Admiral's Cup binnen handbereik

Ruim veertig jaar na de eerste wedstrijd om de Admiral's Cup heeft Nederland een goede kans de trofee eindelijk in bezit te krijgen....

Van onze verslaggever Roelf Ridderikhoff

Na zes zogeheten inshore races en een offshore race is woensdag bij Cowes het startschot gegeven voor de afsluitende lange-afstandsrace naar Wolf Rock in de buurt van de Scilly eilanden en terug naar Cowes. Een afstand van ruim 400 mijl, waarvan het resultaat drieënhalf keer zo zwaar weegt als dat van de inshore races.

Dit jaar is veel geld, energie en mankracht gestoken in de poging het Nederlandse zeezeilen meer prestige te verschaffen. De equipage voor de drie boten, ruim veertig man, werd al een maand tevoren op Wight ondergebracht. Eigenaren, stuurlieden, trimmers, voordekkers, navigatoren, een metereoloog en andere specialisten hebben op het onberekenbare water van de Solent, de zeestraat tussen de Engelse zuidkust en het eiland Wight, met zijn sterke stromingen een maand geoefend om goed op elkaar ingespeeld te raken.

Roy Heiner heeft de eerste zeven races op het grootste zeiljacht van het Nederlandse team geschipperd. Deze boot, de Innovition 7, is van Nederlands ontwerp (Judel/Vrolijk) en eigendom van Hans Eekhof die samen met Jochem Visser en Peter de Ridder met zijn Mean Machine verantwoordelijk is voor de Nederlandse deelname aan de Admiral's Cup. Er wordt gevaren in drie klassen, de vijftigvoeters, veertigvoeters (Sydney 40) en de kleinere Mumm 36-voeters. Acht landen hebben dit jaar een team afgevaardigd.

Na de voorlaatste race van de twee weken durende wedstrijdenserie stapte Heiner maandag glunderend aan wal. Weer had de rijzige zeiler een overwinning geboekt. 'Wat we vandaag gedaan hebben, bewijst dat we het kunnen', zei hij ontspannen. 'Het is de eerste keer dat Nederland er zo goed voor staat. Er is nu een kans.'

Tijdens de races werden de schippers bijgestaan door plaatselijke tactici die goed bekend zijn met de stromingen. Toen in de zesde race de Amerikanen in een wanhoopspoging plotseling over de andere boeg gingen liggen en de tien kilometer brede zeestraat overstaken, verklaarde iedereen ze voor gek.

Behalve Heiner, die in de laatste Whitbread race om de wereld bewees dat risicovolle tactische beslissingen soms tot glorieuze uitkomsten leiden. 'Toen ik ze overstag zag gaan, dacht ik meteen: die zien we nooit meer terug.' Weliswaar bleven de Amerikanen buiten bereik, maar Heiner legde wel beslag op de tweede plaats in die race.

Hoe belangrijk een goede bootbehandeling, gebaseerd op training, ervaring en samenwerking is, bleek bij het ronden van de boei. De Innovition 7 was in fel gevecht gewikkeld met de boot van de Engelse schipper Lawrie Smith. Even haperde bij de Britten het hijsen van de spinaker, waardoor de Nederlanders een beslissende voorsprong konden nemen.

'Hier vaart tachtig procent van de Nederlandse top. We hebben nu nog per boot zes buitenlanders nodig. Maar het gaat dus de goede kant op', merkte Heiner monter op.

Of Nederland eindelijk de Admiral's Cup verovert, hangt niet meer van Heiner af. Dinsdag is hij naar Oslo gereisd, waar het Europees kampioenschap Soling is begonnen. Die wedstrijd wil hij in elk geval bij het onderdeel fleetracen winnen. Heiner is al zeker van deelname aan de Spelen.

Een goed resultaat in Noorwegen zal hem behulpzaam kunnen zijn bij de fondswerving voor zijn volgende project: de Volvo race om de wereld in 2001. 'Er is aan toezeggingen van sponsors nu een derde binnen van de benodigde 20 tot 25 miljoen gulden. Er zijn in Nederland helaas te weinig mensen die zeggen: dit past in onze marketingstrategie.'

Meer over