Zwalkend dansen door het heelal

Samen vormen ze een ‘soepel draaiende ploeg’, op zoek naar buitenaardse wezens. In hun van matrassen gefabriceerde ruimtevaartschip proberen de kapitein en haar twee bemanningsleden de tijd zo goed mogelijk door te komen....

Mirjam van der Linden

En wat doen mensen zoal als ze niet gewichtloos door de ruimte zwalken? Leuke dingen doen; samen zingen, een rockstar imiteren, dansen, of, hoewel een beetje lastig in zo’n kleine capsule: verstoppertje spelen.

Timboektoe Trio’s van Arthur Rosenfeld, in Nederland dé man van het tragikomische jeugddanstheater, gaat over reizen naar verre, onbekende oorden. In deel een, Believe It Or Not, is het onbekende nog ver weg en leidt het samenwonen op de paar vierkante meter juist tot zeer herkenbare situaties. Want behalve leuke dingen doen, wordt er in de space shuttle gestreden om die ene vrouw of een heimweetraantje weggepinkt.

In deel twee (Unglaublich) en drie (Niet te geloven) gaat het over wat ‘vreemd’ eigenlijk is. Voor het buitenaardse wezen dat een reisje naar aarde boekt, is het hebben van een lichaam uiterst merkwaardig. De mens kijkt juist raar op van de rode, insectachtige dribbelwezens met rechtopstaande paardestaarten, die hij ergens in het heelal tegenkomt.

Het had wat kunnen zijn, maar niet met dit simplistische dramaturgische stramien, dat erg voorspelbaar wordt ingevuld. Het is een grabbelton van invalletjes die, omdat in feite alles kan wanneer vreemd het sleutelwoord is, alle urgentie ontberen.

De alien op aarde moet leren lopen, kijken, eten. Aardig is hoe haar nieuwe lichaam steeds letterlijk met haar aan de haal lijkt te gaan: het boert, lacht, huilt zonder dat ze daar iets voor hoeft te doen. De aliens in het heelal maken vreemde geluidjes in een soort koeterwaals-Duits. Hobbelend tussen sprieten met bolletjes en vurig oplichtende gesteenten stuiten ze op de verdwaalde astronaut. En wat blijkt: ze schrikken zich rot, van elkaar. De rest van het verhaaltje is te slap voor woorden: eerst zetten ze hem gevangen, dan vinden ze hem toch wel leuk en uiteindelijk sturen ze hem naar huis met een onwerkelijk cadeau: een ei, zodat hij moeder kan worden.

Vergeleken met een eerdere productie als Bestseller, waarin Rosenfeld op zevenmijlslaarzen door het Oude Testament stapte, maar daarbij toch inhoudelijk en choreografisch rijk werk wist af te leveren, is Timboektoe Trio’s ronduit mager. Maar eerlijk is eerlijk: sommige kinderen genoten zicht- en hoorbaar.

Mirjam van der Linden

Meer over