'Zulke sterke verhalen, en zulke sterke personages'

'Anthropopithecanthropussen!' Musicalster Henk Poort blikt triomfantelijk naar zijn tafelgenoten. 'In één keer goed, hoorden jullie dat?'..

Van onze correspondent Rob Gollin

Wie in de huid kruipt van het superieure scheldkanon kapitein Haddock krijgt nu eenmaal een imposante woordenschat voor de kiezen. 'Aapmensen!', fulmineert hij in latere albums. Maar wie recht doet aan de erfenis van Hergé, de geestelijke vader van stripheld Kuifje, doet geen concessie aan het origineel. 'Anthropopithecanthropussen!', herhaalt Poort.

In de kantine van de stadsschouwburg van Antwerpen heeft zich een selectie verzameld van de crew achter Kuifje, de Zonnetempel. Regisseur Frank Van Laecke gebaart naar de groep. 'Ik denk dat er geen musical is waarbij de mensen achter de coulissen zo weinig rust wordt gegund als bij deze voorstelling.'

Dat krijg je als je niet mag sollen met de nalatenschap van Hergé, alias tekenaar Georges Remi. Het idee om van een Kuifje-album een musical te maken dateert al uit 1994, maar stuitte steevast op een onverbiddelijk verbod van Moulinsart, het bedrijf dat wereldwijd de rechten van Kuifje beheert en toeziet op respect voor het oeuvre van Remi. Pas nadat de producenten een creatief team hadden gepresenteerd dat de goedkeuring van de bewakers kreeg - regie Frank Van Laecke, muziek Dirk Brossé, scenario en teksten Seth Gaaikema - brak de weerstand. Moulinsart neemt nu zelfs deel aan de productie.

Dat de keus op De Zonnetempel viel, de speurtocht van Kuifje en Haddock in Peru naar de ontvoerde professor Zonnebloem, was bijna vanzelfsprekend. Het verhaal is dynamisch en theatraal, het decor wisselt in adembenemend tempo, een zonsverduistering met vervolgens de overwinning van het licht vormt een dramatische apotheose. Van Laecke: 'Alle lagen van de emoties kunnen we aan bod laten komen. Humor, spanning, ontroering. En denk erom: dit is geen kindervoorstelling. Inderdaad, dit is voor van 7 tot 77.'

De weduwe van Hergé, Fanny Vlaminck, heeft zich nog niet op de set laten zien. Ze komt binnenkort. Haar huidige echtgenoot verschijnt al wel met enige regelmaat, en die loopt, zegt de regisseur, 'op wolkjes'.

België begint inmiddels ook te popelen. In de voorverkoop zijn bijna veertigduizend kaarten verkocht. De première is op 15 september in Antwerpen, die van Tintin, le temple du Soleil volgt op 23 maart volgend jaar in Charleroi. Ook over de grens is er belangstelling. Negen landen azen op overname, waaronder Nederland, waar het bureau van Joop van den Ende zich al heeft gemeld.

Antwerpen? Charleroi? En Brussel dan, waar Kuifje Zijn wortels heeft? Daar was, legt producent Besson uit, simpelweg geen zaal voor een lange periode beschikbaar, en evenmin een theater waar de technische hoogstandjes de ruimte kregen.

Aan tafel in de kantine willen Van Laecke, Poort en Besson niet alle details prijsgeven. Maar spetteren zal het. Kosten bijna twintig miljoen gulden. Zelfs de waterval waarachter Kuifje bij toeval de ingang tot de tempel ontdekt, zal echt zijn. In combinatie met de filmische muziek van Brossé moet het effect overweldigend zijn.

Een glansrol zal zijn weggelegd voor Bobbie, de Irish softcoated wheattenterriër, of diens stand-in, indien noodzakelijk. De twee hondjes zijn al vanuit het nest getraind op hun rol op de planken. 'Woeha, woeha!'. 'Het wàs er, vanaf de eerste keer.' Van Laecke is er nog verbaasd over. Maar, eh, nee, de lama's waarmee Haddock voortdurend op voet van oorlog leeft - 'Ersatz-kamelen! Lelijke baliekluivers!' - zijn niet echt.

Enkele weken voor de première leggen ruim honderd medewerkers in het theater de laatste hand aan de entourage. Niet alles staat vast. Van de kuif waarmee hoofdrolspeler Tom Van Landuyt straks het podium zal opkomen, bestaan nog vier varianten, van blond tot licht rossig, en van glad tot zacht golvend.

Wat ze met Kuifje hebben? Kuifje zelf kan deze avond de vraag niet beantwoorden. Naast de repetities heeft Van Landuyt nog beslommeringen voor de televisie, waar hij voor de VRT een quiz presenteert. Maar eerder zei hij dat hij veel van zichzelf in de held herkent: een kind met volwassen trekjes. 'Het is een gereserveerde, verstandige jongen, een avonturier met een warm hart.' Producent Besson: 'Kuifje is een icoon. Vroeger, als hij in een auto stapte, of een vrachtwagen bestuurde, wilde ik ook Kuifje zijn.' Frank van Laecke toont de meeste passie. 'Ik ben erfelijk belast. Ik verzamel alles. Zulke sterke verhalen, zulke sterke personages.' Heeft Henk Poort iets met Haddock? 'Een prachtig heerschap, natuurlijk. Type ruwe bolster, blanke pit. Er zitten zoveel facetten aan die man.'

Het blijkt de grote krachttoer achter de creatie te zijn: hoe diep je de stereotype striphelden uit tot geloofwaardige figuren? Van Laecke, die mede-verantwoordelijk is voor het script, maakt duidelijk dat het scenario goeddeels de strip volgt, maar dat de Kuifje en de Haddock op het toneel niet alleen zijn gebaseerd op De zeven kristallen Bollen en het vervolg De Zonnetempel. Voor hun persoonlijkheden zijn uit alle albums ingrediënten gehaald. Dan blijkt er van flat characters geen sprake te zijn.

Van Laecke: 'Neem Haddock. Je ziet hem vaak whisky drinken. Maar waarom doet hij dat? Het is geen alcoholist, of een ordinaire zuiplap. Misschien zit er iets van verdriet in. Hij is kapitein, maar je ziet hem nooit in die functie. En let maar eens op zijn heimelijke verliefdheid op Bianca Castafiore. Jazeker, verliefdheid. Lees De juwelen er maar op na. Hij heeft een haat-liefde verhouding met de diva.'

Poort: 'Het verdriet van die man, als hij denkt dat Kuifje in de waterval is verdronken. Hij is compleet gebroken. Dat schelden van hem is ook onmacht.'

Van Laecke: 'Wat te denken van Zonnebloem. Een verstrooide, wat wereldvreemde professor. Maar intussen gaat hij wel in een raket naar de maan. Het kan ook een behoorlijk opvliegend mannetje zijn,'

Poort: 'Dat is het mooie van deze rollen. In The Phantom of the Opera en Les misérables speel je een kopie, weliswaar met eigen emoties, maar het blijft een kopie. Hier ben je aan het puzzelen met personages, voortdurend aan het creëren.'

Besson: 'De vraag is ook: de stemmen, gaat het publiek die accepteren? De lezer hoort ze immers praten in zijn hoofd.' Van Laecke vreest niet dat de toeschouwers hun eigen Kuifje zullen kwijtraken. 'Je bent je eigen beeld snel vergeten als je ziet dat de acteurs echt en eerlijk hun rol vertolken. Dan gaan de mensen mee, daarvan ben ik overtuigd.'

Poort: 'Anthropopithecanthropussen. Ik geloof echt dat ik 'm heb.'

Meer over