Aanvoerder Van den Berg slikt pijn om verloren basisplaats dapper weg

Mandy van den Berg verbeeldt teamgevoel in sport op blijmoedige wijze, door haar teleurstelling weg te stoppen achter een glimlach. Als aanvoerder verliest ze haar basisplaats tijdens het toernooi dat het hoogtepunt in haar loopbaan had moeten zijn, maar geen negatief woord laat ze ontsnappen aan haar gemoed.

Van den BergBeeld ANP

'Ik voel respect van mijn teamgenoten', zegt ze na de zege op Zweden. Ze krijgt weleens een schouderklopje. Ze blijft zichzelf, terwijl ze 'natuurlijk' baalt. 'Ik kan tegen hekken schoppen en met spullen gooien, maar dat ben ik niet. Ik ben positief en optimistisch.'

De andere meiden steunen, helpen, praten als altijd, dat is wat ze doet. Ze is verbaal begaafd, sociaal ingesteld en ervaren. Het team is groter dan het individu. Ja, dat zeggen ze overal in teamsport, maar hoe vaak loopt het niet anders door opspelende ego's?

'Het team is groter dan Mandy van den Berg', zegt ze na het bereiken van de halve finale. Ze doet haar verhaal, want ze is weer ingevallen, ze heeft weer een helft meegedaan, vanwege de blessure van Stefanie van der Gragt.

'Het klinkt heel erg binnen de lijntjes', vat ze haar verhaal samen. Van den Berg is altijd positief. Het kwam altijd goed bij haar, ook als het niet goed kwam. Ze was zo'n vrouw die droomde van succes met Nederland op het EK.

Ze verhuisde van Liverpool naar Reading, juist omdat die ploeg meer als Oranje speelt. Ze is niet zo snel. Ze wil opbouwen. Ze heeft een goede trap, ze coacht. In het pure verdedigen legt ze het dik af tegen Van der Gragt. En die was terug. En Dekker deed het goed achterin. Dus verloor ze haar plaats.

Ze voelt zich nog steeds aanvoerder. Geen vileine opmerking komt uit haar mond, als bij Kuijt, die nadat hij op de bank was beland bij Feyenoord opmerkte dat hij had verwacht 'een streepje voor te hebben' bij de trainer. Ze valt in de tweede helft in en zegt: 'Ik hoop dat Stefanie donderdag weer kan spelen, dat het meevalt met haar blessure.'

Ze ligt met Loes Geurts op de kamer. Die was jarenlang vaste keeper. Ze speelde 117 interlands en is gepasseerd door de betere Van Veenendaal. Ze praten veel met elkaar. 'Ik voel me nog steeds aanvoerder', al bleef de band na haar invalbeurt om de arm van Spitse.

'Ik stimuleer de meiden en stuur ze aan. Ook tijdens de trainingen. Bij spelhervattingen, in de organisatie. Ik lever mijn bijdrage. Als ik reserve ben, kan ik dat alleen niet in het veld doen. Maar als ik in het veld nodig ben, sta ik er. Ik ben blij met mijn minuten.'

Meer over