Zweven (3)

Om tien over zes kwam ik bij het stemlokaal. Nooit eerder had ik zo laat gestemd. De zon scheen uitbundig....

Martin Bril

In het hokje hingen de potloden er vermoeid bij. De punten waren stomp. Ik sloeg het formulier open.

Ik dacht aan Hans Dijkstal. Een paar minuten geleden had ik hem op TV nog in ontspannen vrijetijdskleding het stembureau in Wassenaar zien binnen wandelen. Het zag eruit alsof hij ging zeilen. Kreeg hij mijn stem?

Aardige man.

Leuke oren.

Hekel aan debatteren.

Maar de kans dat Dijkstal vandaag door zijn partij naar huis wordt gestuurd, is groot. Hij heeft geen Jip en Janneke-taal gesproken. Mijn stem blijft dan achter bij Zalm en Jorritsma. Dat kan ik mijn stem niet aandoen. Ik hoop dat Dijkstal er begrip voor heeft.

Exit Dijkstal.

Van links naar rechts nam ik het stembiljet door. Ik stond in het middelste van drie hokjes en om mij heen was het een drukte van belang. Niemand aarzelde.

Mijn oog viel op Jeltje.

Links en toch een beetje boven de partijen, als voorzitter. Kon ik op stemmen. Dat was alleen wel een stem voor de PvdA. Ik dacht aan Wouter Bos. Hij is het grote talent van de PvdA. Ik zag hem bij Nova.

Deed mij denken aan een vertegenwoordiger die in een wegrestaurant te Hoevelaken aan de huzarensalade zit, zijn grote tas open op de stoel naast hem, zijn mobiele telefoon naast de placemat, zijn Ford Mondeo op het parkeerterrein.

Geen Wouter.

Geen Jeltje, jammer.

Nu werd het zweven lastig. De zwaartekracht begon ook op te spelen.

Mijn blik trok langs de namen. Balkenende die straks een nieuw kabinet mag formeren. Nee. Toch teveel een jeugdouderling. Aan het einde van de rit moet er altijd gebeden worden. Of aan het begin, wat eigenlijk erger is.

Rosenmöller dan? In huiselijke kring noemen wij hem Opa Bakkebaard, vanwege zijn uitbundige wenkbrauwen. Wat verder voor hem pleit is Femke Halsema.

Lekker wijf, als ik het zo even mag zeggen.

Maar ja.

Ik haalde diep adem. Ik had nog bijna drie uur de tijd. Achter mij begon zich een rij te vormen. Nog even en de voorzitter van het stembureau ging informeren of we er wel uitkwamen. Mijn stem en ik.

We keken nu naar de naam van Ab Harrewijn, afgelopen maandag overleden. Ex-communist en dominee in Amsterdam-Noord. GroenLinks, dat wel.

Aarzeling.

Ab Harrewijn.

Mooie naam. Ab Harrewijn. Niet vaak in beeld geweest. Ab Harrewijn. Ik weet niet waarom, maar ik had ineens het gevoel dat ik op hem moest stemmen.

Mijn stem zag het als een klein saluut aan een man die bepakt en bezakt met plastic tassen vol paperassen zijn uiterste best deed de wereld iets beter te maken.

Daar gingen we.

Ik nam het potlood ter hand. De thermiek werd al minder, ik viel langzaam naar beneden. Mijn stem bleef achter bij Ab Harrewijn. Ik zwaaide nog even en verliet toen het stemhokje.

Meer over