Zwoele house van heuse Schotse soulkikkers

Wat kan house toch een verschrikkelijke rotherrie zijn. Uitgerekend bij de bezoekers van het dancefestival Sound/Vision, afgelopen zaterdag op het Malieveld in Den Haag, moet dit toch meerdere keren door het hoofd spoken....

Dit akoestische slippertje is te scharen in de categorie kinderziektes - Sound/Vision wordt dit jaar voor het eerst georganiseerd. Ook de programmering kampt met kinderziektes. Het is natuurlijk erg avontuurlijk om een hele tent te wijden aan electro. En ook de tent met drum 'n' bass is allesbehalve een knieval voor de commercie. Maar als deze tenten vervolgens de hele dag leeg blijven, had die ruimte misschien ook beter benut kunnen worden.

Ook in de overige drie tenten met house is niet gekozen voor de bekende dj-namen. De kwaliteit heeft daar overigens nauwelijks onder te lijden, maar uitgerekend de publiekstrekkers Luke Slater en Deep Dish op het hoofdpodium vallen tegen.

Wel aanstekelijk is het optreden van de Detroit Grand Pubhas, waarbij een prettig gestoorde zanger in tijger-tanga zingt, rapt en praat over snerpende discohouse. Maar dé verrassing is het Schotse duo Silicone Soul. Niks kouwe kikkers uit het regenachtige landje maar twee heuse soulkikkers die met warme, bijna zwoele house een glimlach toveren op elk gezicht op de dansvloer.

Niettemin heeft de line up met veel onbekend talent de massa duidelijk afgeschrikt - amper de helft van de vijftienduizend kaarten is verkocht. Maar het publiek dat wel is gekomen is prettig gemêleerd; de zwartgeklede techno-purist en het zeventienjarige house-nufje met navelpiercing dansen gemoedelijk naast elkaar. Nergens staan lange rijen en in alle tenten is er volop ruimte om een dansje te maken.

Hoewel de sound dus af en toe te wensen overlaat, is het visuele gedeelte van Sound/Vision dik in orde. Op het Malieveld geen bungeejump of andere goedkope kermisattracties, maar kunstzinnig stillevens. Zo staat in het hart van het festivalterrein een tableau vivant van uitgedoste modellen op een rond podium. Daarnaast staat de dj-auto van Olaf Mooij, vorig jaar nog een van de genomineerden voor de Rotterdamse designprijs. Alleen de metershoge foto's naast hoofdpodium van ranzige fotomodellen met schaamhaar uit te strakke onderbroekjes vallen een beetje uit de toon.

Waarin Sound/Vision zich onderscheidt van de overige festivals is juist de aandacht voor details. Geen patatje oorlog, maar Thaise roerbak in hippe kartonnendoos en muesli met verse vruchten en yoghurt toe. Met een treinstation voor de deur en een parkeergarage onder het hoofdpodium is de bezoeker van alle gemakken voorzien. En dat dan ook nog eens de hele dag de zon schijnt, daar kun je als organisator alleen maar van dromen. Want al na één regenbuitje zou het zanderige terrein in één grote modderpoel zijn veranderd.

Al heeft zo'n brandende zon ook zo z'n nadelen. Op het piepkleine dansvloertje in de buitenlucht met hits uit de jaren tachtig is het drukker dan in de donkere technotent waar Damon Wild draait. Ook bij de vijvers is het de hele dag dringen geblazen voor afkoeling.

Pas als de Haagse dj Remy tegen zonsondergang achter de draaitafels op het hoofdpodium kruipt, slaat de vonk over bij publiek. Vijftien jaar hebben zowel de dj als zijn trouwe Haagse achterban moeten wachten op een dancefestival in hun stad. Met een joelende menigte onder een flitsende licht- en vuurwerkshow barst dan eindelijk het feest los.

Meer over