Altijd is er die klik met zijn basketbalsters

Meindert van Veen..

ALMERE Dit jaar kan voor Meindert van Veen niet meer stuk. Met zijn vijftiende landstitel haalde hij Ton Boot in als de succesvolste basketbalcoach van Nederland. Ook boekte hij zijn honderdste overwinning als bondscoach en werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

Hoe vereerd en trots ook, Van Veen, die het na ruim 20 jaar nog steeds een eer vindt om bondscoach te zijn, is er nog niet klaar mee. Met de nationale vrouwenploeg is hij volop in de race om promotie naar de Europese A-landen te bewerkstelligen. Niets liever dan dat. ‘De meiden hebben het dik verdiend.’

Nu de reeks poulewedstrijden halfweg is, staat Nederland op een hoopgevende tweede plek. Vanavond in Almere wacht Slovenië. Van Veen (58) weet niets van deze tegenstander. ‘Maar zoals alle Joegoslavische basketballanden zal het wel een sterk team zijn.’ Daarna volgen nog vier duels binnen twee weken. De nummers een en twee spelen een kruisfinale. Van Veen gaat voor de eerste plek. Daarmee hoopt hij het sterke Zweden te ontlopen.

Een grote tegenvaller is dat hij drie troeven moet missen. Anouk Biesters heeft een voorste kruisbandblessure, iets dat hij al een tijdje wist. Maar de absentie van Laura Kooij, die een baan in het onderwijs vond, kwam onverwacht. ‘Zij is de leider van het team. Dat verlies is moeilijk op te vangen.’ En center Naomi Halman is geblesseerd. ‘Zij gaat volgend seizoen in Italië spelen. Dat zegt genoeg over haar kwaliteiten.’

Gelukkig is Marlous Nieuwveen wel van de partij. Na Sandra Embriqs de tweede Nederlandse basketbalster die reikte tot de Amerikaanse WNBA, de sterkste clubcompetitie ter wereld. Ze doet mee omdat ze zich wil revancheren. Twee jaar geleden leek de A-categorie dichtbij, maar de promotieduels tegen Groot-Brittannië gingen verloren. Die uitschakeling zit haar nog steeds dwars.

Vanwege een herniaoperatie is Nieuwveen nog niet de oude. ‘Toch is ze voor ons van enorme waarde’, zegt Van Veen. ‘Ze is buitengewoon ervaren en gooit veel fysiek geweld in de strijd.’ Alleen tegen ploegen met weinig lengte, zoals laatst tegen Denemarken, heb je niet veel aan haar. ‘Dat gaat te snel, daar is ze fysiek veel te sterk voor. Ze knalt die grietjes tegen de vloer, nou, dat wil je niet weten.’

Sinds kort wordt Van Veen geassisteerd door Eric Braal, coach van de mannen van eredivisionist Bergen op Zoom. Een geste van de basketbalbond. Om de ploeg zo goed mogelijk op de beslissende fase voor te bereiden. Braal bekeek de videobanden en zag dat er defensief een hoop stappen vooruit konden worden gemaakt. Nu is verdedigen zijn verantwoordelijkheid. Van Veen is ingenomen met zijn komst. ‘Je ziet dat we op dat punt geweldig vooruit zijn gegaan.’

In 1989 werd Nederland zesde bij het EK. De laatste daad van enige betekenis van het nationale team. Door het uiteenvallen van de Sovjet-Unie en Joegoslavië manifesteerden zich steeds meer basketballanden in Europa. Nederland raakte achterop en degradeerde naar de B-poule.

Pogingen van Van Veen om het verloren terrein te herwinnen liepen op niets uit. Veel steun kreeg hij niet. Het vrouwenteam telde niet echt mee. Dikwijls was het roeien tegen de stroom in.

Een dieptepunt was 2001. Toen vergat de bond het Nederlands team in te schrijven voor het EK. Een geweldige afknapper voor Van Veen. Vaker had hij overwogen te stoppen. ‘Toen dacht ik: dit heeft geen zin, zoek het maar uit.’ Maar steeds weer waren er de speelsters die aangaven graag met hem door te willen gaan.

De klik tussen speelsters en Van Veen, die zijn kennis niet uit boekjes heeft gehaald, maar zichzelf in de praktijk heeft gevormd, is er altijd geweest. ‘Het is een wisselwerking. Mijn verantwoordelijkheid naar het team en die van het team naar mij toe. Dat werkt nog steeds.

‘Ik heb een band met de speelsters nodig. Ik kan niet klinisch te werk gaan. De meiden krijgen hier geen cent voor. Degenen die in de Nederlandse competitie uitkomen werken 40 uur per week. Zij krijgen 36 uur uitbetaald. Iedere week sparen ze vier uur. Die nemen ze op als ze met het Nederlands team moeten spelen. Zij hebben er alles voor over.’

Ooit werd Van Veen bondscoach omdat hij de mannen van Den Helder vanuit de onderste regionen naar het kampioenschap leidde. Daarvoor is hij beloond. Tenminste, zo ziet hij het. ‘Bondscoach is het mooiste dat je ten deel kan vallen. Zolang er niemand is die het beter kan, blijf ik het doen.’

Meer over