Bioritme peloton danig in de war

Op de achterbank van de directiewagen van Parijs-Nice leest Jean-Marie Leblanc de krant. De verwarming staat hoog en de picnicmand naast hem is rijkelijk gevuld....

Wat er achter Leblanc gebeurt, trekt zijn aandacht niet. Dat leest hij in de krant van morgen wel.

Voor een renner bestaat morgen niet. Morgen is niet belangrijk, zal Erik Dekker later zeggen als hij op de rollerbank is gekropen op zijn hotelkamer. Want het wordt nooit morgen. Het is altijd vandaag, ook morgen.

Dekker heeft de sneeuwballen door het peloton zien vliegen. Een aantal collega's had zomaar de voet aan de grond gezet en was elkaar aan het bekogelen geslagen. Zelf had hij er maar net een kunnen ontwijken. Wielrenners zijn soms ook net kinderen.

Het bioritme van het peloton is sowieso al van slag. Gevoelstemperatuur is een term die ongemerkt en ongewenst zijn intrede heeft gedaan. De voormalige co-commentator van de NOS had zich ook wat anders voorgesteld van zijn transformatie tot ploegleider van de Rabobank. Erik Breukink blijft beleefd tot hij zijn mening moet geven over de doorsnede van de vlokken.

De lente kon niet beginnen in de Omloop Het Volk. En nu wil het maar niet opwarmen in de Rit naar de Zon. Van de Col de la Croix de l'Homme Mort komt een sneeuwschuiver afgereden. Op 1163 meter hoogte wijst de thermometer -5 aan.

Maar je moet ook aan je imago denken, je hebt iets in stand te houden. Niemand moet nu gaan doen alsof zíj de mietjes van de betaalde sport zijn, had Leblanc aan het vertrek van de vierde etappe van Parijs-Nice gezegd. Het zou niet goed zijn als ze te veel zouden worden geassocieerd met de cv.

Bovendien schijnen de reglementen voor te schrijven dat het pak sneeuw zo'n negen centimeter mag zijn, da's precies de ruimte tussen wegdek en trapper. Door alles wat daaronder uitkomt kan een renner zich een weg banen en is geen aanleiding een etappe te annuleren.

Opstappen!, verordonneerde Leblanc daarom . De renners volgden gedwee. Dwangarbeiders protesteren niet. Dertig kilometer verder zetten ze in Saint-Germain-Laval alweer voet aan de grond.

Leblanc wierp een blik achterom en zag besneeuwde, bevroren en mokkende renners achter zich. Als hij wilde zouden ze rijden, maar zou het bioritme dan wel op tijd hersteld zijn voor zijn Tour de France?

Ook de rug van de machtelozen moet soms worden gekrabd. Leblanc nam een wijs besluit en gunde het peloton een vrije dag.

Meer over