Audi neemt Le Mans met militaire precisie

Het was een militaire operatie gelijk. Met drie auto's kwam Audi naar Le Mans. Na 24 uur reden de drie zilveren sport-prototypes uit Ingolstadt, aangevoerd door het team Biela, Kristensen en Pirro in optocht over de finish van wat nog altijd de meest prestigieuze lange-afstandswedstrijd van de internationale racekalender is:...

Van onze verslaggever Henk Strabbing

Zelfs de pitborden waarmee de rijders hun positie krijgen aangegeven zijn bij Audi volautomatisch. Geen halsbrekende, over de baanmuur rijkende monteurs meer. Zo gauw je als toeschouwer zo'n bord in de richting van de baan ziet klappen weet je: er is een Audi in aantocht.

Maar zijn het wel echte Audi's? Hier is waarschijnlijk spake van heuse Duitse technologische inteelt met een Brits sausje. Er zit veel VW en Porsche in. Volkswagenbaas Ferdinand Piëch is een kleinzoon van professor Porsche (en grootaandeelhouder van het sportwagenmerk van die naam). Piëch stond jarenlang aan het hoofd van Audi.

In zijn pr-map grijpt Audi graag terug op de vooroorlogse successen van Auto Union (waarin onder meer Audi, DKW, Horch en Wanderer zaten). Opvallend is dat Porsche als merk nu even niet op het allerhoogste niveau meedoet aan de racerij. In de diverse raden van bestuur waarmee Piëch iets te maken heeft, is duidelijk overeengekomen dat nu het merk Audi een sportieve stoot omhoog verdient. Het type R8 dat Le Mans won, is ontworpen door de Brit Tony Southgate die zijn sporen meer dan verdiend heeft.

Toen enkele uren voor de finish de tribunes weer volstroomden met fans, moe van kermis, bier en wijn, was de spanning er al vele uren uit. Soms bleef de baan tientallen seconden lang merkwaardig stil (door de vele uitvallers). In feite was de beslissing al midden in de nacht gevallen toen de Panoz van David Brabham, Jan Magnussen en Mario Andretti (de ex-wereldkampioen is 60 en met pensioen maar voor Le Mans maakt hij graag een uitzondering) aan het kwakkelen raakte.

Brabham (zoon van de drievoudige wereldkampieon) kwam eerst met olielekkage naar binnen en vervolgens moest het Amerikaanse team de versnellingsbak wisselen. Dat is een operatie waar tegenwoordig een kleine drie kwartier voor staat. Maar de kansen van de drie voormalige Formule-1-rijders waren verkeken.

Vooral voor Andretti was dat een tikje zuur. Hij had vrij openlijk gehoopt op het befaamde grand slam van de autoracerij dat hem tot nu toe altijd ontgaan was: wereldkampioen Formule 1, Indianapolis winnen en Le Mans. Tot nu toe is Graham Hill de enige die dat ooit lukte.

De Panoz - van een klein Amerikaans sportwagenfabriekje in opkomst - is welbeschouwd een stap terug: de veel zwaardere motor dan tegenwoordig gebruikelijk zit voorin en ook het donkere geluid komt zo uit de jaren vijftig en zestig. Maar de Amerikanen zijn nu eenmaal dol op deze dikke roadsters.

Door het terugvallen van de equipe-Andretti kwam hoogst onverwacht de Courage-Peugeot van de kersverse stalbaas Henri Pescarolo (zelf veelvuldig Le-Manswinnaar) naar de vierde plaats opzetten. Daarna kwam toch weer het karakteristieke geluid van twee Panoz-exemplaren.

De met nogal wat publiciteit omgeven tweede poging van 'Racing for Holland' met 'the best of three generations' (de veertiger Jan Lammers, de dertiger Peter Kox en de twintiger Tom Coronel) was al om precies tien voor zeven zaterdagavond over. Vlak nadat de wedstrijd achter de pace car geneutraliseerd was geweest, verloor Coronel (de andere twee hadden hun eerste stints al gedaan, met Lammers als startrijder) een achterwiel. Coronel haalde het wiel op en probeerde dat via gsm-contact met de Duitse manager Franz Konrad ('Hallo Tommy, hier ist Franz!') ter plekke weer te monteren.

Toen dat ten leste leek te gaan lukken, kwam het teleurstellende bericht dat Coronel gediskwalificeerd was omdat hij zich verder dan vijftig meter van zijn auto had verwijderd. Die regel is ooit gemaakt omdat in vroeger jaren soms auto's weer wonderbaarlijk aan het rijden raakten door monteurs die hele onderdelenmagazijnen naar de plek van de ramp vervoerden. Later bleek overigens dat Coronel nog een overtreding had begaan: hij was te voet de baan overgestoken. En weer terug. Met het wiel.

De tweede poging van het dappere gelegenheidsteam was al te snel voorbij. Peter Kox wees op de consequent 'conservatieve aanpak' van de race die de drie van plan waren geweest en meende dat de equipe ver had kunnen komen: 'We zouden niet tegen elkaar gaan racen, niet proberen elkaar af te troeven.' Dat was meteen bij de start al te zien geweest. Jan Lammers, de meest geroutineerde van het drietal en ooit Le-Manswinnaar, bouwde zijn wedstrijd uiterst rustig op en liet haastige mannen graag voorbij.

Meer over