Botsing van oude en nieuwe voetbalcultuur

Het had de dag moeten zijn waarop de droom van vier Turkse vrienden van Türkiyemspor werkelijkheid werd. Het werd de dag waarop IJsselmeervogels weer ’s lands beste amateurvoetbalclub werd....

Tergend langzaam stierf het geluid weg van de vrolijke Turkse muziek die de sfeer rond de kampioenswedstrijd had bepaald. Zwaar ontgoocheld zonken de spelers van Türkiyemspor na de 3-0 nederlaag weg in het gras, waar ze bijkans werden verpletterd door de op drift geraakte aanhang van het ongenaakbare IJsselmeervogels.

Het was het einde van een heerlijke voetbalmiddag, waarop de kampioenen van de zondag- en de zaterdagamateurs bij hun strijd om de landstitel pure reclame voor het amateurvoetbal hadden gemaakt. De spanning was voortdurend voelbaar in deze prachtige ambiance, waar Türkiyemspor zijn hoge verwachtingen vooraf verkondigde op een meterslang spandoek met de tekst: The Best of the Best.

Meer nog dan de sudderende barbecues en de onafwendbare geur van Turkse lekkernijen moet die mededeling de spelers van IJsselmeervogels hebben geprikkeld. Ze hadden hun thuiswedstrijd met 2-1 verloren, maar voelden zich allerminst verslagen. Net zomin als hun uitgelaten legioen, in Amsterdam 2500 man sterk, dat de nieuwe haring voor één middag verruilde voor een broodje köfte.

Onweerstaanbaar en slagvaardig wist IJsselmeervogels via treffers van Jan de Graaf, André Kemper en Kwong-Wah Steinraht zijn overwicht in een overtuigende zege om te zetten. Meer dan een duel tussen de kampioenen bij de zondag- en de zaterdagamateurs was de strijd tussen Türkiyemspor en IJsselmeervogels ook een botsing van de oude en de nieuwe Nederlandse voetbalcultuur.

IJsselmeervolgels is weliswaar meer dan een in de beslotenheid van het godvrezende Spakenburg verankerde voetbalgemeenschap. Voetballers komen ook daar van heinde en verre om tegen een aanzienlijke vergoeding de trots en de eer van het vissersdorp te verdedigen.

Veel spelers blijven ook van de kampioen-van-nu na deze zomer niet bij ‘de rooien’, zoals ze in hun eigen dorp worden genoemd. Maar vaststaat dat IJsselmeervogels ook volgend seizoen weer zal meedoen om de hoogste prijzen. ‘Beleving’, zegt trainer Leushuis ‘is het geheim van dit dorp. Als we straks terugkomen in Spakenburg, staan er voor de derde keer dit jaar weer meer dan vijfduizend mensen op straat om de spelers toe te juichen.’

Naast publieke opwinding wordt IJsselmeervogels sterk gemaakt door zijn historie, weet Willem Leushuis, die in het betaald voetbal werkzaam was bij Willem II, Helmond Sport en Eindhoven. ‘Wij hebben behalve onze enthousiaste achterban, een super-professionele aanpak. Bij IJsselmeervogels loopt het allemaal vanzelf, nu zijn we net weer begonnen met de bouw van een nieuwe tribune.

‘Deze club heeft de historische achtergrond die Türkiyemspor bijvoorbeeld mist. Niet dat we daardoor landskampioen zijn geworden, we hebben gewonnen doordat we beter voetbal hebben laten zien. Want ook na de nederlaag van vorige week is er geen moment van twijfel geweest. Toen zijn we in de eerste helft weggespeeld, maar hebben we ons ook in de tweede helft herpakt’, aldus Leushuis.

Historie heeft Türkiyemspor inderdaad niet als het gaat om de geschiedenis van jaren, wel als het draait om de razendsnelle sportieve opmars van een multiculturele voetbalclub in Amsterdam. Vier Turkse jongens besloten in 1987 tot de oprichting van de club die een grote Turkse invloed had, maar zich desondanks altijd als een Amsterdamse volksclub heeft willen afficheren.

De foto van koningin Beatrix naast die van Atatürk in de bestuurskamer, geen Turkse vlaggen langs de velden, maar een open club waar oude en nieuwe waarden van een versnipperde samenleving worden uitgedragen.

‘Vandaag’, zegt voorzitter Nedim Imac, ‘gaat het om de dag zelf. Het eventuele kampioenschap is voor de trainer en zijn spelers, het feest er omheen is voor de mensen die in deze club geloven.’

Maar als de nederlaag een feit is en de band Trafassi op het veld het verdriet probeert weg te spoelen, bekent ook ‘de kleine dictator’, zoals Imac in eigen kring wordt genoemd: ‘Ik houd toch dat dubbele gevoel, want we waren heel dicht bij onze droom met deze club kampioen van Nederland te worden. Maar de boodschap voor ons allemaal blijft: waar een wil is, is een weg in onze multiculturele samenleving.’

Op het moment dat de kerkklok van Spakenburg moet hebben gebeierd, kijkt ook de 65-jarige trainer Simon Kistemaker van Türkiyemspor nog eens terug. ‘Dit is een deceptie. Vorige week speelden we de sterren van de hemel. Nu heeft vooral de aanval gefaald. Maar het is geen verwijt aan de ploeg, ze verdient na dit mooie seizoen veel waardering. Ik kan tevreden zijn over wat hier, na een jaar van gedwongen afwezigheid, sportief op mijn weg is gekomen.’

Meer over