is Van Maasakker een van de vrouwen die klaar staat voor de strafcorner. Er is dit toernooi over gesproken, hoe het verbeterd kan worden. Dat lukt tegen Nieuw-Zeeland, met een push van Lauren Stam (voor de 3-0). De 2-0 wordt ingeleid door de sleeppush van Van Maasakker. Ze raakt het hoofd van een Nieuw-Zeelandse. ‘Zij mag met de stick de bal stoppen. Als het lichaam wordt geraakt, het hoofd telt ook mee, dan is het strafbal.’

Topscorer Frédérique Matla benut die buitenkans.

Van Maasakker kan meevoelen met de door haar geraakte Nieuw-Zeelandse. Zij staat zelf ook in de lijnopstelling bij een strafcorner bij de linkerpaal. Ballen komen met 100 kilometer per uur op de verdediger af. Of ze bang is? ‘Nou nee, anders ging ik daar niet staan.’

Laat op de avond werd duidelijk dat Groot-Brittannië, uit de Nederlandse poule, de tegenstander zal zijn in de halve finale. In de eerste wedstrijd was het 1-0 voor de Nederlandse vrouwen.

Meer over