Bevangen door het triatlonvirus

Een trainer die samen met zijn pupil een wedstrijd aflegt, in welke sport vind je dat? Bij de NK triatlon (lange afstand) fietste Frank Heldoorn zondag langs Sione Jongstra....

STEIN

Heldoorn was al viermaal Nederlands kampioen. Hij stopte twee jaar geleden, maar het virus van de driekamp bleek onuitroeibaar. Sinds vorig jaar is hij weer actief, al is het, zoals hij zelf zegt, nu als recreant.

Ondanks zijn veel geringere trainingsomvang stond Heldoorn zondag in Zuid-Limburg weer op een podium, achter Guido Gosselink (1ste) en Casper van den Burgh (2de), die heel wat meer uurtjes in hun sport steken.

Het was Gosselinks eerste nationale titel. Drie maanden geleden werd hij tijdens de training nog geschept door een auto. Hij ging door de voorruit, maar de schade beperkte zich tot een hersenschudding plus wat littekens.

Het was zondag een `Open NK'. Het drietal had geen antwoord op de drift van Gerrit Schellens, de Belg die vorig jaar in Stein en Almere ook iedereen het nakijken gaf. Heldoorn, Gosselink, Van den Burgh en ook de 37-jarige Schellens zijn al langer actief in de triatlonsport. Sione Jongstra (27) waagde pas vorig jaar de overstap naar het langere werk.

De Drentse triatlete, die jaren als `midmid' bij VV Ruinen voetbalde, volgde in 1996 een triatloncursus in Groningen, waar ze studeerde aan de International Business School. `Als voetballer sjouwde ik altijd al veel, ik ergerde me aan mijn minder fanatieke teamgenoten. In een individuele sport kon ik mijn energie beter kwijt.'

De overstap vorig jaar van de olympische triatlonafstand naar het langere werk kwam per ongeluk tot stand. Ze won de `halve van Nieuwkoop'. Op advies van bondscoach Marcel Swart startte ze op de `driekwart'-triatlon van Stein, waar ze - ondanks een aanval van hongerklop - tweede werd. In de triatlonsport kan het snel gaan. Jongstra kwalificeerde zich met die tweede plaats voor de WK in Nice, waar ze met een achtste plaats de A-status van NOC*NSF behaalde.

Trainend op de schema's van coach Frank Heldoorn werd de opgaande lijn dit jaar doorgezet. Bij de WK op Ibiza veroverde ze de bronzen medaille. Zondag won ze, na 6.21.05 uur sporten, haar eerste nationale titel.

Vroeger stond Jongstra wel eens bij een lange triatlon te kijken. Ammenooitniet, zei ze dan, als iemand haar vroeg of ze zich ook wel eens aan die 3.8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42 kilometer lopen wilde wagen. Nu wil ze eigenlijk niets anders en droomt ze al hardop van deelname aan het Wimbledon van de triatlonsport, de triatlon van Hawaii, die dit jaar voor de 25ste keer wordt gehouden.

Dit jaar komt het er nog niet van. Jongstra waagt zich eerst op 3 augustus liever aan de EK lange afstand in het Deense Frederica. Pas volgend jaar hoopt ze zich te kunnen te kwalificeren voor de `moeder aller triatlons'.

Een kwalificatie die pas gestalte kan krijgen na een topklassering bij een officiële `Ironman'-triatlonwedstrijd, zoals die in Roth, op Lanzarote of in Brazilië worden gehouden. De klassieker in Almere, eind augustus, bezit die alleen met vele dollars te verkrijgen Ironman-status niet.

Iedere triatleet wil op Hawaii starten, maar slechts de winnaar van het jaar ervoor krijgt een wildcard. Omdat een jubileum wordt gevierd, zijn oud-winnaars en andere grote triatleten zoals Rob Barel dit jaar óók welkom op het eiland in de Pacific. Gewone stervelingen moeten zich kwalificeren, zoals Gerrit Schellens, de winnaar van Stein en Almere. Zijn vierde plaats op Lanzarote bezorgde hem vorige maand het zo begeerde startbewijs.

Schellens is een geval apart. Daar waar andere duurlopers een brandende zon vervloeken, komt de fulltime werkende `arbeider uit de matrassenindustrie van zijn schoonbroer' pas op dreef als de temperatuur stijgt. Het was warm zondag in Stein, maar wat hem betreft kan het niet heet genoeg zijn. `Liever dertig dan twintig graden', zegt hij laconiek. `Triatlon is toch een zomersport?'

Bij de start onlangs op Lanzarote liep het in het begin voor geen meter, het was `slechts' vijftien graden. Na zestig kilometer ging de zon branden, bij het lopen werd het zelfs `snikheet'. Lekker hoor, aldus de hittebestendige Belg, hij rukte op van de twintigste naar de vierde stek.

De afsluitende marathon legde hij zelfs af in 2.44 en zo snel werd er door een triguy op het subtropische eiland nog nooit gelopen. Het is dat hij niet al te snel zwemt, anders had Gerrit Schellens uit Lommel dit najaar nog hoge ogen kunnen gooien op Hawaii. `Nu zal ik al blij zijn met een klassering binnen de topvijftien.'

Meer over