Alleen echte kerels houden stand in oceaanrace

De blessures zijn hersteld, de beenspieren aangesterkt. De zeilers van de Volvo Ocean Race vertrokken gisteren van Kaapstad richting Melbourne, de zwaarste etappe....

De afgelopen dagen werd er in de buurt van de Waterfront, het uitgaanscentrum van Kaapstad, wat lacherig over gedaan. Het zonnetje scheen, de temperatuur was zomers, de feestdagen waren niet onopgemerkt voorbijgegaan. En om de deelnemers aan de Volvo Ocean Race heen krioelde het van de vakantiegangers.

Het zijn niet de omstandigheden waarin de naderende realiteit bij iedereen ten volle wil doordringen. Extreme kou, ijsbergen zo groot als Robbeneiland, stormachtige wind en walvissen: er werd over gesproken, maar niemand kon er zich een voorstelling van maken.

‘Ze zeggen dat het koud en nat zal worden, maar hoe koud en hoe nat weet eigenlijk geen mens’, zegt Rigo de Nijs, de trainer, masseur, fysiotherapeut en voedingsadviseur van de twee succesvolle boten van ABN Amro, via de telefoon.

Oftewel, je kunt er uren over discussiëren, je kunt de zeilers de stuipen op het lijf jagen. Je kunt pogen ze mentaal voor te bereiden op wat komen gaat door het een psycholoog te laten zeggen. ‘Maar warmer krijgen ze het daarvan straks niet. Dus doet iedereen of het de gewoonste zaak van de wereld is.’

De zeilers staan aan het begin van het grootste avontuur in de zwaarste oceaanrace ter wereld. Gisteren vertrokken ze vanuit Kaapstad voor de 6100 zeemijlen naar Melbourne, een route die de boten door de Zuidelijke Oceaan richting Antarctica voert. Waar eigenlijk niemand iets te zoeken heeft, maar waar tegelijkertijd zo hard gezeild kan worden als nergens anders ter wereld.

Het levert bij de schippers van de zeven deelnemende boten gemengde gevoelens op. ‘Ik heb altijd medelijden met al die mannen die op de kade hun kinderen weer in de armen van hun vrouw drukken’, zegt Mike Sanderson, de schipper van het leidende ABN Amro 1.

Samen met zijn bemanningsleden is hij de laatste weken opgelapt door De Nijs. Vooral de zeilers van de zwarte boot, the Black Betty, leden volgens de Nederlander zwaar tijdens de eerste etappe van Vigo naar Kaapstad. Sanderson dreef zijn ploeg vanaf het eerste moment tot het uiterste. De talenten voeren zonder druk en konden de kat uit de boom kijken.

Het resultaat? Builen en blauwe plekken en vooral veel verstuikingen van de ledematen. ‘Die grote boten duiken heel agressief in het water, dat water pakt die jongens op en smijt ze vervolgens ergens tegenaan’, zegt De Nijs.

Een uur lang heeft hij de twintig zeilers uit de twee boten na hun aankomst afzonderlijk aan de tand gevoeld en vervolgens medisch opnieuw getest. Daarop heeft hij het herstelprogramma afgestemd. De beenspieren moesten na een maand inactiviteit weer aansterken. Maar ook niet teveel, want rusteloze zeilers die moeten lopen om hun energie kwijt te kunnen, drijven een schipper tot wanhoop.

Het belangrijkste was dat ze allemaal zo snel mogelijk weer op gewicht zouden komen. De zeilers van de witte boot verloren tijdens de eerste etappe gemiddeld 4,5 kilo, die van de zwarte boot raakten 3,5 kilo kwijt. Dat was binnen het gestelde doel.

De Nijs had er in de voorbereiding veel tijd aan besteed. Te meer omdat zeilers het belang van eten graag onderschatten. Het is het eerste dat wordt verwaarloosd. ‘Ze verliezen hun concentratie, raken vermoeid en beginnen fouten te maken.

‘Je zult er versteld van staan hoe vaak dat gebeurt als gevolg van een gebrek aan een stevig ontbijt bijvoorbeeld. Timing is alles, voor je het weet lig je in deze race overboord’, zegt De Nijs.

Aan boord is de samenstelling van de maaltijden voor de tocht naar Melbourne aangepast. Meer koolhydraten en vetten, in plaats van eiwitten en proteïnen, moeten de zeilers beschermen tegen de extreme omstandigheden.

Met overgewicht aan boord gaan, zoals vooral de talenten in Vigo nog probeerden, doet niemand meer, verwacht De Nijs. ‘Dat is slecht bevallen. Het bemoeilijkt de overgang van veel en lekker eten naar weinig en sobere maaltijden.’

Warmere kleding is het enige extra wapen waarop de zeilers de komende dagen in vergelijking met de eerste etappe een beroep kunnen doen. En de organisatie van de oceaanrace heeft uit veiligheidsoverwegingen twee verplichte passages ingebouwd.

Die leveren geen punten op, maar moeten de boten weghouden van het drijvende ijs van Antarctica. De vloot wordt rond 16 januari in Melbourne verwacht.

Meer over