Aros, Bandalovski, Basto, de Giorgi’s en andere miskopen

Nieuwe Revu vraagt me of ik de tien grootste miskopen van Ajax, Feyenoord en PSV even op een rij wil zetten ten behoeve van een artikel....

Om me een eindje op weg te helpen, doet de collega er een lange lijst bij met namen van voetballers die ooit bij een van de drie topclubs onder contract hebben gestaan. Grappig.

Het eerste deel van de lijst van Feyenoord bijvoorbeeld:

Acuña, Aerts, Allotey, Aros, Bandalovski, Basto, Bombarda, Bosschaart, Boussaboun, Charisteas, Claeys, Connolly.

En dan zijn we pas bij de d.

Ook als het om miskopen gaat is Feyenoord een geweldige club. Niet voor niets krioelt het op internet van de supporters die zich buigen over de miskopen in Rotterdam van de afgelopen drie decennia. Het is een eindeloze reeks, vol met namen die je al bijna bent vergeten.

Vooral toen Ruud Gullit trainer was in Rotterdam en Mark Wotte technisch directeur, kwam de liefhebber van miskopen aan zijn trekken. In die tijd hadden verslaggevers die over Feyenoord schreven er een dagtaak aan om het transfernieuws te volgen.

Sommige spelers waren zó slecht dat het bijna niet anders kon of ze hadden zelf geld betaald om het shirt van Feyenoord te mogen dragen. In 2004 zag ik in Faro een hele rare rechtsback in actie, in het nationale elftal van Zweden dat in de kwartfinale van het EK tegen Nederland speelde. Hij had een baard en heette Alexander Östlund. Op de tribune kregen we de slappe lach, ondanks de ernst van de wedstrijd.

Als ik had moeten raden wat zijn beroep was, zou ik hebben gekozen voor vrachtwagenchauffeur of misschien stratenmaker. Maar hij was rechtsback en een half jaar later stond hij plotseling in De Kuip, op het hoofdveld. Schitterend werk van de scouts.

Na een jaartje verdween hij. Östlund dook op bij Southampton waar ze hem Jezus noemden – vanwege de baard, niet omdat hij de ploeg verloste van nederlagen – en mag, als de trainer in een goede bui is, dit seizoen soms een wedstrijdje meedoen. Uit die tijd herinner ik me ook vaag iemand die Magrao heette.

Toch kan ik niet met zekerheid zeggen dat Magrao een miskoop is. Een echte miskoop voldoet aan twee eisen: voor hem is een hoge prijs betaald en zijn komst moet hoge verwachtingen oproepen bij de supporters.

Als de trainer en de bestuursleden tegen beter weten in blijven beweren dat het goed komt met de miskoop, om hun eigen inschattingsfouten te verdoezelen, is het helemaal goed.

Als aankoop van PSV kan Patrick Kluivert bijvoorbeeld geen miskoop worden genoemd. Kluivert kostte niks en nam met een bescheiden salaris genoegen. Die hele rits spelers die PSV zo nodig uit Oost-Europa moest aantrekken, dat waren goede miskopen.

Om redenen die ik niet begrijp komen goede miskopen vaak uit Georgië en heten ze altijd Giorgi; een raar toeval. De gezamenlijke transfersom van Giorgi Kinkladze (Ajax), Giorgi Demetradze (Feyenoord) en Giorgi Gakhokidze (PSV) was zo’n 15 miljoen euro.

Kinkladze was een formidabele dribbelaar die verslaafd was aan junkfood en die, toen hij tien kilo was aangekomen, snel voor een habbekrats aan Derby County werd verkocht.

Demetradze werd door Feyenoordvoorzitter Van den Herik opgetogen ‘sneller dan Babangida’ genoemd. Dat klopte, maar wat hij er niet bij zei was dat Demetradze al sprintend geen flauw idee had wat hij met dat ronde ding moest doen.

Gakhokidze raakte als speler van FC Twente dusdanig geblesseerd dat hij, 31 jaar pas, zijn loopbaan moest beëindigen. Na PSV speelde hij voor Metaloerg Donetsk. Wikipedia meldt dat hij daar ‘veel heeft geleden’.

Mijn favoriete miskoop is nog steeds Ivan Gabrich, de Argentijnse spits die volgens de toenmalige Ajax-trainer Van Gaal nooit omviel en in zijn eerste wedstrijd, tegen NEC, voortdurend op de grond lag. Dat gaf te denken.

Gabrich werd destijds door Ajax gekocht op basis van videobeelden. Van Gaal stribbelde lang tegen, maar ging uiteindelijk akkoord. Jaren later vertelden Frank en Ronald de Boer wat hun gedachte was, toen ze op de eerste training van Gabrich een balletje trapten met de Argentijn: ‘Kan er geen klote van.’

Op Mallorca zag ik hem ooit terug. Om nimmer opgehelderde redenen had hij daar een contract gekregen. De trainer vond hem zelfs niet goed genoeg om tijdens een UEFA Cupwedstrijd tegen Ajax op de reservebank te zitten. Samen keken we naar de warming-up. Ivan Gabrich maakte een erg gelukkige indruk.

Met het geld dat de drie topclubs in de loop der jaren aan miskopen hebben gespendeerd kunnen heel wat goede doelen jaren vooruit. Maar tot schaamte bij de inkopers leidt het zelden. Die doen gewoon weer een miskoop.

En zo is het ook goed. Want dankzij de miskopen weten we dat niemand onfeilbaar is. Van Gaal niet, Hiddink niet, Cruijff niet, Gullit helemaal niet, Van Geel niet, niemand niet.

Meer over