Columnpeter winnen

Achter het stuur is Max een racer met het elastieken instinct van een hongerig roofdier

null Beeld
Peter Winnen

Bijna is hij wereldkampioen, Max Verstappen. Bijna. Volgend weekend zullen we het weten, het is erop of eronder voor zowel Verstappen als Hamilton. Ik vrees dat de auto het verschil zal maken. De auto van Hamilton is slimmer. Niet dat Max over een domme auto beschikt, maar hijzelf zal een fractie gewiekster moeten zijn dan de bolide. En tegelijkertijd het hoofd koel houden - een gevaarlijke opdracht.

Het hoofd koel houden lukt hem uitstekend voor een microfoon, ook al zit dat na een race nog vol explosieve brandstoffen als adrenaline en dopamine. Werkelijk, als een wonder van westerse civilisatie presenteert hij zich. Maar achter het stuur is hij een racer met het elastieken instinct van een fair maar hongerig roofdier. Het is zowel zijn kracht als zijn zwakte.

In de aanloop naar het bijna-kampioenschap krijg ik de Max-analyses en de Max-biografieën-tot-nu-toe haast niet bijgelezen.

Vader Jos als knedende en door de wol geverfde mentor kom je overal tegen. Vader Jos als vader met de onvoorwaardelijke vaderliefde ook. Max werd door Jos omarmd en gesteven. In de kleuterklas van de racerij, de kartbaan, was het Jos die hem liefdevol drilde. Eén anekdote trof me zeer in De Limburger die ik niet alleen op grond van mijn geboorte- en wooncoördinaten als mijn regionale ‘thuiskrant’ beschouw, maar ook als de thuiskrant van Max en Jos. Het gebeurde in 2012.

Max had een wereldtitel karten verspeeld door een ‘te risicovolle actie’, ergens in Italië. Max vindt dat de schuld gespreid moet worden: zijn vader is even schuldig als hijzelf. Op de terugweg naar huis spreekt Jos geen woord met hem. De spanning van het zwijgen loopt zo hoog op dat Jos hem bij een pompstation achterlaat. Maar zoals het een goede vader betaamt keert hij om; Max stapt weer in. Of het zwijgen daarmee doorbroken is vermeldt de anekdote niet.

In 2012 was Max een puber. Hij had niet in kunnen stappen. Middelvinger: ik ben niet de zoon van Jos Verstappen. Als hij niet was ingestapt was de anekdote waarschijnlijk nooit opgetekend. Maar ik vermoed dat Max toen al slim genoeg was om door het pedagogische programma van zijn vader heen te prikken. De vader had connecties, hij kende het pad naar het Walhalla.

‘Het effect van de actie is perfect’, zo werd het opgetekend in de krant. Max wordt geciteerd: ‘Het jaar erna deed ik alles om die fout recht te trekken.’ Zo is Max, politiek gematigd om de merites van zijn vader niet te grabbel te gooien.

Recentelijk ook in mijn thuiskrant, een interview met Jos. Dat het hem pijn deed Max los te laten. ‘Soms denk ik, kom op, betrek me meer erbij.’ De vader zegt tot het gaatje te zijn gegaan zijn zoon in de mal van de racesport te persen.

Soms denk ik, wie is eenzamer, de zoon of zijn pa.

Meer over