wonderlijke Clubnamen

Achter de oprichting van Diva (Dames In Voetbal Actief) ’83 gaat onrecht schuil

Nederlandse sportverenigingen hebben de wonderlijkste namen. Bijna altijd met een goede reden. Bart Jungmann belicht in een wekelijkse serie een curiositeit uit de vaderlandse sport. Deel 3: Diva ’83 Groningen.

Leden van Diva ’83 uit Groningen trappen een balletje op het Josse Danzveld dat is vernoemd naar een voorvechtster van het vrouwenvoetbal.
 Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Leden van Diva ’83 uit Groningen trappen een balletje op het Josse Danzveld dat is vernoemd naar een voorvechtster van het vrouwenvoetbal.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Manon Vrieling hoopt in het harnas te sterven. In dat harnas is ze eerder die middag, ter herkenning, op een Gronings terras verschenen. Het is zwart met rode accenten en rond de hartstreek prijkt het beeldmerk van Diva ’83. Daarover gaat het deze zaterdagmiddag.

Gek gezicht, zou je denken. Een 56-jarige vrouw in een voetbalshirt op een terras waar geen kalklijn te bekennen is. Maar Manon Vrieling is het type, vrolijk en voortvarend, bij wie zo’n gedachte snel verdwenen is.

In 1992 hulde Vrieling zich voor het eerst in haar rood-zwarte harnas. 26 jaar oud was ze, behept met een onblusbare drang naar voren. Nu, bijna dertig jaar later, houdt ze zich staande op inzicht en techniek. En is van plan dat tot haar dood te doen.

Diva ’83 is namelijk veel meer dan een voetbalclub. Een mengeling van trots en zelfspot heeft het woord diva een nieuwe dimensie gegeven. De meervoudsvorm diva’s drukt precies het saamhorigheidsgevoel uit dat wordt nagestreefd.

Voluit staan de vier letters voor ‘Dames In Voetbal Actief’, maar dat is een achterafbedenksel. Groningse lolbroeken maken er wel eens ‘Dames In Vrouwen Actief’ van. Zou ook kunnen. Behalve voor voetbal delen de vrouwen een grote liefde voor elkaar, in alle mogelijke betekenissen van het woord. Diva ’83 is een deksel waaronder een hoop potjes passen.

Achter de oprichting van Diva ’83, bijna veertig jaar geleden dus, gaat onrecht schuil. De voetbalsters van toen hadden aanvankelijk onderdak gevonden bij Astrea. Het was een tijd waarin mannen het nog voor het zeggen hadden in de voetbalkantine. Het vrouwenelftal werd afgescheept met het knollenveld en ballen in de vorm van een ei. Hoe heet die emancipatiestrijd was, hoe belangrijk ook, moge blijken uit een trapveldje in Groningen. Dat is vernoemd naar Josse Danz, een opperdiva die in 2009 overleed.

Zo kan in de geschiedenis van Diva ’83 die van het totale vrouwenvoetbal worden gelezen, een emancipatie die nog verre van voltooid is. Nog altijd zijn voetballende vrouwen volgens Manon Vrieling mikpunt van hoon, spot en erger. Maar al te vaak is seksuele geaardheid daarin het leidmotief. Zelfs seksegenoten van de tegenpartij vinden een club van en voor vrouwen maar verdacht. ‘En dat heus niet alleen in de binnenlanden van Groningen.’

Aan de andere kant zijn er de successen van het Nederlands elftal. Manon Vrieling had dertig jaar geleden niet kunnen denken dat ze nog eens als supporter een zegetocht van haar Oranje zou meemaken. En dat heeft ze toch echt gedaan, in 2019 in Frankrijk.

Meer over